การวิเคราะห์การอ้างถึงที่ปรากฏในมัทนะพาธา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการใช้การอ้างถึงที่ปรากฏในวรรณคดีไทย เรื่อง มัทนะพาธา การวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยใช้การวิจัยประยุกต์ โดยการวิจัยเชิงคุณภาพที่เป็นการวิจัยเอกสารและใช้วิธีการนำเสนอโดยการวิจัยแบบพรรณนา ผลการวิจัยพบว่าการอ้างถึงที่ปรากฏในวรรณคดีไทย เรื่อง มัทนะพาธา โดยใช้แนวคิดการอ้างถึงของ Chanawangsa (1986) ซึ่งแบ่งเป็น 3 แบบ คือ การอ้างเชิงบุคคล (Pronominal Reference) มีวิธีการอ้างถึงโดยนิยมใช้สรรพนามบุรุษที่ 1, 2 และ 3 การเลือกชื่อของตัวละคร การเลือกใช้คำอ้างถึงในรูปแบบเชิงบุคคลตามเพศ ฐานะ ยศ ตำแหน่ง ของตัวละคร รวมถึงบริบทของเนื้อเรื่องในการใช้คำ การอ้างเชิงบ่งชี้ (Demonstrative Reference) คำที่ปรากฏการอ้างเชิงบ่งชี้พบว่ามีจำนวนน้อยคำ ที่พบได้แก่คำว่า ผู้นี้ พี่นี้ และ นางนี้ โดยการอ้างเชิงบ่งชี้จะปรากฏหลังคำอ้างเชิงบุคคล และการอ้างเชิงเปรียบเทียบ (Comparative Reference) ผู้ประพันธ์ใช้วิธีการเปรียบเทียบตามบริบทของตัวละครว่ามียศ ตำแหน่ง หรือฐานะใดในการเลือกสรรคำมาเปรียบเทียบรวมถึงอารมณ์ของตัวละครยังคงให้ผู้อ่านสามารถเข้าใจคำอ้างเชิงเปรียบเทียบได้ว่าหมายถึงใคร
Article Details
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
ชนกพร อังคุศุวิริยะ. (2559.) การอ้างถึงที่ปรากฏในหนังสือหลักราชการพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 24(44).
มงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2503). พระราชนิพนธ์ละครพูดคำฉันท์เรื่องมัทนะพาธา. คณะกรรมการมูลนิธิพระบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว. [ม.ป.ท.: ม.ป.พ.,]
Chanawangsa, W. (1986). Cohesion in Thai. Ph.D. dissertation. Washington, DC: Georgetown University.
Angsuviriya. C. (2016). Referencing in King Rama VI's Book of Governing Principles. Academic Journal of Humanities and Social Sciences Burapha University. 24(44).
Fiske, J. (1996). Media Matters: Race and Gender in U.S.Politics. Minneapoli: University of Minnesota Press.
Fowler, R. (1991). Language in the News. London: Routledge. Halliday, M.A.K. and Hasan, R. (1976). Cohesion in English. London: Longman. Jakobson, R. (1960). “Linguistics and Poetics: Closing Statement”. Style in Language. Cambridge, M.A.: MIT Press.
King Rama VI. (1983). Madanabadha. Bangkok: Board of Directors of the King Rama VI Foundation. (In Thai). Kress, G. (1985) “Ideological Structures in Discourse”. In Van Dijk, T. (ed.) (1985) Handbook of Discourse Analysis, Vol. 4: Discourse Analysis in Society. London: Academic Press, (pp. 27-42).
Olshtain, E. and Murcia, M. (2004). Discourse and Context in Language Teaching: A Guide for Language Teachers. Cambridge: Cambridge University Press.
Paltridge, B. (2006). Discourse Analysis: An Introduction. 2nd Edition. Sydney: Continuum. Sriyaphai, W. (2013). Thai linguistics. Nonthaburi: Sammachanya.
