การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ในเนื้อหาวิชาสุขศึกษาโดยใช้โครงงานเป็นฐาน เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ในเนื้อหาวิชาสุขศึกษาโดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 2) ศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ในเนื้อหาวิชาสุขศึกษา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้เป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์ จำนวน 30 คน โดยได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) คู่มือรูปแบบการจัดการเรียนรู้ในเนื้อหาวิชาสุขศึกษาโดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ มีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67 – 1.00 2) แบบประเมินความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ มีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67 – 1.00 มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.85 3) แบบสอบถามความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ มีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67 – 1.00 มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.78 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐานและสถิติทดสอบค่า t (Independent t-test)
ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการจัดการเรียนรู้ในเนื้อหาวิชาสุขศึกษาโดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ประกอบด้วยกระบวนการเรียนรู้ 4 ขั้น (S3C) คือ ขั้นที่ 1 จุดประกายความคิด (Spark Ideas) ขั้นที่ 2 เรียนรู้ร่วมกัน (Collaborative Learning) ขั้นที่ 3 สื่อสารอย่างสร้างสรรค์ (Creative Communication) ขั้นที่ 4 สรุปองค์ความรู้ (Conclusion) 2) ประสิทธิผลของรูปแบบการเรียนรู้ พบว่า 2.1) ความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ ของกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐานหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.2) ความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ในเนื้อหาวิชาสุขศึกษาโดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โดยภาพรวมอยู่ในระดับพึงพอใจมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2559). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 7)
แดเน็กซ์ อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
ฐาปนีย์ ธรรมเมธา. (2557). อีเลิร์นนิงจากทฤษฎีสู่ปฏิบัติ. บริษัท สหมิตรพริ้งติ้งแอนดพับลิสชิ่ง จำกัด.
ติณณภพ มาลาพุด. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ในเนื้อหาวิชาสุขศึกษาโดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกตอนต้น. สถาบันวิจัย พัฒนาและสาธิตการศึกษา.
ธีรวีร์ วราธรไพบูลย์. (2557). พฤติกรรมการบริโภค : อาหารนิยมบริโภคกับอาหาร เพื่อสุขภาพ. สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์.
ประสิทธิ์ ตึกขาว. (2564). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมอย่างสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. [ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ยุพาพันธ์ มินวงษ์. (2558). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนโครงงานวิทยาศาสตร์ที่เน้นการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ (3P) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. [ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศิรภัสสร ศรเสนา. (2557). ความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 3
ที่เรียนด้วยวิธีการแบบเปิด (Open Approach). [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุชาติ โสมประยูร และ เอมอัชฌา วัฒนบุรานนท์. (2553). เทคนิคการสอนสุขศึกษาแบบมืออาชีพ (พิมพ์ครั้งที่ 1). บริษัทสำนักพิมพ์ดอกหญ้าวิชาการ จำกัด.
สุลัดดา พงษ์อุทธา และ วาทินี คุณเผือก. (2558). อาหารและโภชนาการในประเทศไทย:เราอยู่ตรงจุดใดในปัจจุบัน (รายงานประจำปี). แผนงานวิจัยนโยบายอาหารและโภชนาการเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพ มูลนิธิเพื่อการพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ กระทรวงสาธารณสุข.
สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2542). พระราขบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552). การปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง (พ.ศ. 2552-2561). กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2561). การสำรวจพฤติกรรมการบริโภคอาหารของประชากร พ.ศ. 2560. กองสถิติพยากรณ์ สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). การสำรวจพฤติกรรมด้านสุขภาพของประชากร พ.ศ. 2564. กองสถิติพยากรณ์ สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
Chanyam, P. (2015). Development of a Learning Activity Package using Gamification Strategies and Online Collaborative Graphic Organizers Based on Project-Based Learning to Enhance Creative Problem Solving Ability in Business and Ethics of Undergraduate Students in Business Administration Program. (Unpublished Master Degree of Education Program). Chulalongkorn University.
National Statistical Office. (2017). The 2017 Food Consumption Behavior Survey. Bangkok: Statistical Forecasting Division. National Statistical Office.
National Statistical Office. (2021). Health Behaviour of Population Survey 2021. Bangkok: Statistical Forecasting Division. National Statistical Office.
Phonguttham, S. and Khun Phuak, W. (2015). Thailand food and nutrition: 2015 Where are we now? (Annual Report). Nonthaburi: Food and Nutrition Policy Research Plan for Health Promotion Foundation for the Development of International Health Policy Ministry of Public Health.
Prasit tuekkhaow. (2021). Development of Community-Based Learning Model for Promoting Secondary School Students’ Capability of Creative use of Cultural Capital. (Unpublished Doctor of Philosophy). Srinakharinwirot University.
Somprayoon, S. and Wattanaburanon, A. (2010). Professional Health Instruction. 1th edition. Bangkok: Danex Inter Corporation
Sornsena, S. (2014). Creative problem-solving abilities of Mathayomsuksa 3 students studying with an Open approach. (Unpublished Master of Education Program in Educational). Khon Kaen University.
Suthirat, C. (2016). 80 Innovative learning management that focuses on students. 7th edition. Bangkok: Dokya Academic Publishing Co., Ltd.
Thammetha, T. (2014). E-Learning: from theory to practice. Nonthaburi: Sahamit Printing and Publishing Co., Ltd.
Treffinger D. J. and S. G. Isaksen. (2007-2208). “A New Renaissance? PreparingProductive Thinkers for Tomorrow’s World.” Creative Learning Today, pp. 1.
Treffinger, Donald J.; & Isaksen, Scott G. (2005). Creative Problem Solving: the History, Development, and Implications for gifted Education and Talent Development. Gifted Child quarterly. 49(4): 342-353.
Waratornpaibul, T. (2014). Consumption Behavior : Consumerism Food and Health-Conscious Food. Panyapiwat Institute of Management.
Yupapun Minwong. (2015). Development of a Science Project Instructional Model with the
Emphasis on Creative Problem Solving (3P) of the Eighth Grade Students. (Doctor of
Education Degree). Srinakharinwirot University.
