แนวทางในการยกเลิกกฎหมายที่เป็นอุปสรรคในการจ้างผู้พ้นโทษเข้าทำงานในสังคมไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อค้นหาแนวทางยกเลิกกฎหมายที่ห้ามผู้ต้องขังที่พ้นโทษแล้วเข้าทำงาน และ 2) เพื่อลดอุปสรรคเกี่ยวกับการจ้างงานผู้ต้องขังที่พ้นโทษแล้วในสังคมไทย โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) โดยวิจัยเอกสาร (Documentary research) และนำผลที่ได้จากการวิเคราะห์ข้อมูลมาเขียนในรูปแบบพรรณนา วิเคราะห์และเชื่อมโยงให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์แล้วเข้าสู่กระบวนการวิเคราะห์ข้อมูลตามลำดับ
ผลการวิจัยพบว่า กฎหมายไทยกำหนดให้ผู้ประกอบอาชีพหลายประเภทไม่เคยต้องโทษจำคุกมาก่อน เช่น แพทย์แผนไทย ผู้ประกอบการสถานประกอบการเพื่อสุขภาพ ผู้ให้บริการในสถานประกอบการเพื่อสุขภาพ เป็นต้น นอกจากนี้ สังคมไทยส่วนใหญ่ยังไม่เปิดโอกาสให้ผู้พ้นโทษกลับเข้ามาทำงาน โดยให้เหตุผลว่ายังขาดความเชื่อถือทางด้านความปลอดภัยเกี่ยวกับชีวิต ทรัพย์สิน และชื่อเสียงต่อผู้จ้างงาน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
กฤตยา อาขวนิจกุล และกุลภา วจนสาระ. (2558). ผู้ต้องขังหญิง.สมาคมนักวิจัยประชากรและสังคม สถาบันวิจัยประชากรและสังคมมหาวิทยาลัยมหิดล. http://www.tcijthai.
com/uploads/docs/Report-513.pdf
คณพล จันทน์หอม. (2558). รากฐานกฎหมายอาญา. วิญญูชน.
คณาธิป ทองรวีวงศ์. (2560). รายงานการศึกษาวิจัยเรื่องกฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ. สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ. http://www.nhrc.or.th/getattachment /c42f360e-28b8-407a-8697-799269b84579/.aspx
ทัศนีย์ เหลืองเรืองรอง. (2563). ความรู้ทั่วไปกฎหมายภาษีอากรตามประมวลกฎหมายรัษฎากร พ.ศ. 2563. บริษัทกรุงสยาม พับลิชชิ่ง จำกัด.
ทิพาพร นะมาตร์. (2551). สิทธิความเป็นอยู่ส่วนตัว:ศึกษากรณีสิทธิความเป็นอยู่ส่วนตัวของบุคคลสาธารณะ.[วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์] มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ธนวัฒ พิสิฐจินดา และคณะ. (2563). คู่มือการให้ความรู้ด้านกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม.
บริษัท ดับบลิว ลีกัลป์ คอนซัลแทนท์ จำกัด.
นนทวัชร์ นวตระกูลพิสุทธิ์. (2559). หลักกฎหมายเอกเทศสัญญา ลักษณะตัวแทน-นายหน้า. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นพดล พลกูล. (2558). ทัณฑวิทยา. สำนักพิมพ์สัตตะบรรณ.
บุญศรี มีวงศ์โฆษ. (2559). กฎหมายรัฐธรรมนูญ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรีดี เกษมทรัพย์. (2559). นิติปรัชญา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พรประภา แก้วกล้าและคณะ. (2558). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ การพัฒนาคุณภาพการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำผิดด้วยระบบการดูแลต่อเนื่องและการส่งต่อข้อมูลจากสถานที่ควบคุมตัวสู่มาตรการคุมประพฤติและการส่งเคราะห์ภายหลังการปล่อย กรมคุมประพฤติกระทรวงยุติธรรม. http://probation.go.th /contentdl.php?id=272
มานิตย์ จุมปา. (2562). คู่มือศึกษาวิชากฎหมายรัฐธรรมนูญ. สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
มุนินทร์ พงศาปาน. (2562). ระบบกฎหมายซีวิลลอว์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิวัธน ทองลงยา. (2561). สิทธิมนุษยชนตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย รวมบทความทางวิชาการ
ของสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
วีระชัย เหล่าลงอินทร์ และคณะ. (2552). การกระทำความผิดซ้ำของผู้ต้องขังในเรือ
