ข้อบัญญัติท้องถิ่นต้นแบบในการจัดการป่าชายเลน

บทคัดย่อ

ทรัพยากรป่าชายเลน เป็นทรัพยากรที่มีความสำคัญต่อระบบนิเวศ แต่ปัจจุบันพบว่าพื้นที่ป่าชายเลน   ถูกบุกรุกและใช้ทำประโยชน์อื่น ทำให้ทรัพยากรป่าชายเลนลดน้อยลง การศึกษาวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาแนวทางในการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าชายเลนให้มีความสมบูรณ์และยั่งยืนโดยการจัดทำเป็นข้อบัญญัติท้องถิ่นต้นแบบในการจัดการป่าชายเลน วิธีวิทยาการวิจัยที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ประกอบด้วย การวิจัยเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มเจาะจง สำหรับกลุ่มตัวอย่างในการศึกษา ได้แก่ ผู้แทนจากพื้นที่ที่ประสบความสำเร็จในการจัดการป่าชายเลน ผู้แทนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และผู้แทนภาคประชาชนในพื้นที่ป่าชายเลน

ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อการบริหารจัดการทรัพยากรป่าชายเลน ได้แก่ ทรัพยากรบุคคล เงินงบประมาณ การสนับสนุนจากส่วนกลาง การแบ่งเขตอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและความร่วมมือของคนในชุมชน และจากการวิเคราะห์เอกสารถึงแนวคิด ทฤษฎี และหลักกฎหมายต่าง ๆ พบว่าการจัดการป่าชายเลนในประเทศไทยไม่ได้มีบทบัญญัติของกฎหมายที่เฉพาะเจาะจงในการจัดการ เพียงแต่ใช้แนวทางตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายอื่น จึงได้มีการวิเคราะห์เกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการทรัพยากรป่าชายเลน และนำแนวทางจากการวิเคราะห์มาออกแบบเป็นข้อบัญญัติท้องถิ่นต้นแบบเฉพาะการจัดการด้านป่าชายเลนให้มีความเฉพาะเจาะจงมากยิ่งขึ้น

การวิจัยในครั้งนี้เสนอแนะให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นนำเอาร่างข้อบัญญัติท้องถิ่นต้นแบบดังกล่าวไปประยุกต์จัดทำเป็นข้อบัญญัติท้องถิ่นตามบริบทของชุมชนเพื่อการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน