การเปรียบเทียบความเป็นชายในรามจริตมานัส และรามเกียรติ์: กรณีตัวละครหนุมาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาเปรียบเทียบนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสร้างสรรค์และการนำเสนอความเป็นชายผ่านตัวละครหนุมานในวรรณกรรมสองเรื่องของภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ รามจริตมานัสของโคสวามี ตุลสีทาส (ค.ศ. 1574) และรามเกียรติ์ ฉบับพระราชนิพนธ์ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (ค.ศ. 1797) การศึกษานี้ประยุกต์ใช้แนวคิดความเป็นชายเชิงอำนาจ (hegemonic masculinity) ของ R.W. Connell เป็นกรอบทฤษฎีในการวิเคราะห์ โดยพิจารณาว่าอัตลักษณ์ความเป็นชายของหนุมานถูกสร้างสรรค์ผ่านสี่มิติ ประกอบด้วย การแสดงออกทางกายภาพ เพศวิถีและความปรารถนา อัตลักษณ์เชิงภักติ และการใช้อำนาจทางสังคม ผลการวิเคราะห์พบว่า รามจริตมานัสสร้างสรรค์ความเป็นชายของหนุมานผ่านมุมมองของเทววิทยาภักติฮินดูที่เน้นย้ำการรับใช้และความเข้มแข็งทาง จิตวิญญาณเป็นหลัก ในขณะที่รามเกียรติ์ได้ปรับเปลี่ยนคุณลักษณะเหล่านี้ให้สอดคล้องกับกรอบจักรวาลวิทยาแบบพุทธศาสนาของไทย โดยผนวกองค์ประกอบของแนวคิดเทวราชาและจริยธรรมพุทธศาสนาเถรวาท จากผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าอุดมคติความเป็นชายได้รับการดัดแปลงและเปลี่ยนแปลงตามบริบททางวัฒนธรรมข้ามพรมแดนทางภูมิศาสตร์และศาสนา ทั้งนี้ยังคงรักษาโครงสร้างต้นแบบของมหากาพย์ไว้ได้ โดยสะท้อนให้เห็นถึงแนวทางของความเป็นชายแบบวีรบุรุษที่มีรากฐานมาจากประเพณีปรัชญาของภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของวารสาร การพิมพ์ซ้ำจะต้องได้ร้บการอนุญาตจากบรรณาธิการวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Connell, R. W. (2005). Masculinities (2nd ed.). University of California Press.
Doniger, W. (2009). The Hindus: An alternative history. Penguin Press.
Goldman, R. P. (1993). Transsexualism, gender, and anxiety in traditional India. Journal of the American Oriental Society, 113 (3), 374-401.
King Rama I. (2014). Ramakien (Vols.1–4).Fine Arts Department. (Original work composed 1782–1809). (In Thai)
Lutgendorf, P. (2007). Hanuman's tale: The messages of a divine monkey. Oxford University Press.
Nagavajara, C. (1982). Comparative literature from a Thai perspective. Chulalongkorn University Press.
Penth, H. (2004). Hanuman in Thailand: From Indian epic hero to Thai folk character. In J. Leslie (Ed.), Authority, anxiety and canon: Essays in Vedic interpretation (pp. 223-248). State University of New York Press.
Rajanubhab, D. (2002). The Ramakien: A prose translation (N. Suebsaeng, Trans.). Orchid Press. (Original work published in 1917)
Reynolds, C. J. (1991). Buddhist cosmography in Thai history, with special reference to nineteenth-century culture change. Journal of Asian Studies, 35 (2), 203-220.
Richman, P. (Ed.). (1991). Many Ramayanas: The diversity of a narrative tradition in South Asia. University of California
Press.Richman, P. (Ed.). (2001). Questioning Ramayanas: A South Asian tradition. University of California Press.
Tulsidas. (1968). Shri Ramcharitmanas. (R. C. Prasad, Trans.). Motilal Banarsidass. (Original work composed ca. 1574-1577)
Van Esterik, P. (2000). Materializing Thailand. Berg Publishers.
Wenk, K. (1968). The restoration of Thailand under Rama I, 1782-1809. University of Arizona Press.
White, D. G. (1996). The alchemical body: Siddha traditions in medieval India. University of Chicago Press. Tulsidas, G. (n.d.). Ramacaritamasa. Gita Press. (In Hindi).
