PROMOTE CULTURAL CONSERVATION TOURISM OF LUNAR MONTH OR BOON SART DUAN SIP TRADITION NAKHON SI THAMMARAT PROVINCE

Main Article Content

Sutthida Pongsuthi
Phramaha Pratin Tongnamkaew
Tippamas Sawetvorachot
Santi Aunjanum
Boonsong Thongaerng

Abstract

The cultural tourism promotion of the Lunar Month or Boon Sart Duan Sip tradition of Nakhon Si Thammarat province is a method of studying the Lunar Month or Boon Sart Duan Sip tradition related to Buddhist history and culture through the view of travel focusing on the creative wisdom development by respecting the environment, multicultural society, the dignity of human beings, and the way of life of people. It can be said that the cultural tourism of the Lunar Month or Boon Sart Duan Sip tradition is the way to look back at ourselves and understand the relationship between things in the world that are interconnected and cannot be separated from each other. Components of the Lunar month or Boon Sart Duan Sip tradition that can attract tourists in terms of cultural tourism are as follows: history relating to the Buddhism and the belief of the Lunar month or Bun Sart Duan Sip tradition, and the tourism management for the Lunar month or Boon Sart Duan Sip tradition. It is an honorable tradition that has been important to the people of Nakhon Si Thammarat for a long time. This tradition emerged from the belief in animism and Langkawong Buddhism with Phra Borommathat Chedi as the center of sanctity, the abundance of natural resources, agricultural products, and bringing agricultural products to make merit and dedicate to ancestors and relatives who passed away.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Academic Article

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2538). การวัฒนธรรมศึกษากระบวนการบริหารและจัดการวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์บริษัทประชาชน.

ทิพมาศ เศวตวรโชติ และคณะ. (2563). นวัตกรรมการสืบทอดประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุนครศรีธรรมราช. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 33(1), 107-116.

ประภาศรี สีหอำไพ. (2538). วัฒนธรรมทางภาษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พวงผกา คุโรวาท. (2539). ศิลปะและวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: รวมสาส์น.

มณี พะยอมพงค์. (2529). ประเพณีสิบสองเดือนล้านนาไทย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

มณีรัตน์ กำลังเกื้อ. (2561). พิธีกรรมและประเพณีประดิษฐ์สารทเดือนสิบ ตำบลสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ภาษาไทยประยุกต์. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

รัชนีกร เศรษโฐ. (2532). โครงสร้างสังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). พจนานุกรรมฉบับราชบัณฑิตสถาน. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

วิจิตรา ขอนยาง. (2532). การศึกษาประเพณีจากวรรณกรรมพื้นบ้านอีสาน. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒมหาสารคาม.

สมชัย ใจดี และยรรยง ศรีวิริยาภรณ์. (2536). ประเพณีและวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

สายทิพย์ นุกูลกิจ. (2533). วรรณคดีเกี่ยวกับขนบประเพณี. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สุทัศน์พงษ์ กุลบุตร. (2536). ประเพณีพิธีกรรมที่เกี่ยวกับพระธาตุศรีสองรัก อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย. ใน วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.

สุพัตรา สุภาพ. (2541). สังคมและวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

อารีรัตน์ แซ่คง. (2539). ประเพณีตรุษจีนของชาวไทยเชื้อสายจีนในเขตเทศบาลนครหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. ใน ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยคดีศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้.

อิสมาแอ สาและ. (2541). ศึกษาประเพณีแต่งงานของชาวไทยมุสลิมใน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี. ใน ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยทักษิณ สงขลา.