THE QUALIFICATIONS OF DHAMMADUTA BHIKKHUS ACCORDING TO THE TIPITAKA AND THE APPLICATION IN INTERNATIONAL AND DIGITAL CONTEXTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to investigate the qualifications of Dhammaduta bhikkhus (Buddhist missionary) as delineated in the Tipitaka and explore their strategic application within contemporary international and digital contexts. The findings indicate that the ideal Dhammaduta embodies the dual roles of a “Mindful Communicator” and a “Wise Administrator.” These roles are grounded in eight quintessential qualifications derived from the Dūteyya Sutta, which include: 1) Active and Mindful Listening (Sotā): possessing the cognitive skills to listen with wisdom; 2) Persuasive Communication (Sāvetā): mastering the art of inspiring speech integrated with modern linguistic and technological proficiency; 3) Continuous Learning (Uggahetā): maintaining a dynamic spirit of intellectual inquiry; 4) Precise Retention (Dhāretā): preserving an accurate database of Dhamma teachings; 5) Profound Insight (Viññātā): achieving intellectual crystallization and realization of Dhamma principles; 6) Explanatory Clarity (Viññāpețā): possessing the pedagogical art to illuminate and clarify complex doctrines for others; 7) Strategic Discernment (Kusalo Sahitāsahitassa): the sagacity to distinguish between beneficial and non-beneficial actions, including the capacity for strategic planning; and 8) Conflict Avoidance (No Kalahakārako): committing to non-violent communication and the promotion of global peace. The development of these qualifications according to the Dūteyya Sutta framework aims to cultivate “Ambassadors of Peace” capable of gracefully introducing Buddhist wisdom into multicultural societies. Modern Dhammaduta must integrate these canonical virtues with global competencies, such as open-minded cross-cultural communication, systematic Buddhist temple management, and digital intelligence for creating concise and creative Dhamma content. Furthermore, they must bridge Buddhist science with modern disciplines, emphasizing deep listening for mental healing and adhering to Right Speech to mitigate international conflicts. Relevant organizations should adopt these criteria for the continuous assessment and professional development of religious personnel to ensure the sustained stability of faith in the future digital era.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
บุญร่วม คําเมองแสน และสำราญ ศรีคำมูล. (2560). รูปแบบการเผยแผ่พระพทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยในประเทศอินเดีย. วารสารสถาบันวิจัยญาณสงวร, 8(2), 233.
พระครูธำรงศีลคุณ กนฺตสีโล. (2558). การศึกษาบทบาทของพระอานนท์ในฐานะเลขานุการของพระพุทธเจ้า. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 2(1), 103.
พระครูโสภณพุทธิศาสตร์ และคณะ. (2562). รูปแบบการพัฒนาพระธรรมทูตในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: เอส.อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพฯ: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). พระไตรปิฎก สิ่งที่ชาวพุทธต้องรู้. กรุงเทพฯ: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ พระธรรมปิฎก.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 34). กรุงเทพฯ: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ พระธรรมปิฎก.
พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2563). ธรรมะเยียวยาใจในยุควิกฤต. กรุงเทพฯ: สถาบันวิปัสสนาธุระ มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไพศาล วิสาโล. (2565). พุทธศาสนากับโลกสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.
พระธรรมวัชรบัณฑิต (สมจินต์ สมฺมาปญฺโญ). (2564). แนวทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธมัคค์, 6(1), 1-15.
พระมหาพงศ์ศักดิ์ ฐานิโย และคณะ. (2564). การสื่อสารธรรมะผ่านสื่อสังออนไลน์ของพระสงฆ์ไทย. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 8(2), 45-62.
พระมหาเรวัตร์ ผมหอม และคณะ. (2566). สมรรถนะของพระธรรมทูตเพื่อการเผยแผ่พระพุทธ-ศาสนาในพื้นที่ชายแดนไทย-เมียนมา. วารสารพุทธจิตวิทยา, 8(3), 452-461.
พระมหาสมจินต์ สมฺมาปญฺโญ. (2545). พุทธทัศนะเรื่องจิตวิทยา. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสมาน ชาตวิริโย. (2563). การศึกษาคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของพระธรรมทูตในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศสหรัฐอเมริกา. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(7), 112-125.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร (อบอุ่น). (2557). ทักษะการสื่อสารเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 3(1), 15-28.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2554). พุทธสันติวิธี: การบูรณาการหลักการระงับความขัดแย้งในสมัยพุทธกาล (Buddhist Peaceful Means: Integration of Conflict Resolution in The Buddha’s Time). กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2561). พุทธสันติวิธี: การบูรณาการหลักการและเครื่องมือจัดการความขัดแย้ง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: หจก.ประยูรสาส์นไทยการพิมพ์.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2562). พระธรรมทูตสายต่างประเทศ: กลยุทธ์และการจัดการ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2563). พระพุทธศาสนากับการสื่อสารเพื่อสันติภาพ. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
พระวิเทศรัตนาภรณ์. (2564). กลยุทธ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตในสหรัฐอเมริกา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระวิเศษ ถาวรธมฺโม. (2563). การวิเคราะห์คุณค่าทางพุทธจริยธรรมของพระอานนท์เพื่อการพัฒนาเยาวชนไทยในปัจจุบัน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(4), 83-93.
พระสมชาย สํวโร และคณะ. (2565). ผลสำเร็จของการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตในอำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 13(2), 63-77.
พระโสภณวชิราภรณ์. (2560). บทบาทของพระธรรมทูตไทยในต่างประเทศต่อการเผยแผ่พระพุทธ-ศาสนา. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยพระธรรมทูต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาขวัญชัย กิตฺติปาโล และเกรียงศักดิ์ พลอยแสง. (2561). หลักและศิลปะการพูด. มหาจุฬาวิชาการ, 5(5), 40-51.
พลตรีมารวย ส่งทานินทร์. (2566). พระประวัติในอดีตชาติของพระพุทธเจ้าและพระอรหันตสาวก ตอนที่ 14 กุมารกัสสปเถราปทาน. เรียกใช้เมื่อ 22 มกราคม 2568, จาก https://www.slideshare.net/slideshow/pdf-258074849/258074849#1
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิทยาลัยพระธรรมทูต. (2565). คู่มือหลักสูตรการอบรมพระธรรมทูตสายต่างประเทศ. พระนคร-ศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2548). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2560). พุทธวิธีในการสอน. นครปฐม: วัดญาณเวศกวัน.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2561). พจนานุกรมพุทธศาสน ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2525). ธรรมวิภาคปริเฉทที่ 2 (พิมพ์ครั้งที่ 23). กรุงเทพฯ: คณะกรรมการแผนกตำรา มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Adler, R. B., & Rodman, G. R. (2017). Understanding Human Communication. Oxford University Press.
Alex Mika. (2024). Audience Engagement Types. Retrieved on January 22, 2025. From https://www.ramotion.com/blog/audience-engagement-strategies/#:~:text=
Analayo, Bhikkhu. (2008). Oral Tradition in Early Buddhism. In: Encyclopedia of Buddhism.
Buber, M. (1958). I and Thou. Edinburgh: T. & T. Clark.
Facione, P. A. (1990). Critical Thinking: A Statement of Expert Consensus for Purposes of Educational Assessment and Instruction. Millbrae, CA: The California Academic Press.
Manning, C. D., Raghavan, P., & Schütze, H. (2008). Introduction to Information Retrieval. Cambridge: Cambridge University Press.
Goleman, D. (1995). Emotional Intelligence. Bantam Books.
Goleman, D. (1995). Emotional Intelligence: Why It Can Matter More Than IQ. New York: Bantam Books.
Goleman, D. (2006). Social Intelligence: The New Science of Human Relationships. New York: Bantam Books.
Gunaratne, S. A. (2015). Mindful Journalism and News Ethics in the Digital Era: A Buddhist Approach. New York: Routledge.
Hallahan, K., Holtzhausen, D., Van Ruler, B., Verčič, D., & Sriramesh, K. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3-35.
James, W. (1907). Pragmatism: A New Name for Some Old Ways of Thinking. New York: Longmans, Green, and Co.
Liddell, Henry George; Scott, Robert, (1940). “rhetorikos”. Greek-English dictionary. Oxford: Clarendon Publishers.
Lucas, S. (2020). The Art of Public Speaking. McGraw-Hill Education.
Paul, R., & Elder, L. (2019). The Miniature Guide to Critical Thinking Concepts and Tools (8th ed.). Rowman & Littlefield.
Phra Brahmapundit (Prayoon Dhammacitto). (2011). Religion and Globalization. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University Press.
Rhys Davids, T. W., & Stede, W. (1921). The Pali Text Society’s Pali-English Dictionary. Chipstead: Pali Text Society.
Rogers, C. R., & Farson, R. E. (1957). Active Listening. Chicago: Industrial Relations Center of the University of Chicago.
Rosenberg, M. B. (2003). Nonviolent Communication: A Language of Life. Puddle Dancer Press.
Scharmer, C. O. (2009). Theory U: Leading from the Future as It Emerges.
Senge, P. M. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization.
Shannon, C. E., & Weaver, W. (1949). The Mathematical Theory of Communication.
