THE EVALUATION OF BE SMART SAY NO TO DRUGS AT SAWATRATTANAPHIMUK SCHOOL UNDER THE SECONDARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE TRANG KRABI
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to examine: 1) the system assessment 2) the program planning 3) the program implementation 4) the program improvement 5) the program certification The target population consisted of administrators, teachers, students, and parents, totaling 626 participants. In addition, seven key informants provided qualitative data. The research instruments included questionnaires and interviews. Data were analyzed using frequency, mean, and standard deviation.
The research findings were as follow:
- The overall system assessment was at the highest level The appropriateness of policies, vision, and goals received the highest mean score, followed by the appropriateness of the school and community context
- The overall program planning assessment was at the highest level Content appropriateness received the highest mean score, followed by teachers’ and educational personnel’s knowledge and understanding, and the readiness of budget and resources, respectively.
- The overall program implementation assessment, as perceived by teachers, was at the highest level. The anti-drug campaign activity received a higher mean score than the training activity. Students also rated the overall program implementation at the highest level, with the training activity receiving a higher mean score than the anti-drug campaign activity.
- Regarding program improvement, the project enhanced students’ knowledge, understanding, awareness, and self-protection skills related to drug prevention. However, the school should further develop its screening and support system for at-risk students and integrate drug prevention activities into the school curriculum.
- The overall program acceptance, as perceived by teachers, students, and parents, was at the highest level, respectively). These findings indicate that the stakeholders accepted the project and recognized its benefits in enhancing students’ knowledge and self-protection skills against drug-related risks.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). โครงการสถานศึกษาสีขาว ปลอดยาเสพติดและอบายมุข. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
จักรพงศ์ แถลงกัณฑ์. (2565). การประเมินโครงการสถานศึกษาสีขาวปลอดยาเสพติดและอบายมุข โรงเรียนสันติวิทยาสรรพ์. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 1(5), 15–27.
ธีรวัฒน์ พงศ์ภาณุพัฒน์ และคณะ. (2565). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างทักษะชีวิตเพื่อป้องกันการเสพสารเสพติดของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา ตำบลอิสาณ อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารการแพทย์ โรงพยาบาลศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์, 37(3), 559-568.
พณณกร ราชแก้ว (2564). ปัจจัยแรงจูงใจที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรม การป้องกันยาเสพติดในโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดนาราธิวาส สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 15. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 13(1), 99-115.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2562). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
ภัสราภรณ์ อินทรีย์. (2566). การประเมินโครงการ อบรมวัยรุ่นวัยใส ใส่ใจป้องกันยาเสพติดและการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควร โรงเรียนสามัคคีอนุสรณ์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3. ใน การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาตรัง กระบี่. (2568). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน และกลยุทธ์การดำเนินงานของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาตรัง กระบี่. ตรัง: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาตรัง กระบี่.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2567). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
Alkin, Marvin C. (1969). Evaluation Theory Development. UCLA CSE Evaluation Comment, 2, 2-7.
Freeman H.E. (1982). Evaluation: A systematical approach. Beverly Hill, California: Sage.
