กระบวนการขัดเกลาทางสังคมผ่านตัวแทนกลุ่มในสังคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความทางวิชาการเรื่อง กระบวนการขัดเกลาทางสังคมผ่านตัวแทนกลุ่มในสังคม มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาค้นคว้า กระบวนการขัดเกลาทางสังคมผ่านตัวแทนกลุ่มในสังคม โดยผู้ศึกษาได้ใช้วิธีการค้นคว้าจากเอกสาร งานวิจัย หนังสือ ตำรา พจนานุกรม ตลอดถึงคัมภีร์ในศาสนาต่าง ๆ ทั้งภาคภาษาไทย และภาคภาษาอังกฤษ กระบวนการขัดเกลาทางสังคม หมายถึง กระบวนการอบรมสั่งสอนสมาชิกของสังคมให้เรียนรู้ระเบียบของสังคมเพื่อให้เห็นคุณค่าและนำเอากฎเกณฑ์ ระเบียบปฏิบัติเหล่านั้นไปเป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติ การขัดเกลาทางสังคมเป็นสิ่งจำเป็นที่มนุษย์จะต้องได้รับตลอดชีวิต เพื่อที่จะทำให้สามารถปรับตัวเข้ากับสังคมที่ตนเป็นสมาชิกอยู่ได้ และจะช่วยให้สามารถประพฤติปฏิบัติตนตามสถานภาพและบทบาทของตนได้เป็นอย่างดี การขัดเกลาทางสังคมเป็นกระบวนการทางสังคมและจิตวิทยา ซึ่งมีผลทำให้บุคคลมีบุคลิกภาพตามแนวทางที่สังคมต้องการให้เด็กที่เกิดมาจะต้องได้รับการอบรมสั่งสอนให้มีความเป็นคน โดยแท้จริง สามารถอยู่ร่วมกันได้และมีความสัมพันธ์กับคนอื่นได้อย่างราบรื่น กระบวนการขัดเกลาทางสังคมจะเริ่มต้นตั้งแต่บุคคลถือกำเนิดมาในโลก ตัวแทนสำคัญที่ทำหน้าที่ในเรื่องนี้ได้แก่ ครอบครัว กลุ่มเพื่อน สถาบันการศึกษา ศาสนา อาชีพ สถาบันการเมืองการปกครอง ตลอดจนสื่อมวลชนต่าง ๆ โดยตัวแทนเหล่านี้ ได้มีบทบาทในการขัดเกลาบุคคลให้ได้ทราบคุณค่าและอุดมคติที่สังคมยึดมั่นและได้เรียนรู้บรรทัดฐานและขนบธรรมเนียมประเพณีที่ใช้อยู่ในสังคม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์. (2562). ปรัชญาทางสังคมแห่งพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: นิติธรรมการพิมพ์.
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์ และคณะ. (2552). สังคมวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณรงค์ เส็งประชา. (2532). มนุษย์กับสังคม (ฉบับปรับปรุงใหม่) (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2545). พุทธธรรมฉบับปรับปรุงและขยายความ (พิมพ์ครั้งที่ 20). กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
พูนสุข เวชวิฐาน. (2557). ทฤษฎีครอบครัวเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2546). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2524). พจนานุกรมศัพท์สังคมวิทยา. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
ศิริรัตน์ แอดสกุล. (2559). ความรู้เบื้องต้นทางสังคมวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุเทพ สุวีรางกูร. (2556). สังคมวิทยาเบื้องต้น. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุพัตรา สุภาพ. (2545). สังคมวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 22). กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
Cooley, C.H. (1964). Social Human Nature and the Social Order. New York: Scribner's.
George Herbert Mead. (1963). Self and Sociology from the Standpoint of a Social, Behaviorist. Chicago: University of Chicago Press.
Horton, Paul B. & Hunt, Chester L. . (1976). Sociology. New York: McGraw-Hill Book Company.
Macionis John J. (1989). Sociology (2ed.). United Kingdom: London.
Thomas, W. I. and Znaniecki, Florian. (1958). The Polish Peasant in Europe and America. New York: Dover Publications.
