การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาส ทางการศึกษาตามรูปแบบ LOMKLoD Model
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาถือเป็นความท้าทายสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาที่ต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในหลายมิติ รวมถึงความซับซ้อนของบริบทในพื้นที่ชนบทห่างไกล ผู้เขียนได้ตระหนักถึงความสำคัญของการพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน ผู้เขียนจึงได้พัฒนานวัตกรรมการบริหารจัดการสถานศึกษาสู่องค์กรคุณภาพด้วยรูปแบบการบริหารจัดการ LOMKLoD Model ประกอบด้วย 6 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การเรียนรู้และตระหนักรู้ในสถานการณ์ (Learning) 2) การกำหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์ (Objective and Goal) 3) การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนตามรูปแบบของสำนักงาน คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (Management) 4) การจัดการความรู้ (Knowledge Management) 5) การสร้างองค์กรแห่งการเรียนรู้ (Learning Organization) และ 6) การปรับปรุงพัฒนาและสะท้อนผล (Development) นวัตกรรมดังกล่าวมุ่งเน้นการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้เรียนทั้งด้านร่างกาย อารมณ์ สังคม และสติปัญญา ภายใต้แนวคิดความเท่าเทียมทางการศึกษา ให้นักเรียนทุกคนมีโอกาสพัฒนาเต็มศักยภาพ มีทักษะคิดวิเคราะห์ ทักษะอาชีพ และสามารถอยู่ร่วมในสังคมดิจิทัล
ได้อย่างมีความสุขและปลอดภัย อีกทั้งยังสามารถพัฒนาสู่ความเป็นเลิศตามมาตรฐานการศึกษาชาติอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2567). รายงานสถานการณ์ความเสี่ยงของนักเรียนจากระบบ OBEC CARE. กรุงเทพมหานคร: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา.
ปิยะพร ป้อมเกษตร์. (2559). การวิเคราะห์งานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 39(4), 1-15.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). รายงานการศึกษาสภาพปัญหาเด็กและเยาวชน. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). แนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพัฒนานวัตกรรมการจัดการศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). แนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. (2562). รายงานผลการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน ปีการศึกษา 2562. สกลนคร: กลุ่มส่งเสริมการจัดการศึกษา.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2544). ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาคุณภาพการศึกษาของโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bertalanffy, L. von. (1968). General System Theory: Foundations, Development, Applications. New York: George Braziller.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge: Massachusetts Institute of Technology, Center for Advanced Educational Services.
Evans, J. R., & Lindsay, W. M. (2017). Managing for quality and performance excellence (10th ed.). Boston: Cengage Learning.
Garvin, D. A. (1993). Building a learning organization. Harvard Business Review, 71(4), 78–91.
Goetsch, D. L., & Davis, S. B. (2016). Quality management for organizational excellence: Introduction to total quality (8th ed.). New York: Pearson Education.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2008). Educational Administration: Theory, Research, and Practice (8th ed.). New York: McGraw-Hill.
Katz, D., & Kahn, R. L. (1978). The Social Psychology of Organizations (2nd ed.). New York: Wiley.
Oakland, J. S. (2014). Total quality management and operational excellence: Text with cases (4th ed.). London: Routledge.
Sallis, E. (2014). Total quality management in education (3rd ed.). London: Routledge.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday.
Talib, F., et al. (2013). An empirical investigation of relationship between total quality management practices and quality performance in Indian service companies. International Journal of Quality & Reliability Management, 30(3), 280–318.
Watkins, K. E., & Marsick, V. J. (1996). Creating the learning organization: A systems approach to quantum improvement and global success. Alexandria, VA: American Society for Training and Development.
