ทิศทางการพัฒนาศักยภาพชุมชนผลิตขนมหวานไปสู่แหล่งท่องเที่ยว อย่างยั่งยืนในจังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง ทิศทางการพัฒนาศักยภาพชุมชนผลิตขนมหวานไปสู่แหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดเพชรบุรี มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทิศทางการพัฒนาศักยภาพชุมชนผลิตขนมหวานไปสู่แหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดเพชรบุรีโดยใช้วิธีวิจัยเชิงปริมาณควบคู่กับวิธีวิจัย
เชิงคุณภาพ โดยการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บรวบรวบข้อมูลจากผู้นำชุมชน สมาชิกในชุมชน ผู้ประกอบการ นักท่องเที่ยว เจ้าหน้าที่และผู้บริหารองค์กรในพื้นที่เทศบาลเมือง จังหวัดเพชรบุรี โดยนำข้อมูลมาวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า:
- การพัฒนาศักยภาพชุมชนผลิตขนมหวานไปสู่แหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดเพชรบุรี มีความสำคัญโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ได้แก่ การวางแผนโดยบูรณาการเชื่อมโยงกิจกรรม การประชาสัมพันธ์โครงการท่องเที่ยวอย่างเป็นระบบ โดยชุมชนได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานภาครัฐและเอกชนรวมถึงชุมชนมีส่วนร่วมในบริหารจัดการทรัพยากรและพัฒนาต่อยอดผลิตภัณฑ์ขนมหวานของชุมชนได้
- ทิศทางการพัฒนาศักยภาพชุมชนผลิตขนมหวานไปสู่แหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดเพชรบุรี ได้แก่ 1) การร่วมมือกันระหว่างชุมชน องค์กรรัฐและเอกชนด้านการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวชุมชนผลิตขนมหวาน 2) การร่วมมือกันระหว่างชุมชน องค์กรรัฐและเอกชนในการประชาสัมพันธ์และจัดทำเส้นทางท่องเที่ยวชุมชนผลิตขนมหวาน และ 3) การส่งเสริมให้คนในชุมชนให้ความรู้นักท่องเที่ยวเข้าถึงแหล่งผลิตขนมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดเพชรบุรีได้อย่างแพร่หลายและเป็นแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). แผนพัฒนาการท่องเที่ยว ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย. (2554). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดลำปาง. ในวิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณปภา หอมหวล และชนานุช เงินทอง. (2562). การศึกษาแนวทางการอนุรักษ์ขนมหวานพื้นเมืองให้เป็นแหล่งเรียนรู้และส่งเสริมเส้นทางการท่องเที่ยวจังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 14(3), 32-41.
ธเนศ ศรีสถิต และคณะ. (2556). โครงการวิจัยการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยวบนฐานเชิงนิเวศวัฒนธรรมในเขตพื้นที่ตำบลพระธาตุ อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล และพัชรินทร์ เสริมการดี. (2556). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดนและบ้านโตนปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. วารสารสุทธิปริทัศน์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต, 27(83), 97-113.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
วรรณวิมล ภู่นาค. (2558). การศึกษาศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนกรณีศึกษาตลาดน้ำอัมพวา. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 26(1), 63-74.
วิภาวรรณ ปิ่นแก้ว. (2551). การศึกษาเพื่อเสนอเส้นทางท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ในอำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ. (2549). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน ศึกษากรณีตลาดน้ำอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกริก.
สมเกียรติ ชัยพิบูล. (2550). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนนครชุม อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการ วิจัยแห่งชาติ.
สิรินทิพย์ พันธ์มัฆวาฬ.(2552). การพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรม จังหวัดมหาสารคาม. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
