การพัฒนากระบวนการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันยาเสพติดสำหรับเยาวชน โดยการมีส่วนร่วมกับชุมชนในจังหวัดฉะเชิงเทรา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหายาเสพติดและความต้องการเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน 2) การพัฒนากระบวนการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันยาเสพติด โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน และ 3) นำเสนอกระบวนการภูมิคุ้มกันยาเสพติดสำหรับเยาวชนโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนในจังหวัดฉะเชิงเทรา วิธีการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณกับการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ผู้นำชุมชน สมาชิกชุมชน และอาสาพัฒนาและป้องกันตนเอง (อพป.) อยู่ที่มีภูมิลำเนาอยู่ในจังหวัดฉะเชิงเทรา จำนวน 400 คน โดยใช้ตารางสำเร็จรูปของคน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง ตามสูตรของ ทาโร่ ยามาเน่ (Taro Yamane) ค่าความคลาดเคลื่อนของการประมาณค่า =0.05 ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ผู้นำชุมชน จำนวน 13 คน อาสาพัฒนาและป้องกันตนเอง (อพป.) จำนว 14 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้ ประกอบด้วย แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก
ผลการวิจัยพบว่า
- สภาพปัญหายาเสพติดและความต้องการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันสำหรับเยาวชนในจังหวัดฉะเชิงเทรา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
- การพัฒนากระบวนการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันยาเสพติดสำหรับเยาวชนโดยการมีส่วนร่วมกับชุมชนในจังหวัดฉะเชิงเทรา โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง
- การนำเสนอกระบวนการภูมิคุ้มกันยาเสพติดสำหรับเยาวชน โดยใช้หลักพุทธธรรม โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์. (2564). วิศวกรสันติภาพท้องถิ่น: ต้นแบบผู้นำสร้างสันติสุขในชุมชน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(2), 446–457.
ไชยมงคล จันทร์ตา. (2543). การสร้างความร่วมมือของชุมชนในการพัฒนาเด็กและเยาวชนด้านยาเสพติด. ต.น้ำบ่อหลวง จ.เชียงใหม่. เรียกใช้เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://elibrary.tsri.or.th/project_contentTRFN.asp?PJID=RDG43N0038
ณัษฐนนท ทวีสิน และอานนท์ ทวีสิน. (2565). แนวทางการป้องกันปัญหายาเสพติดของเยาวชนในจังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 8(1), 151-158.
พรศรี พัฒนพงษ์. (2520). การศึกษาปัจจัยที่สนับสนุนและเป็นอุปสรรคต่อการปฏิบัติงานการ ป้องกันและปราบปรามยาเสพติดในสถานศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ยุพิน บัวคอม. (2560). การจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างภูมิคุ้มกันยาเสพติด. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงศึกษาธิการ.
วนัสญพร โทเวียง. (2562). การมีส่วนร่วมของผู้นำชุมชนในการป้องกันแก้ไขปัญหายาเสพติดภายในหมู่บ้าน/ชุมชน กรณีศึกษา: ตำบลแวงน้อย อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น. เรียกใช้เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2568. จากhttps://conference.kku.ac.th/colaimg/files/articles/16590-o-37-.pdf
สุพริกา ประพฤติตรง. (2565). การนำนโยบายสร้างภูมิคุ้มกันยาเสพติดในเด็กปฐมวัยด้วยองค์ความรู้ เพื่อการพัฒนาทักษะสมอง (Executive Functions: EF) ไปปฏิบัติ: กรณีศึกษาศูนย์พัฒนาเด็กก่อนวัยเรียนชุมชนหมู่บ้าน สะพานสูง (สุเหร่าซีรอ). ใน การศึกษาอิสระโครงการรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สารณีย์ ไทยานันท์. (2559). ฝิ่น สู่เฮโรอีน วิกฤติที่ก่อให้เกิดปัญหาลูกโซ่ในสังคมเขาเผ่ากระเหรี่ยง. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยชาวเขากรมประชาสงเคราะห์.
เอกรัตน์ หามนตรี. (2561). ความสำเร็จของชุมชนในการป้องกันและแก้ไขปัญหาเยาวชนที่มี พฤติกรรมเสี่ยงต่อการติดยาเสพติดในจังหวัดอ่างทอง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 5(2), 434-451.
