การศึกษาเปรียบเทียบแนวคิดเรื่องหน้าที่ของขงจื๊อกับพุทธปรัชญาเถรวาท
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ในการเขียนขึ้นเพื่อ 1) ศึกษาเปรียบเทียบเรื่องหน้าที่ของบุคคลที่ควรมีหน้าที่ต่อกันตามที่ขงจื๊อ และปรัชญาพุทธเถรวาทได้แสดงไว้ 2) ศึกษาเปรียบเทียบเรื่องจุดมุ่งหมายของการปฏิบัติตามหน้าที่ของบุคคลที่ควรมีหน้าที่ต่อกันตามที่ขงจื๊อ และปรัชญาพุทธเถรวาทได้แสดงไว้ โดยบทความวิชาการนี้เขียนขึ้นโดยการทบทวนเอกสาร (documentary review) จากหนังสือและเอกสารที่มีความน่าเชื่อถือทางวิชาการ
ผลการศึกษาพบว่า:
ความสัมพันธ์ 5 ประการ แบ่งได้ 3 ระดับ คือ ข้อ 1 ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองกับประชาชน ข้อ 2, 3, 4 เป็นความสัมพันธ์ของครอบครัว ข้อ 5 เป็นความสัมพันธ์ของสังคม ความ สัมพันธ์เหล่านี้กำหนดหน้าที่ บทบาท และความรับผิดชอบของแต่ละบุคคล และถือเป็นหลักจริยธรรมที่สำคัญยิ่งของครอบครัว ส่วนหน้าที่ในปรัชญาพุทธเถรวาท ได้เสนอหลักสัมพันธภาพทางสังคมตามหน้าที่ของตน ซึ่งเรียกว่า ทิศ 6 เป็นหลักที่ตรัสสอนเกี่ยวกับหน้าที่ของมนุษย์
ต่อบุคคลที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของแต่ละคน คือ ทิศเบื้องหน้า มารดา-บิดา ทิศเบื้องขวา ครูอาจารย์ ทิศเบื้องหลัง บุตรภรรยา ทิศเบื้องซ้าย มิตรสหาย ทิศเบื้องล่าง คนรับใช้และคนงาน ทิศเบื้องบน สมณพราหมณ์ คือ พระสงฆ์ ทั้งขงจื๊อและพุทธปรัชญาเถรวาทต่างก็ให้ความสำคัญที่ตัวบุคคลมากกว่าวิธีการ แต่ทั้งคู่ก็ยังได้เสนอหลักปฏิบัติ ที่บุคคลจะต้องนำไปปฏิบัติต่อกัน ขงจื๊อมีเป้าหมายอยู่ในโลกนี้เป็นหลัก เพื่อตนเองและเพื่อสังคม ส่วนพุทธปรัชญาเถรวาท มีเป้าหมายทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ในส่วนตนนั้นรวมไปถึงโลกหน้า ส่วนเพื่อสังคมเน้นโลกนี้เป็นหลัก
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการแผนกตำรามหามกุฎราชวิทยาลัย. (2536). ธัมมปทัฏฐกถาแปล เล่ม 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
เจ้าหยุย. (2540). ฉางต่วนจิง : คัมภีร์แห่งการยืดหยุ่น พลิกแพลง ประยุกต์. อธิคม สวัสดิญาณ แปล. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
ธิติมา พิทักษ์ไพวัน. (2533). ประวัติศาสตร์ยุคโบราณ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2524. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฏกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิทยากร เชียงกูร. (2551), ปรัชญาการเมือง เศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพฯ: สายธาร.
ศรีสุข ทวิชาประสิทธิ์. (2539). ลักษณะสังคมจีนยุคเก่า. ใน ศรีสุรางค์ พูนทรัพย์ (บก.), อารยธรรมตะวันออก (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เสถียร โพธินันทะ. (2522). เมธีตะวันออก. กรุงเทพฯ: บรรณาคาร.
อดุลย์ รัตนมั่นเกษม. (2541). วาทะฮ่องเต้. กรุงเทพฯ: สามัคคีสาร.
Bamh, Archie J. (1969). The Heart to Confucius. New York: John Weatherhill, Inc.
Charence Burton Day. (1962). Philosophers of China. New York: Philosophical Library, Inc.