การประเมินโครงการพัฒนาศักยภาพด้านการจัดการเรียนรู้เสริม ผ่านระบบออนไลน์ สำหรับนักเรียนห้องเรียนพิเศษส่งเสริมความเป็นเลิศ ด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยี โรงเรียนท่าศาลาประสิทธิ์ศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินโครงการพัฒนาศักยภาพด้านการจัดการเรียนรู้เสริมผ่านระบบออนไลน์ สำหรับนักเรียนห้องเรียนพิเศษส่งเสริมความเป็นเลิศด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยี โรงเรียนท่าศาลาประสิทธิ์ศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช โดยประเมินใน 3 ด้าน ได้แก่ ด้านสภาวะแวดล้อม ด้านกระบวนการดำเนินงาน และด้านผลผลิต กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษา ครู และนักเรียน รวมจำนวน 78 คน และผู้ให้ข้อมูลเชิงคุณภาพ จำนวน 7 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า:
- ด้านสภาวะแวดล้อม ผลการประเมินโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (
=4.87) โดยเฉพาะข้อ วัตถุประสงค์ของโครงการ และ ความสอดคล้องกับนโยบายต่าง ๆ ทั้งนี้ ข้อมูลเชิงคุณภาพสะท้อนว่าโครงการมีความเหมาะสมและจำเป็น สอดคล้องกับนโยบายการศึกษา ช่วยลดข้อจำกัดด้านเวลาเรียน และตอบสนองความต้องการของผู้เรียน
- ด้านกระบวนการดำเนินงาน ผลการประเมินโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (
- ด้านผลผลิต ผลการประเมินโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จารุวรรณ สุขชะอม และคณะ. (2568). การประเมินโครงการลับสมอง ประลองปัญญา โรงเรียนวัดปลักปลา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 4. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(3), 794-818.
ฐิตนิภา เหล็กกล้า และคณะ. (2567). การประเมินโครงการอาหารกลางวัน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 2 โดยใช้รูปแบบซีโป (CPO’S Evaluation Model). วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(3), 517-525.
นิธิวดี บูรณ์เจริญ. (2566). การประเมินโครงการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 37 จังหวัดกระบี่ สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 9(2), 913-925
ภิญโญ วงษ์ทอง. (2564). การจัดการเรียนรู้ออนไลน์บนฐานวิถีชีวิตใหม่ สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลาย. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(43), 101-117.
เยาวดี รางชัยกุล วิบูลย์ศรี. (2556). การประเมินโครงการ: แนวคิดและแนวปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. เล่ม 136 ตอนพิเศษ 16 ก, หน้า 7–8.
ราชกิจจานุเบกษา. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). เล่ม 139 ตอนพิเศษ 252 ง, หน้า 121-131.
วาสนา บุญชิต. (2564). การพัฒนากิจกรรมการเรียนการสอนตามแนวการเรียนรู้แบบผสมผสาน วิชาการเขียนโปรแกรมภาษาซี สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 13(36), 41-50.
สุวิมล ทัยอ่อน. (2565). การประเมินโครงการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโรงเรียนบ้านพารา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาภูเก็ต. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
Allen, I. E., & Seaman, J. (2009). Learning on Demand: Online Education in the United States, 2009. The Sloan Consortium.
Amin, Y. (2024). Investigating the effectiveness of blended learning in project management certifications: A case study from Bahrain. Current Trends in Engineering and Science, 4(3), 1061.
Garrison, D. R., & Kanuka, H. (2004). Blended learning: Uncovering its transformative potential in higher education. The Internet and Higher Education, 7(2), 95-105.
Graham, C. R. (2006). Blended learning systems: Definition, current trends, and future directions. In C. J. Bonk & C. R. Graham (Eds.), The handbook of blended learning: Global perspectives, local designs. San Francisco, CA: Pfeiffer Publishing.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 608.
