การโอบรับความหลากหลายทางวัฒนธรรมผ่านดนตรี: มุมมองมานุษยวิทยาดนตรีต่อการต่อรองอัตลักษณ์และการสร้างความหมายในห้องเรียนพหุวัฒนธรรม

บทคัดย่อ

ห้องเรียนพหุวัฒนธรรมดนตรีเป็นพื้นที่ที่ผู้เรียนจากภูมิหลังทางชาติพันธุ์ ภาษา ศาสนา และประสบการณ์ทางดนตรีที่แตกต่างกันเข้ามาปฏิสัมพันธ์และสร้างความหมายร่วมกัน งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาว่าการแสดงความคิดเห็นและการปฏิสัมพันธ์ในห้องเรียนทำหน้าที่เป็นพื้นที่ในการแสดงตัวตน ต่อรองอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม และสร้างความหมายร่วมกันอย่างไร ภายใต้บริบทของการเรียนรู้ดนตรีในสังคมพหุวัฒนธรรม การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพภายใต้กรอบแนวคิดมานุษยวิทยาดนตรี โดยบูรณาการแนวคิดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม แนวคิดเรื่องภาษาและการสร้างความหมายของ Edward Sapir และแนวคิดการประกอบสร้างตัวตนผ่านระบบสัญลักษณ์ของ Jacques Lacan ข้อมูลได้จากการสังเกตแบบมีส่วนร่วม การวิเคราะห์บทสนทนา การอภิปราย และการนำเสนอรายงานของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา ผลการวิจัยพบว่า ห้องเรียนมิได้เป็นเพียงพื้นที่ถ่ายทอดองค์ความรู้ทางดนตรี แต่เป็นพื้นที่ทางสังคมและวัฒนธรรมที่ผู้เรียนใช้ภาษาและปฏิสัมพันธ์ในการประกอบสร้างความหมาย แสดงอัตลักษณ์ และต่อรองตำแหน่งแห่งที่ทางวัฒนธรรมของตนเอง การตอบคำถามและการอภิปรายสะท้อนการนำประสบการณ์ชีวิต ความทรงจำทางวัฒนธรรม และรสนิยมทางดนตรีมาใช้สร้างความชอบธรรมให้กับโลกทัศน์ของตน ขณะเดียวกันดนตรียังทำหน้าที่เป็นพื้นที่กลางของความหมายที่เอื้อให้เกิดการแลกเปลี่ยนระหว่างวัฒนธรรม ส่งเสริมความคิดเชิงวิพากษ์ และความตระหนักรู้ในฐานะพลเมืองโลก อันนำไปสู่ความเข้าใจตนเอง ผู้อื่น และการอยู่ร่วมกันในสังคมพหุวัฒนธรรมอย่างเคารพ

 คำสำคัญ:  มานุษยวิทยาดนตรี, พหุวัฒนธรรมดนตรี, การต่อรองอัตลักษณ์, การสร้างความหมาย, การเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม