Innovation for Ecotourism: Integrating Community Concepts into Sustainable Development
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Ecotourism is a form of tourism that focuses on environmental conservation and sustainably promoting local culture. This article aims to propose an innovative approach for ecotourism development by combining the concept of “Community-Based Tourism” with new technologies and management methods to enhance valuable tourist experiences and promote local community participation in sustainable tourism management. The proposed innovations include the use of digital technology, such as virtual tour applications, which allow tourists to access information and learn about natural and cultural resources conveniently, safely, and with less impact on the ecosystem. It also emphasizes the development of management processes that integrate cooperation between communities, government agencies, and the private sector to create a balance between resource utilization and conservation. The article suggests that such innovations can add value and create a difference for ecotourism, as well as promote communities to be self-reliant in the long term without destroying their natural and cultural identities and values. Therefore, the combination of innovation and community concepts is a key to driving sustainable ecotourism growth in Thailand and globally.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กมลชนก จันทร์เกต. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืนกรณีศึกษา : ชุมชนเกาะยอ จังหวัด สงขลา. รัฐศาสตรมหาบัณฑิต (บริหารรัฐกิจและกิจการสาธารณะ). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
คชา สอทอง. (2567). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2566 – 2570 กับการท่องเที่ยวเชิง อนุรักษ์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(2): 12-20.
ชูศักดิ์ อินทนต์. (2562). รูปแบบและกระบวนการในการบริหารจัดการนวัตกรรมโฮมสเตย์ เพื่อการ ท่องเที่ยว. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการสาธารณะ. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
นาวา มาสวนจิก และคณะ. (2562). การจัดการนวัตกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพอย่างยั่งยืนใน ภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ (รายงานการวิจัย). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ปรเมษฐ์ ดำชู. (2563). ปัจจัยที่นำไปสู่การสร้างนวัตกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับธุรกิจการท่องเที่ยว เพื่อสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน. วารสารบริหารธุรกิจเศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 15(1), 87-100.
พรรณี สวนเพลง. (2552). เทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรมสำหรับการจัดการความรู้. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ภิษฐ์วลัญต์ กรพิพัฒน์. (2562). กรอบวิเคราะห์ความยั่งยืนการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. วารสารสิ่งแวดล้อม, 23(1), 1-12.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2564). Innovation Catalog Travel Tech. สืบค้น 27 กุมภาพันธ์ 2565
จาก https://regional.nia.or.th/th/content/category/detail/id/6/iid/58
สุพรรษา อ่ำทิม. (2566). การฟื้นฟูและพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรองของกลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 2: ภายหลังสถานการณ์การแพร่ระบาดโควิด-19. วารสารวิชาการสังคมศาสตร์เครือข่ายวิจัยประชาชื่น, 5(3):95-113.
Brundtland Commission. (1987). Our Common Future: Report of the World Commission on Environment and Development. Oxford University Press.
Chambers, R. (1997). Whose Reality Counts? Putting the First Last. Intermediate Technology Publications.
Guttentag, D. A. (2010). Virtual reality: Applications and implications for tourism. Tourism Management, 31(5), 637–651. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2009.07.003
Gosling, S. D., Rentfrow, P. J., & Swann, W. B., Jr. (2003). A very brief measure of the Big-Five personality domains. Journal of Research in Personality, 37(6), 504–528. https://doi.org/10.1016/S0092-6566(03)00046-1
Jitta Wealth. (2564). ลงทุนนำเทรนด์ ‘เทคท่องเที่ยว’ บอกลา Covid-19. สืบค้น 27 กุมภาพันธ์ 2568,
จาก https://blog.jittawealth.com/post/ThematicTravel- Tech-Launch-Recap-Live
Khan, M. (2003). ECOSERV: Ecotourists’ Quality Expectations. Annals of Tourism Research, 30(1),109-124
Kahneman, D., & Tversky, A. (1979). Prospect theory: An analysis of decision under risk. Econometrica, 47(2), 263–291. https://doi.org/10.2307/1914185
Matterport. (2021). How virtual tours increase hotel and resort bookings by 30%. Retrieved March 30, 2025, from https://www.matterport.com
Roger . (1998). The definition and measurement of innovation. Retrieved March 30, 2025, from https://melbourneinstitute.unimelb.edu.au /downloads/working_paper_series/wp1998n10.pdf
Pine, B. J., II, & Gilmore, J. H. (1999). The experience economy: Work is theatre & every business a stage. Harvard Business School Press.
Pretty, J. (1995). Participatory learning for sustainable agriculture. World Development, 23(8), 1247-1263.
Scoones, I. (1998). Sustainable rural livelihoods: A framework for analysis. IDS Working Paper 72, Institute of Development Studies.
Susskind, J (2022) The Digital Republic: On Freedom and Democracy in the 21st Century, London: Bloomsbury Publishing.
Swarbrooke, J. (1999). Sustainable Tourism Management. CABI Publishing.
UNWTO. (2020). "Sustainable Tourism." World Tourism Organization. [ออนไลน์]. Retrieved March 30, 2025, from https://www.unwto.org/sustainable-tourism.
WCED (World Commission on Environment and Development). (1987). Our Common Future. Oxford University Press.
