Confirmatory Factor Analysis of Educational Quality Assurance Towards Excellence
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed 1) to investigate the components and indicators of educational quality assurance for excellence, and 2) to examine the goodness-of-fit of the indicator model of educational quality assurance for excellence with empirical data. The sample consisted of 240 school administrators and teachers, selected through stratified random sampling. The research instrument was a five-point rating scale questionnaire, whose content validity was assessed by three experts using the Index of Item-Objective Congruence (IOC). The overall reliability coefficient of the instrument was 0.984. Data were analyzed using descriptive statistics and inferential statistics with a statistical software package. The findings revealed that educational quality assurance for excellence comprised four components and eleven indicators: 1) excellence-oriented strategy (3 indicators), 2) good management (2 indicators), 3) flipped learning (3 indicators), and 4) technology utilization in organizations (3 indicators). Furthermore, the developed indicator model demonstrated a good fit with the empirical data.
Keywords: Confirmatory Factor Analysis, Educational Quality Assurance, Excellence
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). มาตรฐานการศึกษา ระดับปฐมวัย ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน และระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานศูนย์การศึกษาพิเศษ. https://www.moe.go.th/มาตรฐานการศึกษา
เกรียงศักดิ์ โชควะรากุล และคณะ (2565). กฎหมายมหาชน: รากฐานของระบบธรรมาภิบาลของประเทศไทย. วารสารกายภาพบำบัดและการฟื้นฟูสมรรถภาพของตุรกี, 32(3), 9030-9038.
คุรุรัตน์ วรวณิชชา. (2566). รูปแบบการบริหารเชิงกลยุทธ์เพื่อยกระดับการประกันคุณภาพการศึกษาภายในโรงเรียนบางชวดอนุสรณ์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 10(1), 497-514.
เฉลิมพร กุมภา และคณะ. (2564). รูปแบบการบริหารงานการประกันคุณภาพการศึกษาของโรงเรียนขนาดเล็ก. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(2), 18-33.
พุทธิภา รงค์ประเสริฐกุล. (2566). แนวทางการพัฒนาการประกันคุณภาพการศึกษาของโรงเรียนวัดบางหลวง. การค้นคว้าอิสระหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.
มลธิดา อุบลรัตน์. (2566). การวางแผนกลยุทธ์ เพื่อพัฒนาองค์กรที่มีประสิทธิภาพ. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(2), 100-114.
มูหัมมัดสาเกร์ เร๊าะเเลบา. (2567). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการพัฒนาองค์กรสู่ความเป็นเลิศในยุคดิจิทัล, วารสารอินทนิลบริหารศาสตร์, 1(1), 97-112.
รัฐยากรณ์ ทองโท. (2566). แนวทางการประกันคุณภาพการศึกษาสู่ความเป็นเลิศ: กรณีศึกษาโรงเรียนชุมพลโพนพิสัย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาหนองคาย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุรัชดา นันทอง. (2566). แนวทางการบริหารการประกันคุณภาพการศึกษาของโรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาหนองคาย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น
สุภาวดี ศรีสุข. (2562). ภาวะผู้นําการเรียนรู้ของผู้บริหารสถานศึกษากับการพัฒนาวิชาชีพของครูในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักทดสอบทางการศึกษา. (2563). การกำหนดมาตรฐานการศึกษาของสถานศึกษา. กรุงเทพ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดเอ็น.เอ.รัตนะเทรดดิ้ง.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 3. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). รายงานการวิเคราะห์การพัฒนาระบบประกันคุณภาพการศึกษาให้รองรับการปฏิรูปประเทศด้านการศึกษาตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). การประเมิน AUN-QA Version 4.0. เครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน กรุงเทพมหานคร.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). เกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน OBECQA. https://kku.world/3b5f33
สมชาย เผือกตระกูลชัย และคณะ. (2563). รูปแบบการบริหารจัดการการประกันคุณภาพภายในเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาที่สอดคล้องกับบริบทของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ภาค 17. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 9(1), 144-159.
อารยา ปู่เกตุแก้ว. (2565). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ด้วยห้องเรียนกลับด้านร่วมกับสื่อสังคมตามกระบวนการเรียนแบบปัญหาเป็นฐานเพื่อส่งเสริมการรู้เท่าทันสื่อของนิสิตระดับปริญญาตรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Creswell, J.W. & Creswell, J.D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches. 5th ed. New York: SAGE.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data alysis (7thed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education.
Okebukola P. & Trumbic S. (2023). Quality assurance in higher education across the world. Lagos Paris Washington.
Stukalo N. & Lytvyn M. (2021). Towards Sustainable Development through Higher Education Quality Assurance. Education sciences.
Tanaka M. (2019). Student Engagement and Quality Assurance in Higher Education: International Collaborations for the Enhancement of Learning. Routledge.
Tran et al. (2025). Research in higher education quality assurance worldwide. Cogent Education.
