Curriculum Development Based on Active Learning Approach to Enhance the Ordinary National Education Test Results on Mathematic Course of Mathayomsuksa 3 in Educational Opportunity Expansion Schools in Lampang Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) construct and validate the quality of a curriculum based on an active learning approach to enhance national basic education test achievement in mathematics among Mathayomsuksa 3 students in educational opportunity expansion schools in Lampang Province, Thailand, and 2) examine the outcomes of implementing the developed curriculum. The samples consisted of 52 mathematics teachers of Mathayomsuksa 3 students in educational opportunity expansion schools in Lampang Province, selected through volunteer sampling. Five research instruments were employed: a semi-structured interview form, a document analysis form, a curriculum appropriateness evaluation form, an evaluation form assessing teachers' ability to design active learning lesson plans, and an evaluation form assessing teachers' ability to conduct active learning activities. Data were analyzed using percentage, mean, and standard deviation. The findings revealed that the developed curriculum comprised nine components: 1) rationale and significance, 2) goals, 3) principles, 4) objectives, 5) content structure and instructional hours, 6) implementation, 7) media and learning resources, 8) measurement and evaluation, and 9) conditions for implementation. The expert evaluation rated the overall appropriateness of both the curriculum and its handbook at the highest level. The results of the curriculum implementation revealed that the teachers' overall ability to design lesson plans based on the curriculum was rated at a high level. Furthermore, their overall ability to conduct learning activities achieved a mean percentage of 93.50, which was classified as excellent and exceeded the 80% criterion. This demonstrates that the developed curriculum is of high quality and can effectively enhance teachers' competencies in active learning instruction.
Keywords: Curriculum Development, Active Learning, Ordinary National Education Test
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2566). “PISA2022” ถอดรหัสความเหลื่อมล้ำ. https://www.eef.or.th/article-pisa-2022-00/
ชัยยุทธ ปัญญสวัสดิ์สุทธิ์. (2563). สองทศวรรษของความเหลื่อมล้ำทางคุณภาพการศึกษาและการจัดสรรทรัพยากรระดับพื้นที่ของประเทศไทย [รายงานประกอบการสัมมนาประจำปี]. คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
โชติวัน แย้มขยาย. (2566). การพัฒนาหลักสูตรอบรมเชิงปฏิบัติการเพื่อส่งเสริมความสามารถการออกแบบการเรียนรู้เชิงรุกตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้ความท้าทายเป็นฐานร่วมกับแนวคิดเกมมิฟิเคชันสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 15(3), 253–272. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pimjournal/article/view/267116
ทิศนา แขมมณี. (2566). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 26). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนวรรณ ทองธรรม, และพิทยา แสงสว่าง. (2568). แนวปฏิบัติที่ดีในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู: การศึกษาพหุกรณีในจังหวัดสุโขทัย. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 26(2), 21–35. https://so13.tci-thaijo.org/index.php/SWU_JEd/article/view/1572
นพรุจน์ แสนหล้า, และพันธ์ทิพา จุฬากาญจน์. (2567). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์โดยการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active learning) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารวิชาการนอร์ทเทิร์น, 11(3), 17–24. https://so09.tci-thaijo.org/index.php/AJntc/article/view/5265
ปรีชา จั่นกล้า, นฤนาท จั่นกล้า, และปกรชัย เมืองโคตร. (2567). การศึกษาความสามารถในการพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์สำหรับนักศึกษาครู โดยการจัดการเรียนรู้เชิงรุก. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(4), 743–756. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/266611
พรรณี ปานเทวัญ. (2559). การพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 กับการเรียนรู้เชิงรุกในวิชาชีพพยาบาล. วารสารพยาบาลทหารบก, 17(3), 17–24. https://he01.tcithaijo.org/index.php/JRTAN/article/view/73072
ภัทรนันท์ จุลทอง, และกาญจน์ เรืองมนตรี. (2568). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างการจัดการเรียนรู้เชิงรุกสำหรับครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 3. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(1), 1400–1412. https://so06.tcithaijo.org/index.php/mcjou/article/view/285828
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 9). ศูนย์วิจัยและพัฒนาทางการศึกษา.
ศจีทิพย์ ตาลพันธ์, เอกราช โฆษิตพิมานเวช, และกนกอร สมปราชญ์. (2566). การจัดการเรียนรู้เชิงรุก. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6(5), 642–656. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/285828
สมฤดี พละวุฑิโฒทัย. (2561). การพัฒนาการบริหารระบบการศึกษาเพื่อเสริมสร้างความเป็นพลเมืองดีวิถีประชาธิปไตย. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 9(1), 264–273. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EdAd/article/view/156983
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลำปาง. (2564). รายงานผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET).
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom (ASHE-ERIC Higher Education Report No. 1). School of Education and Human Development, The George Washington University.
Garnham, W., & Gowers, I. (2023). Active learning in higher education: Theoretical considerations and perspectives. Routledge.
Meyers, C., & Jones, T. B. (1993). Promoting active learning: Strategies for the college classroom. Jossey-Bass.
Suwanreang, C., Pankaew, K., Plodkaew, K., & Jun-on, N. (2026). Enhancing self-directed STEAM learning through accessible digital technologies in resource-constrained schools. Discover Education, 5, Article 256. https://doi.org/10.1007/s44217-026-01633-4
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
