แนวทางการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในสถานศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน ศึกษาธิการจังหวัดขอนแก่น

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 และศึกษาแนวทางพัฒนาการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในสถานศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน ศึกษาธิการจังหวัดขอนแก่น โดยการแบบผสมผสานวิธี กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเชิงปริมาณ คือ ผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในจังหวัดขอนแก่น 339 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน และสถิติทดสอบเอฟ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 3 คน โดยแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในสถานศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน อยู่ในระดับมากที่สุด โดยด้านที่มีการปฏิบัติในระดับสูงสุด คือ ปริสัญญุตา เป็นผู้รู้จักบริษัท (ชุมชน) รองลงมาคือ ปุคคลัญญุตา (เป็นผู้รู้จักบุคคล)และระดับน้อยที่สุด คือ มัตตัญญุตา (เป็นผู้รู้จักประมาณ) 2) ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อสภาพการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ระดับการศึกษาโดยรวม ไม่แตกต่างกัน ในขณะที่จำแนกตามประสบการณ์ในการทำงานแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3) แนวทางการพัฒนาบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในสถานศึกษาเอกชน พบว่า ผู้บริหารจำเป็นต้องเข้าใจและรับรู้ถึงสาเหตุที่เกิดขึ้นในการดำเนินงานทางด้านบุคคล มีการประเมินผลเพื่อทราบถึงผลลัพธ์ที่ได้จากการบริหารงานบุคคล สามารถปรับปรุงและพัฒนาการทำงานให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น เข้าใจและรับรู้ถึงตัวเอง มีความเป็นผู้นำ มีความสามารถในการประมาณความต้องการในการดำเนินงานบริหารงานบุคคล การมองเห็นในมุมมองระยะยาวเพื่อให้สามารถวางแผนและดำเนินการให้เป็นไปตามเป้าหมายขององค์กร เห็นความสำคัญของการทำงานร่วมกับบริษัทหรือชุมชนในการบริหารงานบุคคลอย่างมีประสิทธิภาพ และรู้จักและเข้าใจถึงบุคลากรในองค์กร

คำสำคัญ: การบริหารงานบุคคล, สัปปุริสธรรม 7, สถานศึกษาเอกชน