การพัฒนาตัวบ่งชี้การบริหารระบบนิเวศการเรียนรู้สู่ความยั่งยืนของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี

Main Article Content

ชินกร พิมพิลา
ประมุข ชูสอน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบและตัวบ่งชี้ของระบบนิเวศการเรียนรู้สู่ความยั่งยืนของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี 2) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องกลมกลืนของโมเดลตัวบ่งชี้ระบบนิเวศการเรียนรู้สู่ความยั่งยืนของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาเชิงปริมาณเพื่อให้ได้องค์ประกอบเชิงยืนยัน (Confirmative Factor Analysis: CFA) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารและครู ในโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี จำนวน 285 คน โดยวิธีการสุ่มแบบชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ มีความเชื่อมั่น 0.969 วิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐานและองค์ประกอบเชิงยืนยันด้วยโปรแกรม M-plus 7.0 ด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (Confirmative Factor Analysis: CFA)  ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการศึกษาองค์ประกอบและตัวบ่งชี้ของระบบนิเวศการเรียนรู้สู่ความยั่งยืนของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี มี 5 องค์ประกอบ 14 ตัวบ่งชี้ ได้แก่ 1) กลยุทธ์การพัฒนาสู่ความยั่งยืน มี 3 ตัวบ่งชี้ 2) การเรียนรู้ด้วยวิธีผสมผสาน มี 3 ตัวบ่งชี้ 3) เครือข่ายความร่วมมือที่ยั่งยืน มี 3 ตัวบ่งชี้ 4) การจัดการเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการเรียนรู้ มี 2 ตัวบ่งชี้ และ 5) หลักสูตรฐานสมรรถนะแห่งอนาคต มี 3 ตัวบ่งชี้ 2. ผลการวิเคราะห์ความสอดคล้องกลมกลืนของโมเดลตัวบ่งชี้ระบบนิเวศการเรียนรู้สู่ความยั่งยืนของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี กับข้อมูลเชิงประจักษ์ พบว่า โมเดลที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น มีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่า χ 2 =71.461, df = 64 , P-Value = 0.2439,  RMSEA = 0.024, SRMR = 0.041, CFI = 0.995, TLI = 0.993

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พิมพิลา ช. ., & ชูสอน ป. . (2025). การพัฒนาตัวบ่งชี้การบริหารระบบนิเวศการเรียนรู้สู่ความยั่งยืนของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(4), 532–545. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/IEJ/article/view/285428
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

สายสุดา ขันธเวช. (2561). การเรียนรู้ด้วยตนเอง (Self-directed learning). สืบค้นวันที่ 20 พฤศจิกายน2567 จาก https://ops.moe.go.th/ทักษะแสวงหาความรู้ด้วย/

กนกอร สมปราชญ์. (2559). ภาวะผู้นำและภาวะผู้นำการเรียนรู้สำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. ขอนแก่น : คลังนานาวิทยา.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560 - 2564). สืบค้นจากhttps://www.moe.go.th/moe/th/news/detail.php?News ID=54376&Key=news_act

กัลยา วานิชย์บัญชา. (2559). สถิติสำหรับงานวิจัย: การสุ่มตัวอย่าง. พิมพ์ครั้ง 10. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์.

กุลธิดา ทุ่งคาใน. (2564). การเรียนรู้แบบผสมผสาน Blended Learning ในวิถีใหม่ New Normal. ครุศาสตร์สาร, 15(1) มกราคม-มิถุนายน 2564, 29-43.

คณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา. (2563). รายงานเฉพาะเรื่องที่ 12 หลักสูตรและการเรียนการสอนฐานสมรรถนะ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการ คณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา.

ชัชวาล สิงหาทอง. (2561). รูปแบบเครือข่ายความร่วมมือทางการศึกษา. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 1 (3) September – December 2018, 1-12.

ชื่นชนก โควินท์. (2561). การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.

ประกฤติยา ทักษิโณ. (2559). เอกสารประกอบการอบรม เรื่อง การวิเคราะห์ข้อมูลด้วย LISREL และ MPLUS: ความรู้พื้นฐานก่อนการวิเคราะห์. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

พิสิฐ เทพไกรวัล. 2554. การพัฒนารูปแบบเครือข่ายความร่วมมือเพื่อคุณภาพการจัดการศึกษา ในโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชา การบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2564). บรรยากาศการเรียนรู้โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2567 จาก https://www.facebook.com/thammasatsecondaryschool

ลิสรา จิตรชญาวนิช, นิตยา สุวรรณศรี, อุดม คำขาด, ชลายุทธ์ ครุฑเมือง และ สุมิตรา โรจนนิติ. (2565). การจัดการเรียนรู้ในยุคชีวิตวิถีใหม่สู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน. Journal of Modern Learning Development. 7(7) สิงหาคม 2565. 490-503.

วิจารณ์ พานิช. (2566). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: มูลนิธิสยามกัมมาจล.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.2566-2570 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2567). อุดรธานี.

สํานักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). การพัฒนาการศึกษานานาชาติเพื่อการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนของโลก. รายงานวิจัย กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

สํานักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). สภาพการจัดนิเวศการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับบริบทประเทศไทย. กรุงเทพฯ: เอส.บี.เค การพิมพ์.

สำเร็จ นางสีคุณ. (2565). การพัฒนาตัวบ่งชี้ Disruptive Leadership สำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต. สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สุภารัตน์ วัฒนธรรม. (2566). แนวทางการพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้ของโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

อภิชญา สวัสดี, ศศิธร หาสิน และกัลยารัตน์ สุขนันท์ชนะ. (2565). แนวทางการจัดระบบนิเวศการเรียนรู้ภายในสถานศึกษารองรับการเรียนรู้เชิงรุก. E-journal of Education Studies, Burapha University. Vol.4 No.4, 67-78.

อัจฉรา จุ้ยเจริญ. (2562). Learning Ecosystem. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2567, จากhttps://www.posttoday.com/economy/news/578269.

Eudy, R. (2018). What is a learning ecosystem? And how does it support corporate strategy?. Retrieved form https://hsi.com/blog/what-is-a-learning-ecosystem-and-how-does-it-support-corporate-strategy.

Fadel, C., Bialik, M., & Trilling, B. (2015). Four-Dimensional Education: The Competencies Learners Need to Succeed. Center for Curriculum Redesign.

Hannon, V., Thomas, L., Ward, S., & Beresford, T. (2019). Local learning ecosystems: emerging models. London: Innovation Unit.

Harrell, T.S. (2020). สภาพการจัดนิเวศการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับริบทประเทศไทย. สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพฯ.

Horn. B.M. and Staker. H. (2011) The Rise of K-12 Blended Learning. Unpublished Paper. : Innosight Institute.

Rasheed, R. A., Kamsin, A., & Abdullah, N. A. (2020). Challenges in the online component of blended learning: A systematic review. Computers & Education, 144, 103701. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2019.103701

Spencer-Keyse, J Luksha, P.,. & Cubista, J. (2020). Learning Ecosystems: An Emerging Praxis for Education. Global Education Futures and SKOLKOVO.

United Nations. (2022). Sustainable Development Goals. Retrieved from https://www.un.org/sustainabledevelopment/sustainable-development-goals/