การบริหารการแนะแนวด้านอาชีพในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยองเขต 1
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง การบริหารการแนะแนวด้านอาชีพในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1 มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการบริหารการแนะแนวด้านอาชีพในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1 และ 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารการแนะแนวด้านอาชีพ จำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา ตำแหน่ง และหน้าที่รับผิดชอบ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 30 คน และครูผู้รับผิดชอบงานแนะแนวหรือปฏิบัติหน้าที่ด้านงานแนะแนว จำนวน 30 คน รวมทั้งสิ้น 60 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า การบริหารการแนะแนวด้านอาชีพในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ทุกด้านอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการจัดทำแผนการจัดการเรียนรู้กิจกรรมแนะแนว รองลงมา ได้แก่ ด้านการกำหนดวัตถุประสงค์การจัดการเรียนรู้ และด้านการออกแบบการจัดการเรียนรู้กิจกรรมแนะแนว ตามลำดับ ส่วนผลการเปรียบเทียบความคิดเห็น พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามที่มีเพศ ระดับการศึกษา และตำแหน่งต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการบริหารการแนะแนวด้านอาชีพไม่แตกต่างกัน ขณะที่ผู้ตอบแบบสอบถามที่มีอายุต่างกัน มีความคิดเห็นแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบต่างกันมีความคิดเห็นแตกต่างกันในบางด้านอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
คำสำคัญ: การบริหารการแนะแนว, แนะแนวด้านอาชีพ, โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559a). การจัดการเรียนรู้กิจกรรมแนะแนว. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559b). การออกแบบกิจกรรมแนะแนวที่เน้นการพัฒนาทักษะสำหรับผู้เรียน. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กรมการจัดหางาน. (2559). คู่มือการเตรียมความพร้อมก่อนเข้าสู่ตลาดแรงงาน: กระบวนการช่วยให้ผู้รับบริการแนะแนวรู้จักอาชีพ. https://www.doe.go.th/prd/assets/upload/files/vgnew_th/c827be4dabb6fb454f5c2f1f827d523c.pdf
คุนัญญา พานัด. (2568). รายงานผลการศึกษาเบื้องต้นสภาพการดำเนินงานแนะแนวอาชีพในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1 [เอกสารไม่ได้ตีพิมพ์].
จิตตินันท์ บุญสถิรกุล. (2564). การแนะแนวด้านอาชีพและการสร้างความเข้าใจตนเองสำหรับนักเรียนระดับมัธยมตอนปลาย. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 36(2), 1-11.
ชุติมา ทองมีขวัญ. (2564). การเสริมสร้างการรับรู้ความสามารถของตนเองในการตัดสินใจเลือกอาชีพของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายโดยชุดกิจกรรมแนะแนว [ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].
ณุติ เอมบ้านกวย. (2566). การพัฒนาคู่มือการจัดบริการแนะแนวอาชีพสำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารการวัดผลการศึกษา, 40(107), 1-12.
นักรบ หมี้แสน. (2567). การแนะแนว : ศาสตร์เพื่อการพัฒนาช่วยเหลือผู้เรียน. วารสารวิชาการโรงเรียนนายเรือด้านสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และศึกษาศาสตร์, 11(1), 35-46.
นิรุทธ์ วัฒโนภาส. (2561). ความต้องการการจัดบริการแนะแนวในโรงเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย, 11(1), 2630-2642.
มณีรัตน์ แก้วการไร่. (2564). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการรับรู้ความสามารถของตนเองด้านอาชีพ เพื่อพัฒนาการตัดสินใจเลือกอาชีพของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนราชดำริ. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 15(3), 25-37.
มนตรี อินตา. (2561). การแนะแนวกับการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของวัยรุ่น. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย, 11(2), 2513-2530.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2555). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์. ราชบัณฑิตยสถาน.
เรียม ศรีทอง. (2557). กิจกรรม และเครื่องมือแนะแนว. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุรเดช เหล่าพิเดช. (2567). แนวโน้มการจ้างงานภายใต้ยุคโลกของการทำงานในอนาคต. วารสารเมธีวิจัย Savant Journal of Social Sciences, 1(2), 18-24.
สมาน อัศวภูมิ. (2567). แนวคิดและทฤษฎี การบริหารสำหรับครู และบุคลากรทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). อุบลกิจออฟเซทการพิมพ์.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงระดับโลกที่ส่งผลต่อประเทศไทย. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Denning, S. (2016). Christensen updates disruption theory. Strategy & Leadership, 44(2), 10-16.
Claudia Crişan. (2015). A Need Assessment on Students’ Career Guidance. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 180, 1022-1029.
Holland, J. L. (1985). Making Vocational Choices: A theory of vocational personalities and work environments. Prentice-Hall.
Holland, J. L. (1996). The Psychology of Vocational Choice. Blaisdell Publishing Company.
National Statistical Office. (2020). Survey of the impacts of the COVID-19 outbreak situation. http://ittdashboard.nso.go.th/img/covid/result_COVID-eco.pdf
Schulte-Körne, G. (2016). Mental health problems in a school setting in children and adolescents. Deutsches Arzteblatt International, 113(11), 183-190.
Sofia Elias. (2024). Career Guidance for Students: Awareness Towards Course Selection and Career Planning among Secondary Students. International Journal of Academic Research in Progressive Education and Development, 13(3), 1633-1641.
Vo Thi Nhu Uyen. (2025). Navigating the Future: How Career Guidance Programs Prepare Secondary Students for Employment. Journal of Research in Vocational Education, 7(3), 10-14.
World Economic Forum. (2020). The future of jobs reports 2020. http://www3.weforum.org/docs/WEF_Future_of_Jobs_2020.pdf