The Thai Pronunciation Problems of Junior Primary School Students of Karen and Mon Ethnic Groups in Kanchanaburi
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article presents problems in Thai pronunciation faced by Pwo Karen and Mon junior primary school students in six schools in Thong Pha Phum and Sangkhlaburi Districts, Kanchanaburi Province, Thailand. Data were collected from reading and speaking of 180 students. The results indicated that both ethnic groups encountered 4 pronunciation problems: 1) Substitution, 2) Omission, 3) Insertion, and 4) Parsing. Furthermore, some problems are specific to ethnic group; for example, omission of final sounds are predominant in the Pwo Karen students while substitution of vowels are predominant in the Mon students.
Article Details
References
จิตประภา ศรีอ่อน. (2522). ปัญหาการพูดภาษาไทยไม่ชัดของเด็กชาวเขาเผ่าม้งในโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ตาก. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
ณรงค์ ฤทธิโสภา. (2531). การวิเคราะห์ปัญหาการใช้ภาษาไทยของนักเรียนชั้นเด็กเล็กและชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ที่พูดภาษาเขมรและภาษาส่วยในชีวิตประจําวัน. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ธีระพันธ์ เหลืองทองคํา, และคณะ. (2558). รายงานการวิจัยเรื่องวิจัยและพัฒนาแบบฝึกอิเล็กทรอนิกส์เพื่อแก้ไขปัญหาการอ่านออกเสียงและการพูดภาษาไทยไม่ชัด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ภาพพิมพ์.
นริศรา โฉมศิริ. (2547). การศึกษาบริบททางภาษาศาสตร์วัฒนธรรมของชื่อชาวมอญกรณีศึกษาชาวมอญที่บ้านวังกะ ตําบลหนองลู อําเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
บรรเลง สุปี. (2536). การวิเคราะห์ความยากง่ายในการอ่านและการเขียนคําพื้นฐานภาษาไทยระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ของนักเรียนชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยงจังหวัดแม่ฮ่องสอน. การค้นคว้าอิสระปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ประจิตต์ อภินัยนุรักต์. (2527). การศึกษาเปรียบเทียบความบกพร่องทางการพูดของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนประถมสาธิต. กรุงเทพฯ: ภาควิชาการศึกษาผู้ใหญ่และการศึกษาพิเศษ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
ประสงค์ รายณสุข, และคณะ. (2523). การศึกษาและวิธีการแก้ไขการพูดภาษาไทยของเด็กชาวเขา. รายงานการวิจัยมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
พจนารถ เสมอมิตร. (2526). ระบบเสียงภาษาโผล่ว. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พราวพร อ่วมเจริญ, และสุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (มกราคม–เมษายน 2558). การเปรียบเทียบการพูดการและการเขียนจากการเล่าเรื่องของเด็กออทิสติก. วารสารวิชาการ Veridian E-journal 8,1, 988–1011.
เพ็ญศิริ เทพวิทักษ์กิจ. (2530). การวิเคราะห์ลักษณะการพูดไม่ชัดของเด็กในโรงเรียนเขตอําเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เสนอ ตรีวิเศษ. (2542). การวิเคราะห์ปัญหาการพูดและการเขียนภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ในเขตอําเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ ที่ใช้ภาษาเขมรและภาษาส่วยในชีวิตประจําวัน. ปริญญานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (2545). เสียงและระบบเสียงภาษาไทย. ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Mukgoen, Sunee. (1980). Articulatory Characteristics of School Children Aged Three to Eight Years in Phya Thai Area. Master Thesis, Mahidol University.
Selingker, L. (1997). “Interlanguage” In Error Analysis. Singapore: Singapore offset Printing Ltd.
