Folk Songs in Modern Thai Poetry: The Creative Perpetuation and Poets’ Ideas
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to study the creative perpetuation of folk song in modern Thai poetry and idea in modern Thai poetry from 2456 B.E. until 2559 B.E. The result shows that poets use folk song to compose modern poetry with the all kinds of prosodies: conventional prosody, local prosody and compound prosody that there are various methods. The creative perpetuation of folk song in modern Thai poetry is process to create content related to social context consist allusion, adaptation and parody. In addition, poets express the ideas in modern Thai poetry: life, nature, social and culture, and politic.
Article Details
References
กอบกาญจน์ ภิญโญมารค. (2544). ธรรมชาติในกวีนิพนธ์ไทยร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: อินทนิล.
กาญจนา อินทรสุนานนท์. (2547) สารานุกรมดนตรีและเพลงไทย. กรุงเทพมหานคร: พ.ศ.พัฒนา.
กีรติ ธนะไชย. (2547). ฉันทลักษณ์ในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่: การสืบทอด การสร้างสรรค์ และความสัมพันธ์กับสุนทรียภาพทางวรรณศิลป์. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กีรติ ธนะไชย. (2551). บุหงาหอมร่วงฟ้าในป่าแก้ว: ฉันทลักษณ์จาก “วรรณคดี” ถึง “กวีนิพนธ์ไทย สมัยใหม่”. โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กีรติ ธนะไชย. (2554). พัฒนาการของกลบทในวรรณคดีไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เก๋ แดงสกุล. (2556). กวีนิพนธ์เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี: แนวคิด และกลวิธีการสร้างวรรณศิลป์. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทย คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
คำยวง วราสิทธิชัย, หม่อมหลวง. (พฤศจิกายน 2559). การแต่งกาพย์ยานี 11 ตามทัศนะของนายผี. วรรณวิทัศน์: 16, 47 – 75.
เจียรนัย ศิริสวัสดิ์. (2530). การศึกษารูปแบบและแนวคิดของร้อยกรองรูปแบบใหม่. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชลธิรา สัตยาวัฒนา. (บรรณาธิการ). (2558) ‘ครูเทพ’ (เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี). กรุงเทพมหานคร: สยามบรรณการพิมพ์.
โชษิตา มณีใส. (2557). วรรณกรรมร้อยกรองของไทย. ภาควิชาภาษาไทย คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ณัฐธิดา ศิริชัยยงบุญ และนิตยา แก้วคัลณา. (พฤศจิกายน 2559). ความเป็นเมืองในกวีนิพนธ์ไทยร่วมสมัย. วรรณวิทัศน์, 16: 24 – 46.
ดวงมน จิตร์จำนงค์. (มกราคม-เมษายน 2543). แนวคิดสำคัญของกวีนิพนธ์ไทยในยุคโลกาภิวัตน์. วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์: 6, 1-13.
ตรีศิลป์ บุญขจร. (2555). เพลงพื้นบ้านกับร้อยกรองสมัยใหม่. ใน ตรีศิลป์ บุญขจร บรรณาธิการ). สายธารตรีศิลป์นิพนธ์. (147 – 166). กรุงเทพมหานคร: สร้างสรรค์บุ๊คส์.
ทองแถม นาถจำนง. (2559). คำฉันท์: วรรณลีลา มรดกชาติ. กรุงเทพมหานคร: ชนนิยม.
ธเนศ เวศร์ภาดา. (2546). งามคำหวานลานใจถวิล. ม.ป.ท.
นพวรรณ งามรุ่งโรจน์ และนิตยา แก้วคัลณา. (พฤศจิกายน 2560). บทคร่ำครวญในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่, วรรณวิทัศน์. 17: 386 - 415.
นิตยา แก้วคัลณา. (2551). การสืบสรรค์จินตภาพในกวีนิพนธ์ไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิตยา แก้วคัลณา. (2556). สืบสรรค์ขนบวรรณศิลป์: การสร้างสุนทรียภาพในกวีนิพนธ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิตยา แก้วคัลณา. (เมษายน – กันยายน 2556). วิถีของธรรมชาติกับสังคมเทคโนโลยีในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่. วารสารไทยคดีศึกษา, 10: 109 – 150.
นิตยา แก้วคัลณา. (พฤศจิกายน 2559). สำนึกทางสังคมในกวีนิพนธ์ไทยในกระแสโลกสมัยใหม่. วรรณวิทัศน์, 16: 1 – 23.
ในดวงตา ปทุมสูติ. (2553). วรรณศิลป์ที่ได้รับอิทธิพลจากเพลงพื้นบ้านภาคกลางและภาพสะท้อนวัฒนธรรมพื้นบ้านในกวีนิพนธ์ของศิวกานท์ ปทุมสูติ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2539). บทกลอนกล่อมเด็กและบทปลอบเด็ก. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2550). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย ภาคฉันทลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2552). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2544). ศาสตร์และศิลป์แห่งวรรณคดี. กรุงเทพมหานคร: ประพันธ์สาส์น.
วรรณคดีสมัยกรุงศรีอยุธยา เรื่องนางมโนห์รา เรื่องสังข์ทอง จินดามณี. (2526). กรุงเทพมหานคร: บรรณกิจ.
สรณัฐ ไตรลังคะ และนัทธนัย ประสานนาม. (บรรณาธิการ). (2557). จะเก็บเกี่ยวข้าวงามในทุ่งใหม่: ประวัติวรรณกรรมไทยร่วมสมัยในมุมมองร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาวรรณคดี และ คณะกรรมการฝ่ายวิจัย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ร่วมกับสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม.
สายวรุณ น้อยนิมิตร. (มกราคม – เมษายน 2539). เจ้าขุนทอง: การแปรนัยยะในวรรณกรรมสมัยใหม่. วารสารธรรมศาสตร์. 2: 96 – 107.
สุกัญญา สุจฉายา. (2543). เพลงพื้นบ้านศึกษา. โครงการตำรา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุกัญญา สุจฉายา. (2556). วรรณกรรมมุขปาฐะ. โครงการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2532). ร้องรำทำเพลง: ดนตรีและนาฏศิลป์ของชาวสยาม. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
สุจิตรา จงสถิตย์วัฒนา. (2541). หวังสร้างศิลป์นฤมิต เพริศแพร้ว: การสืบทอดขนบกับการสร้างสรรค์ วรรณศิลป์ในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่. โครงการตำราคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตรา จงสถิตย์วัฒนา. (2543). พุทธธรรมในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่. ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตรา จงสถิตย์วัฒนา. (2548). เจิมจันทน์กังสดาล: ภาษาวรรณศิลป์ในวรรณคดีไทย. กรุงเทพมหานคร: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิรา คุปตารักษ์. วิเคราะห์ร้อยกรองของนายผี. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อวยพร มิลินทางกูร. (2519). ลักษณะคำประพันธ์ร้อยกรองของไทย ตั้งแต่ พ.ศ.2475 – 2501. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต แผนกวิชาภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
