Pronunciation Problems of Thai Tones in Cambodian Children Speakers based on an Acoustic Study
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Many Cambodian children are required follow parents who come to work in Thailand. These children speak Cambodian as their mother language (non-tonal language) and Thai as a second language (tonal language). This article aims to study problems of Thai tones produced by Cambodian children in citation form occurring in checked and non-checked syllables. The informants were 10 Cambodians and 10 Thais at the age of 6-12 years old.
The result shows that Cambodian children produce Thai tones both, similarly and differently from Thai children do. These differences suggested pronunciation problems in various issues as follows: 1) Overcorrection in static tones (mid tone and low tone), 2) Undercorrection in contour tones (falling tone and rising tone), 3) Different directions of tones, 4) Some tones are similar to other tones in the Thai tones system, 5) The variations of tone pronunciation are more than those among Thai children, and
6) Cambodian children have a narrower F0 range than Thai children do. Furthermore, the problems mention above reflect interlanguage.
Article Details
References
กมลรัตน์ สืบเสาะ. (2562). วรรณยุกต์ภาษาไทยของผู้พูดชาวกัมพูชาวัย 6-12 ปี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
กมลรัตน์ สืบเสาะ, สุธาสินี ปิยพสุนทรา, และชมนาด อินทจามรรักษ์. (2563). วรรณยุกต์ภาษาไทยในเด็กกัมพูชาวัย 6-12 ปี. ต้นฉบับได้รับการตอบรับตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ ปีที่ 28 ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2564.
กระทรวงศึกษาธิการ, กรมวิชาการ. (2532). รายงานผลการศึกษาคำพื้นฐานที่ใช้ในการเรียนการสอนภาษาไทย ระดับประถมศึกษา. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หนังสือเรียนรายวิชาพื้นฐานภาษาไทย ชุดภาษาเพื่อชีวิต ภาษาพาที ชั้นประถมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพฯ: สกสค. ลาดพร้าว.
กันตินันท์ เพียสุวรรณ. (2557). การศึกษาเปรียบเทียบเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยกรุงเทพฯ ที่พูดโดยคนไทยและคนอินเดีย: กรณีศึกษาปัจจัยเพศ. วารสารภาษาและวัฒนธรรม. 33(2), 65-89.
ชมนาด อินทจามรรักษ์. (2559). โครงการสระและวรรณยุกต์ภาษาไทยที่ออกเสียงโดยผู้พูดภาษาเขมร เวียดนาม พม่า และมลายู: การศึกษาทางกลสัทศาสตร์และการรับรู้ (รายงานผลการวิจัย). สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยและมหาวิทยาลัยนเรศวร.
ณัฐพงษ์ วงษ์อำไพ. (2552). วรรณยุกต์ภาษาไทยกรุงเทพฯ ที่ออกเสียงโดยเด็กอายุ 6-7 ปี ซึ่งพูดภาษามลายู ถิ่นปัตตานีเป็นภาษาแม่: การศึกษาทางกลสัทศาสตร์และการรับรู้ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ธนภัทร สินธวาชีวะ. (2552). วรรณยุกต์ภาษาไทยกรุงเทพฯ ที่ออกเสียงโดยคนญี่ปุ่น: การศึกษาทางกลสัทศาสตร์และการรับรู้ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
นรเศรษฐ์ พิสิฐพันพรม. (2548). การพัฒนาของวรรณยุกต์ในภาษาเขมรพนมเปญ. วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง. 1(3), 107-120.
นวลจันทร์ จุฑาภักดีกุล. (2558). การเรียนรู้ผ่านพหุประสาทสัมผัส. สารานุกรมศึกษาศาสตร์, 50, 63-68.
ปราณีรัตน์ ปานประณีต. (2557). การรับรู้และการออกเสียงวรรณยุกต์ของเด็กไทยในต่างช่วงอายุ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ปิ่นแก้ว กังวานศุภพันธ์. (2550). การศึกษาเปรียบต่างวรรณยุกต์ภาษาไทยระหว่างนักเรียนไทยเชื้อสายเขมรกับนักเรียนที่พูดภาษาไทยเป็นภาษาแม่: นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านแกใหญ่ และมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนไผทสมันต์จังหวัดสุรินทร์ กับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ผณินทรา ธีรานนท์. (2545). การเปลี่ยนแปลงสัทลักษณะของวรรณยุกต์เสียงตรีในภาษาไทย. วารสารอักษรศาสตร์, 24(1-2), 188-209.
ผณินทรา ธีรานนท์. (2559). กลสัทศาสตร์และโสตสัทศาสตร์เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยโดยชาวเวียดนามและชาวกัมพูชา. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 35(1), 81-100.
ฟ. ฮีแลร์. (2561). ดรุณศึกษา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 (พิมพ์ครั้งที่ 58). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพาณิชย์.
ฤทัยวรรณ ปานชา. (2560). วรรณยุกต์ภาษาไทยกรุงเทพฯ ที่พูดโดยคนกัมพูชาที่มีประสบการณ์ภาษาไทยแตกต่างกัน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
ศุจิณัฐ จิตวิริยนนท์. (2555). การปรับค่าความถี่มูลฐานโดยการแปลงค่าเฮิร์ตเป็นเซมิโทน: แนวทางในการเสนอผลการวิเคราะห์วรรณยุกต์. The Journal of the Faculty of Arts, 8(2), 19-45.
สมพร มีสมบัติ และสุพรรณี อยู่นิ่ม. (2559). แบบฝึกอ่านภาษาไทยสำหรับเด็ก. กรุงเทพฯ: ส.เอเซีย เพรส (1981).
สุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (2558). ปัญหาการออกเสียงคำในภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนต้น เชื้อสายกะเหรี่ยงและมอญ จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวรรณวิทัศน์, 15(ฉบับพิเศษ), 319-344.
เสนอ ตรีวิเศษ. (2542). การวิเคราะห์ปัญหาการพูดและการเขียนภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 4 ในเขตอำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ ที่ใช้ภาษาเขมรและภาษาส่วยในชีวิตประจำวัน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.
Brown, H. D. (2000). Principles of language learning and teaching (4th ed.). New York, NY: Addison Wesley Longman.
Ding, H., Jokisch, O., & Hoddmann, R. (2011). An investigation of tone perception and production in German learners of Mandarin. Archives of Acoustics, 36(3), 509-518. doi: 10.2478/v10168-011-0036-6
Eliasson, S. (1997). The cognitive calculus and its function in language. In J. Gvozdanovic (Ed.), Language change and functional explanations (pp. 53-70). New York, NY: Mouton de Gruyter.
Intajamornrak, C. (2017). Thai tones produced by tonal and non-tonal language speakers: An acoustic study. Manusya, 20(2), 1-26.
Lian, A. P. (1980). Intonation patterns of French (Teacher’s Book). Melbourne, Australia: River Seine.
Selinker, L. (1972). Interlanguage. International Review of Applied Linguistics in Language Teaching, 10(3), 209-231.
