Ten Kings’ War in Samuttaghot Gam Chan: its Relation to Sanskrit Literature
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
In Samudraghot Kam Chan the interpolation of ten kings’ war is one of the important episodes which is absent in Samuddaghosajātaka. The origin of this episode is assumed as the poet’s imagination. It is, therefore, the very objective of this article: to study and propose that the episode can be possibly traced back in some Sanskrit literatures; that is, either Mahābhārata or Raghuvaṃśa. It can be seen that the same story obviously appears; i.e. when the protagonist already attended to Svayamvara, the election of a husband for a princess, and already gets his wife, those kings who did not pass the test feel discontented. They gather around and fight against him. Finally, he conquers them all. The assumption is due to the fact that some Thai poets in early Ayutthaya period know Mahābhārata. Besides, Sanskrit poetry could be inspirational to Thai literatures composition as well, such as Dvadasamasa Klong Dan. To conclude, the study of Sanskrit literature still shines forth to the study of Thai literature.
Article Details
References
กรมศิลปากร. (2540). วรรณกรรมสมัยอยุธยา เล่ม 1. กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร, กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
กรมศิลปากร. (2545). วรรณกรรมสมัยอยุธยา เล่ม 2. กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร, กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
จินดามณี เล่ม 1 และจินดามณี ฉบับใหญ่ บริบูรณ์. (2558). สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร, กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต. (2562). สมุทรโฆษคำฉันท์ คำฉันท์ซึ่งควรอุโฆษ. ธนาเพรส.
โชษิตา มณีใส. (2557). สมุทรโฆษคำฉันท์: วิธีการด้านเนื้อเรื่อง. ใน 100 ปีวรรณคดีสโมสร (น. 130-159). สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร, กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
ธมฺมปทฏฺฐกถา (ทุติโย ภาโค). (2548). (พิมพ์ครั้งที่ 31). มหามกุฏราชวิทยาลัย.
นาวิน โบษกรนัฏ. (2565). สาส์นรักฝากหงส์: ลำนำรักแห่งอินเดียใต้. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประชุมศิลาจารึกภาคที่ 1. (2477). โรงพิมพ์พระจันทร์. (ที่ระลึกในการพระราชทานเพลิงศพเจ้าพระยามุขมนตรี (อวบ เปาโรหิตย์) ณ สุสานหลวง วัดเทพศิรินทราวาส 1 กรกฎาคม 2477)
มณีปิ่น พรหมสุทธิรักษ์. (2547). ทวาทศมาส: นิราศหรือตำราการประพันธ์. ใน เอกสารประกอบการประชุมวิชาการเนื่องในวาระเกษียณอายุราชการของศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.กุสุมา รักษมณี เรื่อง “วรรณกรรมมรดก: การอนุรักษ์ด้วยการศึกษาและการวิจัย” (น. 1-15). มหาวิทยาลัยศิลปากร, คณะโบราณคดี.
ราชบัณฑิตยสภา. (2566). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสภา (ปรับปรุงเพิ่มเติม). สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
สุมาลี กียะกูล. (2519). สมุทรโฆษคำฉันท์ส่วนที่แต่งในสมัยอยุธยา: การวิเคราะห์และวิจารณ์เชิงประวัติ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR).
เสาวภา เจริญขวัญ. (2520). ประเพณีการแต่งงานของอินเดียในสมัยพระเวท [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย] Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR).
อัสนี พูลรักษ์. (2562). สำนวนภาษาในวรรณคดีไทยที่สัมพันธ์กับสำนวนภาษาในวรรณคดีบาลีและสันสกฤต [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย] Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR).
Dezső, C., Goodall, D., & Isaacson, H. (2024). The lineage of the Raghus. Murty Classical Library of India.
Haksar, A. N. D. (2016). Raghuvamsam: the line of Raghu. Penguin Books.
Jaini, P. S. (Ed.). (1983). Paññāsajātaka or Zimme Paṇṇāsa (in the Burmese recension). Pali Text Society.
Monier-Williams, M. (1899). A Sanskrit-English dictionary. Motilal Banarsidass.
Phromsuthirak, M. (1979). Thai interpolations in the story of Aniruddha. Journal of Siam society, 67(1), 46-54.
The Mahabharata: Text as constituted in its critical edition. (1971). Bhandarkar Oriental Research Institute
