Study of Research Methodology in the Development of Polysemes in Thai
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aims at reviewing linguistic research on Thai polysemes, focusing on the diachronic dimension. The data was collected from studies related to the development of Thai words from the Sukhothai period until the present. The findings reveal three patterns of the data: (1) a type of data which reveals the whole range of development, (2) a type of data which reveals only the beginning and intermediate stages of development, and (3) a type of data which reveals only the intermediate stage (and final stage) of development. The first two cases directly lead to conclusions of chronological development of a particular word, unlike the latter case which requires linguistic analysis such as grammaticalization, a frequency analysis of the presence of particular words in each period, and comparative linguistic analysis with Tai dialects to incorporate with the study.
Article Details
References
กนกวรรณ วารีเขตต์. (2556). การกลายเป็นคําไวยากรณ์ของคําสรรพนามบุรุษที่ 1 ในภาษาไทยสมัยรัตนโกสินทร์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กรองกานต์ รอดพันธ์. (2540). “ถึง”: การศึกษาเชิงประวัติ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพรัฐ เสน่ห์. (2556). การกลายเป็นคําไวยากรณ์ของคําว่า “ด้วย”. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิ่นกาญจนา วัชรปาณ. (2548). “อยาก”: การศึกษาเชิงประวัติ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพทยา มีสัตย์. (2540). การศึกษาคําช่วยหน้ากริยาที่กลายมาจากคํากริยาในภาษาไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2556). Thai National Corpus คลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติ. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2557, จาก http://www.arts.chula.ac.th/~ling/TNCII/corp.php
มิ่งมิตร ศรีประสิทธิ์. (2546). การศึกษาเชิงประวัติของคําว่า แล้ว อยู่ อยู่แล้ว. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น.
วิภา วงศ์สันติวนิช. (2526). คํากริยาการีตในภาษาไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรีเนตร จรัสจรุงเกียรติ. (2551). “ยัง”: การศึกษาเชิงประวัติ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรีเนตร จรัสจรุงเกียรติ. (2555). พัฒนาการของคําว่า “เป็น” ในภาษาไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Brinton and Traugott. (2005). Lexicalization and Language Change. Cambridge: Cambridge University Press.
Heine, B., Claudi, U., and Hünnemeyer, F. (1991). Grammaticalization: A Conceptual Framework. Chicago: Chicago University press.
Heine, B., and Kuteva, T. (2007). The Genesis of Grammar: A Reconstruction. Oxford: Oxford University Press.
Hopper, P.J., and Traugott, E.C. (2003). Grammaticalization. Cambridge: Cambridge University Press.
Kurylowicz, J. (1965). The Evolution of Grammatical Categories. Diogeness 57, 55–71.
Strecker, D. (1984). Proto-Tai personal Pronouns. Doctoral dissertation, University of Michigan.
