การศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูงของโรงเรียน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์

Main Article Content

จิตราภา อุ่นเจริญ
ปาริชา มารี เคน
สุพจน์ ดวงเนตร

บทคัดย่อ

          การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูงของโรงเรียน 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยการบริหารคุณภาพกับการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูง 3) ศึกษาอิทธิพลของปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูงของโรงเรียน และ 4) ศึกษาแนวทางในการพัฒนาโรงเรียนให้เป็นเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูง กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้บริหารโรงเรียน 55 คน และครู 330 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม มีค่าดัชนีความสอดคล้อง 0.60-1.00 และค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถาม 0.70-0.94 สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการถดถอยพหุคูณ 
          ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูงของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์ โดยภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก 2) ตัวแปรอิสระกับการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูงทุกตัวแปรมีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) การสร้างสมการพยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูง พบว่าตัวแปรพยากรณ์ได้แก่ การบริหารยุทธศาสตร์ (X3) การบริหารองค์กรสมัยใหม่ (X4) การนำองค์กร (X1) วัฒนธรรมองค์กร (X2) ให้ความสำคัญกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (X5) และการมุ่งเน้นทรัพยากรบุคคล (X6) สามารถร่วมกันพยากรณ์การเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูงของโรงเรียนได้ร้อยละ 68.90 4) แนวทางการสร้างวัฒนธรรมองค์กร ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ดังนี้ การกําหนดค่านิยมเชิงกลยุทธ์ การพัฒนาค่านิยมทางวัฒนธรรม การสร้างวิสัยทัศน์ การเริ่มดําเนินกลยุทธ์ และการเสริมแรงพฤติกรรมทางวัฒนธรรม 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อุ่นเจริญ จ., เคน ป. . ม. ., & ดวงเนตร ส. (2023). การศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูงของโรงเรียน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 20(3), 127–140. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edu-rmu/article/view/268638
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาระบบราชการ 4.0 ของกระทรวงศึกษาธิการ. สำนักพิมพ์กระทรวงศึกษาธิการ.

จิตกร วิจารณรงค์, วิสิษฐ์ สมบูรณ์, และ วันชัย มีศิริ. (2564). NEW NORMAL: การจัดการองค์กรสมัยใหม่. วารสาร มจร สังคมสาสตร์ปริทรรศน์, 11(1), 392-400.

ทิพวรรณ หล่อสุวรรณรัตน์. (2551). ทฤษฎีองค์การสมัยใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 9). สำนักพิมพ์รัตนไตร กรุงเทพมหานคร.

นลินี พานสายตา. (2563). กลวิธีบริหารจัดการคนเก่ง: การถ่ายทอดทางสังคมในองค์การ. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 14(2), 655-668.

เพ็ญศิริ ฤทธิกรณ์. (2559). ทักษะการบริหารของผู้บริหารที่ส่งผลต่อความเป็นองค์กรสมรรถนะสูงของโรงเรียนสังกัดสานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 2. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

มุจรินทร์ ผลกล้า. (2560). การบริหารจัดการคนเก่ง: แนวคิดและหลักปฏิบัติ. วารสาร มจร. มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 3(1),134-142.

ลักษณา ศิริวรรณ. (2561). การสังเคราะห์ความรู้ด้านการจัดการเชิงกลยุทธ์ในภาครัฐ. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 58(2), 46-77.

วินุลาศ เจริญชัย, นพคุณ คุณาชีวะ, บุศรา นิยมเวช, และ สัญญา เคณาภูมิ. (2565). การสังเคราะห์องค์ประกอบองค์การสมรรถนะสูง. Journal of Modern Learning Development. 7(2), 438-454.

วิษณุ เทพสินธพ. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเป็นองค์การสมรรถนะสูงขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตภาคเหนือตอนล่าง. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.

เสน่ห์ จุ้ยโต. (2557). การพัฒนาตัวแบบการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสู่องค์การสมรรถนะสูง. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์. (2563, 27 มิถุนายน). วิสัยทัศน์ พันธกิจของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์. https://www.sesaoksn.go.th

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). แนวทางการเสริมสร้างวัฒนธรรมองค์กร สพฐ. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบข้าราชการ. (2559, 24 พฤษภาคม). การพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ. https://www.opdc.go.th/content/Nzc.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สุขโชค ทองสุข. (2561). การบริหารเชิงกลยุทธ์ ความหมาย นิยาม และการอธิบาย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 12(2), 308-319.

สุรชัย แก้วคูณ. (2561). การบริหารองค์การสมัยใหม่กับผู้บริหารสมัยใหม่. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. 5(ฉบับพิเศษ), 197-208.

สุรีย์ กาญจนวงศ์, ไพศาล จันทรังษี, ชิษณุพงศ์ ทองพวง และปภากร สุวรรณธาดา. (2562). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างการจัดการเชิงกลยุทธ์การจัดการเทคโนโลยีดิจิทัลกับ ความได้เปรียบในการแข่งขันอย่างยั่งยืนของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยคริสเตียน.