องค์ประกอบและตัวบ่งชี้ความเป็นเลิศของสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน 5.0
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบและตัวบ่งชี้ความเป็นเลิศของสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน 5.0 ประกอบไปด้วย 3 องค์ประกอบหลัก 10 องค์ประกอบย่อย 48 ตัวบ่งชี้ ได้แก่ 1) ด้านสมรรถนะผู้เรียนอาชีวศึกษา ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบย่อย 20 ตัวบ่งชี้ 2) ด้านคุณภาพบุคลากรอาชีวศึกษา ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบย่อย 14 ตัวบ่งชี้ และ 3) ด้านการเติบโตอย่างยั่งยืนของสถานศึกษา ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบย่อย 14 ตัวบ่งชี้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อกำหนดเบื้องต้นที่ผู้นิพนธ์(ผู้ส่งบทความ) ควรทราบ
1. ผู้นิพนธ์ที่ประสงค์จะลงตีพิมพ์บทความกับวารสาร ตั้งแต่เดือนมกราคม 2563 เป็นต้นไป ให้ใช้รูปแบบใหม่ (Template 2563) โดยสามารถดูตัวอย่างได้ที่เมนู GUIDELINES
2. จะตีพิมพ์และเผยแพร่ได้ ต้องผ่านการประเมินจากผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review)
3. การประเมินบทความโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) เป็นแบบ Double Blind
4. การอ้างอิงบทความใช้หลักเกณฑ์ APA (American Psychological Association) คลิก
5. บทความถูกปฏิเสธการตีพิมพ์ ไม่ผ่านการประเมิน ผู้นิพนธ์ขอยกเลิกเองหรือชำระเงินก่อนได้รับการอนุมัติ ทางวารสารไม่มีนโยบายการคืนเงิน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). https://waa.inter.nstda.or.th/stks/pub/2017/20170313-Education-Development-Plan-12.pdf
กาญจนา สุขใจ และ พา อักษรเสือ. (2563). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะของนักศึกษาอาชีวศึกษายุคการศึกษา 4.0. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 8(6), 2337-2349.
จงสถาพร ดาวเรือง. (2560). อนาคตภาพการอาชีวศึกษาระบบทวิภาคีของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาในทศวรรษหน้า (พ.ศ. 2559-2569). [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
ธิติมา พลับพลึง. (2562). คุณภาพชีวิตการทำงานของแรงงานที่จบอาชีวศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์แห่งรัตนโกสินทร์, 1(1), 60-78.
ธนชพร พุ่มภชาติ, ธนารักษ์ สารเถื่อนแก้ว, สุทธิพงษ์ มากุล, รัตนา บุญเลิศพรพิสุทธิ์ และ สุกัญญา สมมณีดวง. (2563). การจัดการศึกษาไทยยุค 5G. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 10(3), 31-38.
นิพิฐพนธ์ นันทะวงศ์ และคณะ. (2566). รูปแบบการพัฒนาขีดความสามารถบุคลากรในสถานศึกษาด้านการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารครุศาสตร์ราชภัฏเชียงใหม่, 2(1), 19-37.
ปรีชา ออกกิจวัตร. (2564). ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างองค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคการศึกษา 5.0 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในภาคกลางและภาคตะวันออก. [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
พระราชบัญญัติการอาชีวศึกษา พุทธศักราช 2551. (2551). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 23 ก. หน้า 1-24.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). พลิกฟื้นการจัดการศึกษาของชุมชน สร้างการศึกษาไทยยุค 5.0 อย่างยั่งยืน. https://infocenter.nationalhealth.or.th/node/27693
มนัสฌาน์ ชูเชิด. (2565). กระบวนการพัฒนาสมรรถนะของผู้เรียนวิทยาลัยอาชีวศึกษาสงขลาให้มีคุณลักษณะที่พึงประสงค์. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 8(2), 285-303.
วราภรณ์ ศรีจันทร์พาล. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการเพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะที่พึงประสงค์ ของนักศึกษาพยาบาลในศตวรรษที่ 21 สถาบันพระบรมราชชนก. [วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยพะเยา.
วิทยา เจียมธีระนาถ และขวัญกมล ดอนขวา. (2560). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความเจริญเติบโตขององค์กรของโรงแรม 3-5 ดาว ในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 9(2), 49-59.
ศิริ ถีอาสนา และเฉลิมเกียรติ ถีอาสนา. (2565). ผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของผู้เรียนตามนโยบายแห่งรัฐด้านการจัดการอาชีวศึกษา. วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง, 6(1), 1-9.
สานิตย์ หนูนิล. (2566). การดำเนินการด้านความยั่งยืนขององค์กรธุรกิจในประเทศไทย: การศึกษาชิงประจักษ์บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 10(1), 165-190.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2562). หลักเกณฑ์และแนวปฏิบัติการจัดการอาชีวศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพและระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง. http://bsq2.vec.go.th/document/การพัฒนาหลักสูตร/1.pdf
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2558). สภาพการจัดการศึกษาเฉพาะทางในประเทศไทยปี 2556: การผลิตบุคลากรสำนักวิจัยและพัฒนาการศึกษา. พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2554). รายงานด้านเศรษฐกิจสังคมและการเมือง. กระทรวงศึกษาธิการ.
สุพจน์ อิงอาจ. (2563, 1 พฤษภาคม). การศึกษา 5.0 ภาพอนาคตของประเทศไทย. MATICHON ONLINE. https://www.matichon.co.th/education/news_2162785
อจลา ศิริเสรีวรรณ และ สุกัญญา แช่มช้อย. (2564). สภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการบริหารวิชาการของโรงเรียนประถมศึกษาเอกชนในกรุงเทพมหานครตามแนวคิดทักษะของคนในสังคม 5.0. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 15(2), 171-182.
อรรถพล เสือคำรณ. (2566). การพัฒนาทุนมนุษย์ตามแนวพระพุทธศาสนาเพื่อการพัฒนาองค์กรอย่างยั่งยืน. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(2), 217-228.
อัจจิมา เสนานิวาส และ สรัญณี อุเส็นยาง. (2565). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่ส่งผลต่อความผูกพันของบุคลากร. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 2(1), 29-40.
Andres, D. L. (2020). Engineering Education 5.0: Continuously Evolving Engineering Education. International Journal of Engineering Education, 36(6), 1813-1832.
Andrew, M. & George, N. S. (2022). Quality Higher Education for Sustainable Development: The Transition towards Achieving Agenda 2030 Global Goals. International Journal of Latest Research in Humanities and Social Science, 5(2), 8-21.
Devashree, R. (2023). Smart Education in India. https://www.researchgate.net/publication/368642357
Hilmawan, W. (2021). Indonesian Vocational Hogh School Readiness Toward Society 5.0. Journal of Educational Research and Evaluation, 5(1), 23-32.
Kashdan, T. B., & Ciarrochi, J. V. (2013). Mindfulness, acceptance, and positive psychology: The seven foundations of well-being. New Harbinger Publications.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. London: Century Press.
Thailand Future Foundation. (2017). Society 5.0: future Japanese society. http://www.thailandff.org/post/society-5-0 (In Thai).
Hamsi, M., Agus, H. U., Mohd, H. Y., Nina, P. S., Khairul, A. J. & Fitra, P. (2023). Development of Inclusive Education Learning Design in the Era of Society 5.0. https://www.researchgate.net/publication/366916502
