การสังเคราะห์และสรุปองค์ความรู้จากรูปแบบการจัด การเรียนการสอนตามทฤษฎีพหุปัญญา
คำสำคัญ:
พหุปัญญา, รูปแบบการเรียนการสอน, งานสังเคราะห์งานวิจัยบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มุ่งศึกษาและสังเคราะห์ความรู้เกี่ยวกับรูปแบบการจัดการเรียนการสอนตามทฤษฎีพหุปัญญา โดยมีวัตถุประสงค์หลัก 1) ศึกษาและวิเคราะห์คุณลักษณะของงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับรูปแบบการจัดการเรียนการสอนตามทฤษฎีพหุปัญญา และ 2) เพื่อสังเคราะห์องค์ความรู้จากงานวิจัย 8 เรื่อง ที่ตีพิมพ์ระหว่างปี พ.ศ. 2552–2567 งานวิจัยส่วนใหญ่เป็นงานวิจัยในชั้นเรียน โดยใช้เครื่องมือการเก็บข้อมูล เช่น แบบทดสอบ และสถิติที่ใช้บ่อยที่สุดคือ t-test แบบ dependent สำหรับการวิเคราะห์ผลลัพธ์ พบว่า รูปแบบการจัดการเรียนการสอนที่ได้รับความนิยมที่สุดคือ ACACA (50%) และการจัดการเรียนการสอนตามทฤษฎีพหุปัญญามี 5 ขั้นตอนสำคัญ ได้แก่ การเรียนรู้ด้วยตนเอง การทำงานกลุ่ม การวิเคราะห์ การสร้างองค์ความรู้ และการประยุกต์ใช้ในชีวิตจริง ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการสอนตามทฤษฎีพหุปัญญาช่วยพัฒนาความสามารถของผู้เรียนในด้านภาษา การเคลื่อนไหวร่างกาย และการใช้ตรรกศาสตร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ งานวิจัยนี้เน้นความสำคัญของการพัฒนาแนวทางการสอนที่หลากหลายเพื่อตอบสนองต่อศักยภาพผู้เรียนในหลายมิติ รวมถึงการนำผลวิจัยไปประยุกต์ใช้ในบริบทการศึกษาที่แตกต่างกัน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2543). การเรียนรู้ในสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงศึกษาธิการ.
กมลวรรณ อังศรีสุรพร. (2555). การศึกษาความสามารถทางพหุปัญญาของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรมตามรูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรูโดยใช้นิทานเป็นสื่อ. วารสารจันทรเกษมสาร, 18(34).
กฤษดา ยะแสง และสิรินาถ จงกลกลาง. (2565). ผลการจัดกิจกรรมดนตรีตามแนวคิดของ Orff และ Dalcroze ที่มีต่อความสามารถทางพหุปัญญาของเด็กปฐมวัย. วารสารราชพฤกษ์, 20(3), 112-125.
นำโชค บุตรน้ำเพชร. (2566). การพัฒนารูปแบบการสอนตามแนวคิดพหุปัญญาโดยใช้ทฤษฎีการสร้างความรู้ด้วยตนเองและการสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐานเพื่อส่งเสริมสมรรถนะในการใช้ทักษะภาษาจีนของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 13(2).
แก้วตา วรรณภักตร์. (2557). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเขียนกาพย์ยานี 11 โดยใช้ทฤษฎีพหุปัญญาเป็นฐาน เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเทศบาลเขาพิทักษ์. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 6(12).
ยุพิน เข็มเวียง. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์ตามแนวคิดพหุปัญญาร่วมกับแบบฝึกทักษะวิทยาศาสตร์เพื่อเสริมสร้างทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์พื้นฐาน สําหรับนักเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 2 โรงเรียนเทศบาลบ้านตูม. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 3(2), 31-49.
เยาวพา เดชะคุปต์. (2553). การพัฒนารูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้สำหรับการจัดการศึกษาในบริบทของสังคมไทย. วารสารศรีนคริทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(1).
วรรณี ลิมอักษร. (2551). การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมจากประสบการณ์. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตรา จินดานิล. (2552). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยและทักษะการสื่อสารของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนโดยใช้รูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้กับการจัดการเรียนการสอนตามปกติ. วารสารปาริชาต, 21(1), 165-180.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2550). ทฤษฎีพหุปัญญาและการพัฒนาศักยภาพบุคคล. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงศึกษาธิการ.
สิริอร วิชชาวุธ. (2551). ความหมายของการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนิสรา บุญสด และสิทธิพล อาจอินทร์. (2558). การศึกษาความสามารถในการคิดเชิงเหตุผลและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ตามแนวคิดพหุปัญญา. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับบวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9(3), 197-205.
Good, C. V. (1959). Dictionary of education. New York: McGraw-Hill.
Driscoll, M. P. (2000). Psychology of learning for instruction (2nd ed.). Boston: Allyn & Bacon.
Gardner, H. (1993). Frames of mind: The theory of multiple intelligences (10th ed.). New York: Basic Books.
