A Synthesis and Summary of Knowledge from Instructional Models Based on the Theory of Multiple Intelligences
Keywords:
Multiple Intelligences, Instructional Models, Research SynthesisAbstract
This study aimed to examine and synthesize knowledge regarding instructional models based on the theory of multiple intelligences. The primary objectives were: (1) to analyze the characteristics of related research, and (2) to synthesize findings from eight studies published between 2009 and 2024. Most of the reviewed studies were classroom-based, employing data collection tools such as achievement tests, with the dependent t-test as the most frequently used statistical method. The analysis revealed that the most prevalent instructional model was ACACA (50%). Instruction based on the theory of multiple intelligences was found to comprise five key stages: self-directed learning, group work, analytical processing, knowledge construction, and real-life application. The findings indicate that multiple-intelligence-based teaching effectively enhances learners’ abilities in language, bodily–kinesthetic skills, and logical reasoning. This research underscores the importance of developing diverse instructional approaches to address learners’ multifaceted potentials and highlights the applicability of these findings across varied educational contexts.Downloads
References
กรมวิชาการ. (2543). การเรียนรู้ในสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงศึกษาธิการ.
กมลวรรณ อังศรีสุรพร. (2555). การศึกษาความสามารถทางพหุปัญญาของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรมตามรูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรูโดยใช้นิทานเป็นสื่อ. วารสารจันทรเกษมสาร, 18(34).
กฤษดา ยะแสง และสิรินาถ จงกลกลาง. (2565). ผลการจัดกิจกรรมดนตรีตามแนวคิดของ Orff และ Dalcroze ที่มีต่อความสามารถทางพหุปัญญาของเด็กปฐมวัย. วารสารราชพฤกษ์, 20(3), 112-125.
นำโชค บุตรน้ำเพชร. (2566). การพัฒนารูปแบบการสอนตามแนวคิดพหุปัญญาโดยใช้ทฤษฎีการสร้างความรู้ด้วยตนเองและการสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐานเพื่อส่งเสริมสมรรถนะในการใช้ทักษะภาษาจีนของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 13(2).
แก้วตา วรรณภักตร์. (2557). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเขียนกาพย์ยานี 11 โดยใช้ทฤษฎีพหุปัญญาเป็นฐาน เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเทศบาลเขาพิทักษ์. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 6(12).
ยุพิน เข็มเวียง. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์ตามแนวคิดพหุปัญญาร่วมกับแบบฝึกทักษะวิทยาศาสตร์เพื่อเสริมสร้างทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์พื้นฐาน สําหรับนักเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 2 โรงเรียนเทศบาลบ้านตูม. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 3(2), 31-49.
เยาวพา เดชะคุปต์. (2553). การพัฒนารูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้สำหรับการจัดการศึกษาในบริบทของสังคมไทย. วารสารศรีนคริทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(1).
วรรณี ลิมอักษร. (2551). การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมจากประสบการณ์. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตรา จินดานิล. (2552). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยและทักษะการสื่อสารของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนโดยใช้รูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้กับการจัดการเรียนการสอนตามปกติ. วารสารปาริชาต, 21(1), 165-180.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2550). ทฤษฎีพหุปัญญาและการพัฒนาศักยภาพบุคคล. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงศึกษาธิการ.
สิริอร วิชชาวุธ. (2551). ความหมายของการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนิสรา บุญสด และสิทธิพล อาจอินทร์. (2558). การศึกษาความสามารถในการคิดเชิงเหตุผลและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ตามแนวคิดพหุปัญญา. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับบวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9(3), 197-205.
Good, C. V. (1959). Dictionary of education. New York: McGraw-Hill.
Driscoll, M. P. (2000). Psychology of learning for instruction (2nd ed.). Boston: Allyn & Bacon.
Gardner, H. (1993). Frames of mind: The theory of multiple intelligences (10th ed.). New York: Basic Books.
