สภาพปัจจุบันและปัญหาของการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารยุคดิจิทัลของเยาวชนในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม จังหวัดสุรินทร์
คำสำคัญ:
ปัญหาด้านการพูดภาษาอังกฤษ; , การสื่อสารยุคดิจิตัล; , แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารยุคดิจิทัลของเยาวชนในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดสุรินทร์ 2) เพื่อเปรียบเทียบการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารยุคดิจิทัลของเยาวชนในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดสุรินทร์ 3)เพื่อศึกษาปัญหาและอุปสรรคของการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารยุคดิจิทัลของเยาวชนในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดสุรินทร์ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติค่า t-test ค่า F-test และค่า LSD.
ผลการวิจัยพบว่า
1) การใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารยุคดิจิทัลของเยาวชนในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดสุรินทร์ พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 4.19 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 1.386 โดยรายด้านพบว่า เยาวชนมีการใช้ในด้านการพูดมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านการนำไปใช้ประโยชน์ ถัดมาคือ ด้านการสื่อสาร ด้านการแก้ปัญหา และด้านการมีความคิดสร้างสรรค์ ตามลำดับ
2) การเปรียบเทียบการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารยุคดิจิทัลของเยาวชนในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดสุรินทร์ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า ปัจจัยด้านเพศ อายุ ระดับการศึกษา สังกัดสถานศึกษา และพื้นที่ของแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมแตกต่างกัน มีการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารยุคดิจิทัล แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 1.11
3) ปัญหาและอุปสรรคในการใช้ภาษาอังกฤษ สามารถจำแนกเป็น 3 ด้าน ได้แก่ 1) ปัจจัยภายในตัวบุคคล คือ การขาดความมั่นใจ มีพื้นฐานภาษาอังกฤษไม่แข็งแรง และขาดโอกาสในการฝึกฝน 2) ปัจจัยภายนอก คือ สภาพแวดล้อมรอบตัวอาจไม่เอื้ออำนวยต่อการใช้ภาษาอังกฤษ และการมีทรัพยากรที่จำกัด ขาดแคลนสื่อการเรียนรู้ภาษาอังกฤษที่หลากหลายและทันสมัย และ 3) ผลกระทบจากเทคโนโลยี คือ แบงแห่งไม่มีอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง และอุปกรณ์สมาร์ทโฟนที่มีประสิทธิภาพ ทำให้เยาวชนไม่สามารถเข้าถึงแหล่งเรียนรู้ภาษาอังกฤษออนไลน์ได้อย่างสะดวก
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กำพล สุกันโท. (2561). การพัฒนาชุดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในการท่องเที่ยวแก่ควาญช้าง เด็ก และเยาวชน ตำบลแม่ยาว อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย. รายงานการวิจัย. เชียงราย: วิทยาลัยสงฆ์เชียงราย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จริมจิต สร้อยสมุทร. (2565). การพัฒนารูปแบบการสอนภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมเป็นฐานเพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษและความสุขในการเรียนโดยใช้บริบทท้องถิ่นสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร. 21(1): 213-217.
ชายวิทย์ เกษตรศิริ. (2540). การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ชายวิทย์ เกษตรศิริ. (2541). วิถีไทย : การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: บริษัทอมรินทร์ พริ้นดิ้งแอนด์พับลิชชิ่ง มหาชน.
ชื่น ศรีสวัสดิ์และคณะ. (2551). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรร กรณีศึกษาวัฒนธรรมของชุมชนชาวกวยในเขตอีสานใต้และลาวใต้. รายงานวิจัย ฉบับสมบูรณ์. (สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม.
ทวีวงค์ ศรีบุรี. (2559). รอบตัวเรา คุณภาพการศึกษาของเด็กไทย. UNISEARCH. 3(3): 39-43.
ธันยาภัทร์ สร้อยสุวรรณและคณะ. (2567). การวิเคราะห์ความต้องการความสามารถและรูปแบบการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของ พนักงานต้อนรับส่วนหน้าในยุควิถีใหม่กรณี ศึกษาโรงแรมและรีสอร์ทในแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครนายก. วารสาร Journal of Roi Kaensarn Academi. 9(1): 71-86.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (6548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: บริษัทเพรส แอนด์ดีไซน์ จำกัด.
พนม คลี่ฉายา. (2563). การใช้สื่อดิจิทัลและความเป็นพลเมืองบนสื่อดิจิทัลของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในประเทศไทย. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์. 24(1): 17.
พระมหาบุญสุข ชัยชนะ. บุญมี พรรษา. วีระพงษ์ แพงคำฮัก. พระมหาสันทัศน์ พงษ์สวัสดิ์. (2564). การพัฒนาการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคโลกาภิวัตน์. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภราดร สุขพันธ์. (2561). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษกับความเป็นบัณฑิตในยุคปัจจุบัน.วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์. 2(2): 89-111.
ภัชญาภา ทองใส และคมสิทธิ์ สิทธิประการ. (2562). ปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษสำหรับธุรกิจเพื่อการท่องเที่ยวท้องถิ่น อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารราชพฤกษ์. 17(3): 129.
ภาณุมาศ เกษรสุริวงค์และ สถิรพร เชาวน์ชัย. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครูภาษาอังกฤษใน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์เขต 2. วารสารบัณฑิตวิจัย. 14(1): 81-97.
ยุวดี นิรัตนตระกูล. (2538). ECO-TOURISM การทองเที่ยวเชิงอนุรักษ์. จุลสารการท่องเที่ยว. 14(3): 2.
รุ่งทิพย์ ฮุนตระกูล. (2567). การพัฒนารูปแบบสมรรถนะนิติกร มหาวิทยาลัยเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงานในยุคดิจิทัล. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา. 36(3):171-181.
ลลิตตา ภักดีวานิชและคณะ. (2567) แนวทางการพัฒนาทักษะการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษด้วย TPACK Model ทางภาษาศึกษาและ การเรียนรู้ภาษาฐานโครงงานสำหรับผู้เรียนยุคดิจิทัล. วารสาร Journal of MCU Social Science Review. 13(1): 424-435.
ศิริ ฮามสุโพธิ์. Z2543). ประชากรกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต. กรุงเทพมหานคร: โอเอสพริ้นติ้งเฮาส์.
ศุภกร ณ พิกุลและพระมหาประสิทธิ์เนตรรังสี. (2566). การพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อทักษะแห่งยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย. 5(2): 416-428.
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์. เปิดตัวเลขเที่ยวไทย ปี 66 ทะลุพุ่ง 28 ล้านคน รวมรายได้ 54.411 ล้านบาท. 3 มีนาคม 2569. จาก https://nbt2hd.prd.go.th/th/content/category/detail/id/2153/iid/246822
สำนักงานสถิติจังหวัดสุรินทร์. (2566). รายงานสถิติจังหวัดสุรินทร์ พ.ศ. 2566. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
อนุชิต สอน สีดาและ วีระยุทธ จันลา. (2561). บทบาทของเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารต่อการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ ปริทัศน์. 32(3): 1-5.
