The Current Situation and Challenges of Using English for Communication in the Digital Age by Youth in Cultural Tourist Destinations in Surin Province
Keywords:
difficulty speaking English; , digital communication; , cultural tourism destinationsAbstract
This Article aimed to study (1) the use of English for digital communication among youth in cultural tourist destinations in Surin Province. (2) compare the use of English for digital communication among youth in cultural tourist destinations in Surin Province and 3) the problems and obstacles in using English for digital communication among youth in cultural tourist destinations in Surin Province. The sample consisted of 300 youths currently studying in educational institutions within Surin Province. They were selected using a quota sampling technique unit. This study employs a quantitative research approach, using a questionnaire. The statistics used for data analysis include frequency, percentage, mean, standard deviation, and hypothesis testing through t-test, F-test, and LSD test.
The research results were found as follows;
- The use of English for digital communication among youth in cultural tourist destinations in Surin Province was found to be at a high level overall, with a mean score of 4.19 and a standard deviation of 0.386. In terms of specific aspects, it was found that youth use English the most for speaking, followed by practical application, communication, problem-solving, and creativity, respectively.
- The comparison of the use of English for digital communication among youth in cultural tourist destinations in Surin Province, categorized by personal factors, revealed that differences in gender, age, education level, school affiliation, and the area of cultural tourist destinations resulted in statistically significant differences in the use of English for digital communication at the 0.01 level.
- The problems and obstacles in using English can be categorized into 3 aspects: 1) Personal factors, which include a lack of confidence, weak foundational English skills, and limited practice opportunities. 2) External factors, include an environment that may not be conducive to using English, limited resources, and a lack of diverse and up-to-date English learning materials.3) The impact of technology, which includes a lack of high-speed internet and efficient smartphones, prevents youth from easily accessing online English learning resources.
Downloads
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กำพล สุกันโท. (2561). การพัฒนาชุดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในการท่องเที่ยวแก่ควาญช้าง เด็ก และเยาวชน ตำบลแม่ยาว อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย. รายงานการวิจัย. เชียงราย: วิทยาลัยสงฆ์เชียงราย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จริมจิต สร้อยสมุทร. (2565). การพัฒนารูปแบบการสอนภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมเป็นฐานเพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษและความสุขในการเรียนโดยใช้บริบทท้องถิ่นสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร. 21(1): 213-217.
ชายวิทย์ เกษตรศิริ. (2540). การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ชายวิทย์ เกษตรศิริ. (2541). วิถีไทย : การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: บริษัทอมรินทร์ พริ้นดิ้งแอนด์พับลิชชิ่ง มหาชน.
ชื่น ศรีสวัสดิ์และคณะ. (2551). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรร กรณีศึกษาวัฒนธรรมของชุมชนชาวกวยในเขตอีสานใต้และลาวใต้. รายงานวิจัย ฉบับสมบูรณ์. (สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม.
ทวีวงค์ ศรีบุรี. (2559). รอบตัวเรา คุณภาพการศึกษาของเด็กไทย. UNISEARCH. 3(3): 39-43.
ธันยาภัทร์ สร้อยสุวรรณและคณะ. (2567). การวิเคราะห์ความต้องการความสามารถและรูปแบบการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของ พนักงานต้อนรับส่วนหน้าในยุควิถีใหม่กรณี ศึกษาโรงแรมและรีสอร์ทในแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครนายก. วารสาร Journal of Roi Kaensarn Academi. 9(1): 71-86.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (6548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: บริษัทเพรส แอนด์ดีไซน์ จำกัด.
พนม คลี่ฉายา. (2563). การใช้สื่อดิจิทัลและความเป็นพลเมืองบนสื่อดิจิทัลของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในประเทศไทย. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์. 24(1): 17.
พระมหาบุญสุข ชัยชนะ. บุญมี พรรษา. วีระพงษ์ แพงคำฮัก. พระมหาสันทัศน์ พงษ์สวัสดิ์. (2564). การพัฒนาการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคโลกาภิวัตน์. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภราดร สุขพันธ์. (2561). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษกับความเป็นบัณฑิตในยุคปัจจุบัน.วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์. 2(2): 89-111.
ภัชญาภา ทองใส และคมสิทธิ์ สิทธิประการ. (2562). ปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษสำหรับธุรกิจเพื่อการท่องเที่ยวท้องถิ่น อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารราชพฤกษ์. 17(3): 129.
ภาณุมาศ เกษรสุริวงค์และ สถิรพร เชาวน์ชัย. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครูภาษาอังกฤษใน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์เขต 2. วารสารบัณฑิตวิจัย. 14(1): 81-97.
ยุวดี นิรัตนตระกูล. (2538). ECO-TOURISM การทองเที่ยวเชิงอนุรักษ์. จุลสารการท่องเที่ยว. 14(3): 2.
รุ่งทิพย์ ฮุนตระกูล. (2567). การพัฒนารูปแบบสมรรถนะนิติกร มหาวิทยาลัยเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงานในยุคดิจิทัล. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา. 36(3):171-181.
ลลิตตา ภักดีวานิชและคณะ. (2567) แนวทางการพัฒนาทักษะการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษด้วย TPACK Model ทางภาษาศึกษาและ การเรียนรู้ภาษาฐานโครงงานสำหรับผู้เรียนยุคดิจิทัล. วารสาร Journal of MCU Social Science Review. 13(1): 424-435.
ศิริ ฮามสุโพธิ์. Z2543). ประชากรกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต. กรุงเทพมหานคร: โอเอสพริ้นติ้งเฮาส์.
ศุภกร ณ พิกุลและพระมหาประสิทธิ์เนตรรังสี. (2566). การพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อทักษะแห่งยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย. 5(2): 416-428.
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์. เปิดตัวเลขเที่ยวไทย ปี 66 ทะลุพุ่ง 28 ล้านคน รวมรายได้ 54.411 ล้านบาท. 3 มีนาคม 2569. จาก https://nbt2hd.prd.go.th/th/content/category/detail/id/2153/iid/246822
สำนักงานสถิติจังหวัดสุรินทร์. (2566). รายงานสถิติจังหวัดสุรินทร์ พ.ศ. 2566. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
อนุชิต สอน สีดาและ วีระยุทธ จันลา. (2561). บทบาทของเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารต่อการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ ปริทัศน์. 32(3): 1-5.