ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารยุคดิจิทัลเพื่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ ของสถานศึกษากลุ่มโรงเรียนเบญจลักษ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4
สุภิชญา เทพนา (SUPITCHAYA TEPPANA)
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำทางวิชาการ, ผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล, องค์การแห่งการเรียนรู้, กลุ่มโรงเรียนเบญจลักษ์บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง "ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารยุคดิจิทัลเพื่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษากลุ่มโรงเรียนเบญจลักษ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4" มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารยุคดิจิทัลเพื่อการเป็นองค์การแห่ง การเรียนรู้ในกลุ่มโรงเรียนเบญจลักษ์ 2) ศึกษาการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัล เพื่อส่งเสริมการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ พื้นที่การวิจัยคือโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาศรีสะเกษ เขต 4 กลุ่มตัวอย่างคือครูและบุคลากรในกลุ่มโรงเรียนเบญจลักษ์ จำนวน 192 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าอำนาจจำแนกรายข้อ (r) อยู่ระหว่าง .69-.85 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .98 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการศึกษา พบว่า
1) ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการเรียนรู้และการพัฒนาบุคลากร ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุดคือ การมีวิสัยทัศน์ดิจิทัลเพื่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้
2) การพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารยุคดิจิทัลเพื่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้มีดังนี้ (1) ผู้บริหารควรพัฒนาการสื่อสารวิสัยทัศน์ดิจิทัล (2) ผู้บริหารควรเปิดเวทีให้ครูและบุคลากรแลกเปลี่ยนเรียนรู้ (3) ผู้บริหารควรนำเทคโนโลยีมาใช้ในการจัดการข้อมูลข่าวสาร (4) ผู้บริหารควรพัฒนาระบบการประเมินผลที่สอดคล้องกับยุคดิจิทัล (5) ผู้บริหารควรสนับสนุนให้เกิดชุมชนการเรียนรู้ทางวิชีพ (PLC) เพื่อให้ครูและผู้บริหารร่วมกันแบ่งปันความรู้
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์.
กุลจิรา ยะศะนพ และ กัญญ์รัชการย์ เลิศอมรศักดิ์. (2567). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานบุคคลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. Interdisciplinary Academic and Research Journal. 4 (1), 93-112.
จำรัส มุ่งเฝ้ากลาง และคณะ. (2567). ภาวะผู้นําของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครราชสีมา. วารสารวิชาการและวิจัยสหวิทยาการ, 4(1), 377-392.
จิณณวัตร ปะโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำดิจิทัล สำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎอุบลราชธานี.
เจนจิรา แสนไชย และ ทนงศักดิ์ คุ้มไข่น้ำ. (2023). ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาทักษะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 3(6),183-200.
ณัฐกานต์ วรรณสาร และ วิภาดา ประสารทรัพย์. (2567). การส่งเสริมภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นพลเมืองดิจิทัล. รายงานการประชุมGraduate School Conference, 7 (1), 61-74.
นุ่นนภา เหล่าเจริญ และคณะ. (2567). สมรรถนะทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษายุค 4.0. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 4(3), 881-892.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. สุวีริยาสาส์น.
บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. (2551). ภาวะผู้นำและกลยุทธ์การจัดการองค์การพยาบาลในศตวรรษที่ 21. คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พนธกานต์ นุฤทธิ์มนตรี. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัล. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย, 12(4), 57–61.
พิมลพรรณ เพชรสมบัติ (2555). การพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำของผู้บริหารศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอ สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. วารสารมจร พุทธปัญญาปริทัศน์, 5(2), 1-13.
มณีรัตน์ สุดเต้. (2563). ภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 2. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(8), 345-362.
ยลพรรษย์ ศิริรัตน์และคณะ. (2562). ตัวบ่งชี้คุณภาพการศึกษาของโรงเรียนประถมศึกษา. การบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 10(1), 488-510.
รัตนาวดี เที่ยงตรง และ ฉลอง ชาตรูประชีวิน. (2565). การศึกษาการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนรู้ของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 2. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(8), 404-418.
วุฒินันท์ ประธาน และ ศันสนีย์ จะสุวรรณ์. (2564). องค์กรแห่งการเรียนรู้ : การจัดการความรู้ที่ผู้บริหารสถานศึกษาต้องตระหนัก. การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 14, 14-38. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ศศกร ไชยคําหาญ. (2550). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร]. DSpace at Silpakorn University http://grad.vru.ac.th/Database_thesis/thesis/file_pdf/full58B54650212
ศิริพงษ์ กลั่นไพฑูรย์. (2566). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร] NU Intellectual Repository https://nuir.lib.nu.ac.th.
สมถวิล ศิลปคนธรรพ์. (2556). ภาวะผู้นำทางวิชาการที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. บริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 5(1), 117-178
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุทัศน์ เอกา. (2561). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนเป็นตัวชี้วัดคุณภาพสถานศึกษา. https://www.facebook.com/1168898606519214/posts/1804207246321677/.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4. (2566) รายงานการประเมินตนเอง (SAR) ประจำปีการศึกษา 2566, https://www.ssk4.go.th/
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – พ.ศ. 2579. พริกหวานกราฟฟิค.
อิทธิศักดิ์ ศิริจันทร์ และพิมลพรรณ เพชรสมบัติ. (2562). ทักษะการสื่อสารของผู้บริหารช่วยสร้างแรงบันดาลใจและความเชื่อมั่นให้แก่บุคลากร ส่งผลต่อความสำเร็จขององค์กร. วารสารวิชาการและวิจัยสหวิทยาการ, 4(1), 377-392.
Chavali, S., et al., (2024). Academic leadership in neuroanesthesia and neurocritical care in India. Journal of Neuroanaesthesiology and Critical Care, 4(7), 58-62.
Mahdinezhad, M., et al., (2018). Effective academic leadership: Key aspects of leader behavior in higher education. The International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences. 8(9). 6-11.
Muhammad, F. & Zaini, S. (2024). Organizational Communication Effectiveness in Islamic Educational Institutions. International Journal of Education, 8(3), 74-86.
Polynova, L. V., & Starkova, Y. D. (2023). Professional development of personnel as a factor of the effectiveness of the organizational culture of an educational institution. Economics and Entrepreneurship. https://doi.org/10.34925/eip.2022.146.9.275
Senge, P. M. et al., (2000). Schools That Learn: A Fifth Discipline Field book for Educators, Parents, and Everyone Who Care About Education. Doubleday Currency.
Tahmir, S., et al., (2016). Title of the Document. Mediterranean Journal of Social Sciences, 7(21) 48-51.
