ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารกับความเป็นองค์การ แห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา มัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำยุคดิจิทัล, องค์การแห่งนวัตกรรม, สถานศึกษามัธยมศึกษาในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1. ศึกษาภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ 2. ศึกษาความเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ และ 3. ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ข้าราชการครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ ปีการศึกษา 2567 โดยใช้การสุ่มแบบแบ่งชั้น จำนวน 346 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบถาม แบบประมาณค่า 5 ระดับ มีค่า IOC ระหว่าง 0.67 – 1.00 ค่าอำนาจจำแนกของภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา อยู่ระหว่าง .37 - .90 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .97 และค่าอำนาจจำแนกของความเป็นองค์การแห่งนวัตกรรม อยู่ระหว่าง .69 - .95 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .99 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสหสัมพันธ์อย่างง่ายของเพียร์สัน
ผลการวิจัย พบว่า 1) ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ โดยรวม มีการปฏิบัติอยู่ในระดับมาก 2) ความเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ โดยรวม มีการปฏิบัติอยู่ในระดับมาก และ 3) ความสัมพันธ์ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ โดยรวม มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับค่อนข้างสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ณัฐกานต์ แย้มชื่น และ กัญญ์รัชการย์ เลิศอมรศักดิ์ (2566) ที่ได้ศึกษาเกี่ยวกับทักษะผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 3(6), 331-348. https://doi.org/10.60027/iarj.2023.271076
ณัฏฐณิชา พรปทุมชัยกิจ, อุดมพันธ์ พิชญ์ประเสริฐ และ พงษ์ศักดิ์ ทองพันชั่ง. (2564). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 28. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(2), 126-138. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/sskrujournal/article/view/251332
ดาวรุวรรณ ถวิลการ. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัล. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ธัญญาภรณ์ นาจำปา, อภิธีร์ ทรงบัณฑิต และ โยธิน ศรีโสภา. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาในเขตภาคกลาง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศิลปการจัดการ, 6(4), 1805-1820. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/article/download/257261/173612/983394
ธัญรดี หิรัญกิตติกร และ จุลดิศ คัญทัพ. (2565). การศึกษาความต้องการความเป็นองค์กรนวัตกรรมของโรงเรียนในสังกัด สำนักงานเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร. วารสารวารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 12(2), 266-278. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/neuarj/article/view/256871
บุญช่วย กิตติวิชยกุล, วงเดือน หงส์คำ และ สันยา เกนาภูมิ. (2566). การพัฒนาทักษะดิจิทัลของบุคลากรภาครัฐเพื่อการเปลี่ยนแปลงสู่รัฐบาลดิจิทัล. 3(3), 103-114. International Journal of Sociologies and Anthropologies Science Reviews. https://doi.org/10.14456/jsasr.2023.38
ภูรีรัตน์ สุกใส. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดอุตรดิตถ์. การค้นคว้าอิสระ สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วัฒนชัย ศิริญาณ, วิทยา เจริญศิริ และ ภักดี โพธิ์สิงห์. (2561). รูปแบบที่ส่งเสริมให้เกิดองค์กรแห่งนวัตกรรมของมหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 9(1), 111–124. สืบค้น จาก https://so01.tcithaijo.org/index.php/humanjubru/article/view/130629
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ. (2566). รายงานผลการดำเนินงาน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน). (2562). การจัดการสู่องค์กรนวัตกรรม (Innovative Organization Book Of Knowledge). กรุงเทพมหานคร: ทริปเปิลว้าว คอร์ปอเรชั่น.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2562). แผนพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการและบุคลากรสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2562- 2565. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
สุภวัช เชาวน์เกษม, วิสุทธิ์ วิจิตรพัชราภรณ์ และ สุดารัตน์ สารสว่าง. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผล โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. วารสารการจัดการการศึกษาและนวัตกรรม คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 3(3), 85-99. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/emi/article/download/240158/165663/861194
Cohen, J. (1998). Statistical power analysis for the behavioral sciences. Lawrence Erlbaum Associates: Hillsdale.
Cortellazzo, L., Bruni, E. & Zampieri, R. (2019). The role of leadership in a digitalized world: A review. Organizational Psychology, 10, https://doi.org/10.3389/fpsyg.2019.01938
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Nak Ai, N. (2006). The factors of e-leadership characteristics and factors affecting E-leadership effectiveness for basic education principals. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 18(2), 99-113.
National Educational Technology Standard for Administrators NETS-A. (2009). National educational technology standards (NETS-A) and performance indicators for administrators. Retrieved from https://images.apple.com/education/docs/Apple-ISTE-NETS-Admin.pdf
Sieber, S., Kagner. E., & Leader. (2013). How to be a digital. Retrieved from http://www.forbes.com/ sites/iese/2013/
Tidd, J., Bessant, J., & Pavitt, K. (2001). Managing innovation: Integrating technological market and organizational change. Chicester: Wiley.