การปรับตัวของข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้

บทคัดย่อ

        บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการปรับตัวสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล 2) เพื่อศึกษาเปรียบเทียบการปรับตัวสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้เกี่ยวกับองค์กรแห่งการเรียนรู้กับการปรับตัวสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม ประชากรที่ใช้ในการศึกษา คือ ข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทและปริญญาเอกในต่างประเทศ ระหว่างปี พ.ศ. 2556 – 2566 ทั้งหมดจำนวน 160 ราย เป็นการวิจัยเชิงปริมาณเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม ทดสอบความเชื่อมั่นของเครื่องมือโดยใช้วิธีหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ .90 สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน, t-test, One-way ANOVA และ Pearson Product Moment Correlation Coefficient โดยกำหนดนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05

            ผลการศึกษาพบว่า การปรับตัวสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของข้าราชการฝ่ายตุลาการ
ศาลยุติธรรมอยู่ในระดับมาก ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า ข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมที่มีปัจจัยส่วนบุคคลด้านระดับการศึกษาและระยะเวลาปฏิบัติงานที่ต่างกัน มีการปรับตัวมีการปรับตัวสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ต่างกัน ส่วนเพศ อายุ ประเภทของข้าราชการ รายได้ต่อเดือน และประเทศที่สำเร็จการศึกษาที่แตกต่างกันของข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมไม่ทำให้การปรับตัวแตกต่างกัน และความรู้เกี่ยวกับองค์กรแห่งการเรียนรู้มีความสัมพันธ์กับการปรับตัวสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม