โปรแกรมเสริมสร้างคุณลักษณะที่พึงประสงค์ในการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์
คำสำคัญ:
โปรแกรม, คุณลักษณะที่พึงประสงค์, การพัฒนาครูบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมวิธี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบ สภาพ
ปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็น ของคุณลักษณะที่พึงประสงค์ในการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์ 2) เพื่อสร้างและตรวจสอบยืนยันความเหมาะสม ประเมินความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ ของโปรแกรมเสริมสร้างคุณลักษณะที่พึงประสงค์ในการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์ ปีการศึกษา 2567 จำนวน 200 คน ได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย โดยใช้สถานศึกษาเป็นหน่วยในการสุ่ม แต่ละสถานศึกษากำหนดผู้ให้ข้อมูล 2 คน ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูวิชาการ รวม 6 คน มาจากสถานศึกษาที่มีแนวปฏิบัติที่ดี เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ โดยสภาพปัจจุบันมี ค่าความเชื่อมั่น 0.967 และสภาพที่พึงประสงค์ 0.949 แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม แบบประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของโปรแกรม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีลำดับความต้องการจำเป็น ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้วิธีวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพปัจจุบันของคุณลักษระที่พึงประสงค์ในการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลของครู โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง และสภาพที่พึงประสงค์ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ส่วนความต้องการจำเป็นสูงที่สุด ได้แก่ คุณลักษณะด้านความรู้ความเข้าใจดิจิทัล
2) โปรแกรมเสริมสร้างคุณลักษณะที่พึงประสงค์ในการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลของครู มี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) หลักการ 2) วัตถุประสงค์ 3) เนื้อหา 4) วิธีการพัฒนา และ 5) การวัดและประเมินผล และผลการประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของโปรแกรมเสริมสร้างคุณลักษณะที่พึงประสงค์ในการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลของครู โดยรวมอยู่ในระดับมาก
Downloads
เอกสารอ้างอิง
เกียรติศักดิ์ ลำพองชาติ. (2563). ทักษะการทำงานในโลกยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
แกวตา เจือนาค. (2560). การออกแบบการเรียนรู้เพื่อศตวรรษที่ 21. นครปฐม: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
จิณณวัตร ประโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. อุบลราชธานี: ศิริธรรมออฟเซ็ท.
ชัชชญา พีระธรณิศร์. (2563). ความท้าทายการจัดการศึกษาในยุค Disruptive Change ของผู้บริหารสถานศึกษา. ศึกษาศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 4(2): 126-139.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2558). ครูพันธ์ C (C-Teachers). สืบค้นเมื่อ 16 สิงหาคม 2567, จากhttp://sornorinno.blogspot.com/2010/09/c-c-teacher.html
ทักษิณ เกษต้น. (2561). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 20. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ธงชัย คำปวง. (2561). การพัฒนาครูแบบองค์รวมโดยการเทียบเคียงสมรรถนะ. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
นิตยา วงศ์ใหญ่. (2560). แนวทางการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของดิจิทัลเนทีฟ. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2): 1630–1642.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น ฉบับปรับปรุงใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปิยะธิดา ปัญญา. (2558). การวัดและการทดสอบแบบอิงกลุ่ม. มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.
มานะ สินธุวงษานนท์. (2562). กลยุทธ์การพัฒนาผู้เรียนสู่ความเป็นพลเมืองในศตวรรษที่ 21. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 11(2): 118-129.
รักษิต สุทธิพงษ์. (2560). กระบวนทัศน์ใหม่ทางการศึกษากับการพัฒนาครูไทยในยุคดิจิตอล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(2): 344-355.
วีริยา ภูถาวร. (2564). พัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างคุณลักษณะครูผู้นำในการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาสำหรับโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 20. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สมิทธิ ดารากร ณ อยุธยา. (2561). Digital Literacy รู้เท่าทันสื่อสารสนเทศสำหรับผู้บริหารยุคดิจิทัล. วารสารสมาคมนักบริหารโรงพยาบาลแห่งประเทศไทย, 1(1): 31-40.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์. (2567). แผนพัฒนาคุณภาพการศึกษา (พ.ศ. 2566–2570) สำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์. กาฬสินธุ์: สำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2560). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. พิษณุโลก: พิษณุโลกดอทคอม.
สุมิตรา พงศธร. (2550). สรุปเรื่องของหลักสูตร. สภาการศึกษาคาทอลิกแห่งประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2564, จากhttps://www.senate.go.th/document/Ext23317/23317851/Ext23317/23317851_0002.PDF
หรรษา สุขกาล. (2543). การพัฒนารูปแบบโปรแกรมระหว่างเรียนเพื่อส่งเสริมจริยธรรมของนิสิต นักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตในสถาบันอุดมศึกษาสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาอุดมศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิญญา อยู่สุข และ นเรศ ขันธะรี. (2566). รูปแบบการพัฒนาครูด้านการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 11(5): 1951–1963. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/view/263080
อ่องจิต เมธยะประภาส. (2557). E-Teacher. สืบค้นเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2567, จาก https://www.gotoknow.org/posts/589309
อุ่นตา นพคุณ. (2548). กรอบแนวคิดการพัฒนาอย่างมีส่วนร่วมทางการศึกษานอกระบบโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร: ชวนพิมพ์. 79, 15-23.
Armstrong, M. (2010). The principal as technology leader. Thousand Oaks, CA: Corwin.
Charles, J., & Wargnier, J. (2013). Effective learning with 70:20:10. Retrieved from http://www.crossknowledge.net/crossknowledge
Hizam, N., Osman, N. S., & Ibrahim, M. (2021). Digital skills in the EU labour market.
Retrieved from https://op.europa.eu/en/publication-detail/-/publication/cb9ff359-e2c9-11e6-ad7c-01aa75ed71a1/language-en
Lombardo, M. M., & Eichinger, R. W. (1996). The career architect development planner. Minneapolis, MN: Lominger.
White, J. (2015). Digital literacy skills for FE teachers. London, UK: SAGE.
