ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารกับการเป็นองค์การ แห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษากลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาที่ 1 ศรีเมืองอุบล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 1
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหาร, การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้, กลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาที่ 1 ศรีเมืองอุบลบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา 2) ศึกษาการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา และ 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารกับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แนวคิดเกี่ยวกับภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของ Ash and Persall (2000) และแนวคิดเกี่ยวกับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของ Marquardt (2011) เป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัย คือ กลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาที่ 1 ศรีเมืองอุบลสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 1
กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูผู้สอน ในโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาที่ 1 ศรีเมืองอุบล จำนวน 215 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มกลุ่มแบบชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling) ตามขนาดโรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม ประกอบด้วย 1. แบบสอบถามเกี่ยวกับภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ จำนวน 20 ข้อ และ 2. แบบสอบถามเกี่ยวกับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ จำนวน 30 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์
ผลการวิจัย พบว่า 1. ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา โดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก 2. การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา และ 3. ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารกับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา โดยรวมและรายด้านมีความสัมพันธ์กันทางบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 อยู่ในระดับมาก ยกเว้นด้านการทำงานเป็นทีมอยู่ในระดับปานกลาง
Downloads
เอกสารอ้างอิง
จันจิรา น้ำขาว. (2562). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารกับการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณัฏฐกิตติ์ บุญเก่ง. (2565). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษากับสมรรถนะครในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปัตตานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
ณัฐวุฒิ วิเศษ. (2560). แนวทางการพัฒนาความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนอร์ท กรุงเทพ.
นครินศร์ จับจิตต์. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ในสถานศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา. นครราชสีมา: วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(2): 241-253.
เบญจพร แก้วกิริยา. (2561). อิทธิพลของปัจจัยการเรียนรู้และปัจจัยองค์การต่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้: กรณีศึกษาบริษัทอุตสาหกรรมโลจิสติกสแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พจน์ เจริญสันเทียะ พรหมินทร์ ศรีหมื่นไวย วิรัลพัชร วงศ์วัฒน์เกษม วิมาน วรรณคำ และสมัคร ไวยขุนทด. (2566). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 1. สงขลา: วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ, 23(1): 156-163.
วรรณพร ตรีชัยศรี. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำตามสถานการณ์ของผู้บริหารสถานศึกษากับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรี เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 1. (2566). รายงานผลการดำเนินงานนิเทศภายในสถานศึกษา ประจำปีการศึกษา 2565. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 1.
สิทธิศักดิ์ ชาวเมืองโขง. (2555). ภาวะผู้นำแบบสร้างสรรค์. https://www.gotoknow.org/posts/384402
Ash, R. L., & Persall, M. (2000). The principal as chief learning officer: Developing teacher leaders. New York: NASSP Bulletin, 84(616): 15-22.
Edmondson, S. C., & Chen. G. (2008). Development and validation of the smart classroom inventory. U.K.: Smart Learning Environments, 2(3):1-18.
Marquardt, M. J. (2011). Optimizing the power of action learning. (2nd ed). Boston: Nicholas Brealey.
