Guidelines for integrating local wisdom through the social engineering process in the operations of Ban Prasat School, Village No. 1, Ban Prasat, Prasat Subdistrict, Huai Thap Than District. Sisaket Province

Authors

  • Thanyapong Sararat Sisaket Rajabhat University
  • Khaneangchai Viriyasoonthon Sisaket Rajabhat University, Thailand
  • Chamnan Soda Sisaket Rajabhat University, Thailand
  • Chonticha Rojanasang Sisaket Rajabhat University, Thailand
  • Nhumpung Thaklong Sisaket Rajabhat University, Thailand
  • Chutima Makhakvun Sisaket Rajabhat University, Thailand
  • Chanida Tonpaiboon Sisaket Rajabhat University, Thailand
  • Chalermpon Sawatpong Sisaket Rajabhat University, Thailand
  • Kerkkrit Chokchairatchada MahaSarakham University, Thailand

Keywords:

local wisdom;, Ban Prasat School; , Social Engineer;, Local Course

Abstract

     This Article aimed to study 1) the state of local wisdom of the Ban Prasat community. Huai Thap Than District Sisaket Province 2) the current conditions in using local wisdom in the operations of Ban Prasat School. Huai Thap Than District Sisaket Province 3) methods for integrating local wisdom through the social engineering process in the operations of Ban Prasat School, Village No. 1, Ban Prasat, Prasat Subdistrict, Huai Thap Than District. Sisaket Province the sample was  research on cultural quality. They was selected by collecting information from documents Field data Using preliminary survey methods, interviews, observations, and focus groups. The instrument for collecting data was tools used to collect data include interviews, observation forms, and surveys. The population used is the practice group and the general informant group. Analysisi datat by Descriptive statistics and Content Analysis

The research results were foundas follows; 

  • Condition of general Thai wisdom and local wisdom of the Ban Prasatcommunity. Huai Thap Than District, Sisaket Province has a total of 7 areas: agriculture, handicrafts, and traditional Thai medicine. Nature and environmental management Funds and community business, arts, religion and tradition.
  • General conditions of using local wisdom for teaching and learning at Ban Prasat School. There are management, financial, and joint meetings between teachers, committees, and parents and students. This leads to the development of the curriculum in all 8 learning groups: mathematics, Thai language, science, art, careers and technology. Foreign languages, social studies, religion and culture Health education and physical education By bringing local wisdom directly from local knowledgeable people. Provide students with the skills to work in groups Practice thinking, communication, coordination skills and develop into a community innovator. By participating in community activities that correspond to the 8 learning groups mentioned above.
  • In integrating community wisdom into teaching and learning at Ban Prasat School. A learning management plan has been prepared. Using local wisdom to provide learning content that is consistent and appropriate for each subject. Teaching and learning in each subject will have handmade teaching media. And drawing and painting have 3 steps: preparation step Process and the measurement and evaluation stage In summary, it turned out to be a good result. and obstacles To find a way to improve the next time in summary. Ban Prasat School The wisdom of all types of Ban Prasat communities has been used to organize teaching and learning in all 8 learning subjects through the social engineering process. By cooperation between teachers and parents until satisfactory results were obtained.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กฤษฎา ยศชรัฐ. (2546). การนำภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้าสู่โรงเรียน: กรณีศึกษาจังหวัดราชบุรี. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. (บริหารศึกษา). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ฆนัท ธาตุทอง. (2550). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น. นครปฐม: เพชรเกษมการพิมพ์.

จีรภัทร นาคนารี และคณะ. (2564). รายงานการวิจัย: การจัดการความรู้และการถอดบทเรียนภูมิปัญญาท้องถิ่นบูรณาการสู่หลักสูตรสถานศึกษาในอำเภอเมืองสมุทรปราการ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.

ชวน เพชรแก้ว. (2547). การยกระดับและการปรับใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในสถานการณ์ปัจจุบัน. สารภาษาไทย. 2(3), 14-23.

ชัชวาล ทองดีเลิศ. (2547). ความรู้ท้องถิ่น: การจัดการความรู้สู่การจัดการทางสังคม. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการจัดการทางสังคม.

ชูศรี สัตยานนท์. (2548). การนำภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้าสู่โรงเรียน กรณีศึกษาจังหวัดสมุทรปราการ. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. (บริหารศึกษา). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ณัฐกานต์ เรือนคำ. (2546). การพัฒนาหลักสูตรระดับท้องถิ่นเรื่องการปลูกพืชที่สำคัญของชุมชนบ้านสันทะ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านสันทะ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม.(ประถมศึกษา). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ณิราดา เวชญาลักษณ์. (2565). การบริหารหลักสูตรสถานศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21.

กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธมตญา นาเมืองรักษ์. (2560). แนวทางการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นในการดำเนินงานของโรงเรียนท่าคันโทวิทยาคาร อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม.(วัฒนธรรมศาสตร์). มหาสารคาม: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ธันยพงศ์ สารรัตน์ และคณะ. (2565). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม และภูมิปัญญาของชุมชนบ้านปราสาท อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ. กรุงเทพฯ: รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ การบริหารการพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร ครั้งที่ 6 ประจำปี 2565 ณ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

ธีรศักดิ์ อัครบวร. (2545). กิจกรรมการศึกษาเพื่อท้องถิ่น: เพื่อทรัพยากรมนุษย์และสังคมแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ ก.พลพิมพ์.

นงรัตน์ อิสโร. (2564). คู่มือพัฒนานักศึกษาเพื่อการพัฒนาประเทศ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.

นิตยา บุตรศรี. (2542). การนำภูมิปัญญาชาวบ้านมาใช้ในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นของโรงเรียนต้นแบบการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นสังกัดสำหนักงานการประถมศึกษาจังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์ ค.ม.(นิเทศการศึกษาและพัฒนาหลักสูตร). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พจนา เทียนธาดา. (2543). การศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นในระดับประถมศึกษาของโรงเรียนที่ได้รับการรับรองมาตรฐานคุณภาพการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการศึกษาเอกชนในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ ค.ม.(นิเทศการศึกษาและพัฒนาหลักสูตร). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พิชาติ แก้วพวง. (2566). การพัฒนาหลักสูตรสังคมศึกษา. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการฝึกหัดครู มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. โรงเรียนบ้านปราสาท (ม.ป.ป.). ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนบ้านปราสาท อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ. ม.ป.ท.. ม.ป.พ..

วิชัย ประสิทธิ์วุฒิเวชช. (2542). การพัฒนาหลักสูตรสานต่อที่ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: บริษัท ศูนย์เสริมปัญญาไทย จำกัด.

วิชัย วงษ์ใหญ่. (2537). กระบวนการพัฒนาหลักสูตรและการสอน: ภาคปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

เสาวรส งามเกลี้ยง และ นฤมล ภูสิงห์. (2566). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐาน หน่วยการเรียนรู้ ผจญภัยไปด้วยกันสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารมหาจุฬาคชสาร. 14(2), 93-106. สัมภาษณ์ ชุติมา เมฆวัน, รองศาสตราจารย์ประจำสาขาวิชาสังคมศึกษา คณะครุศาสตร์และการพัฒนา

มนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, คณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ ศรีสะเกษ, (2 มีนาคม 2566). สัมภาษณ์ ประสิทธิ์ หมุ่ยโท, ชาวบ้านชุมชนบ้านปราสาท, ศาลาแดง วัดบ้านปราสาท, (1 มีนาคม 2566). สัมภาษณ์ ธนัท สมหมาย, รองผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านปราสาท, ศาลาแดง วัดบ้านปราสาท, (1 มีนาคม 2566). สัมภาษณ์ อาภัสสร เจริญศิริ, ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านปราสาท, ศาลาแดง วัดบ้านปราสาท, (1 มีนาคม 2566).

ส่วนส่งเสริมวัฒนธรรมไทย สถาบันวัฒนธรรมศึกษา สำนักงานคณะกรรมวัฒนะรรมแห่งชาติ. (2540). การใช้และพัฒนากระบวนการถ่ายทอดวัฒนธรรมท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.

สมมาตร์ ผลเกิด. (2559). เอกสารคำสอน รายวิชาท้องถิ่นศึกษา (0002501) (Local Studies). บุรีรัมย์: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.

สมลักษณ์ เจตะสานนท์. (2551). หลักสูตรอาชีพท้องถิ่น: อาชีพ “คลีนิกเสื้อผ้า”. กรุงเทพฯ: บรัท บิ๊กบุ๊ค เซนเตอร์ จำกัด.

สมหมาย สว่างวัฒนารัตน์. (2546). การศึกษาการนำภูมิปัญญาท้องถิ่นมาใช้ในการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานจังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ ค.ม.(นิเทศการศึกษาและพัฒนาหลักสูตร). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุดา เนตรสว่าง. (2549). การมีส่วนร่วมระหว่างโรงเรียนกับชุมชนในการถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น: กรณีศึกษาการตีกลองบูจา โรงเรียนเวียงตาลพิทยาคม จังหวัดลำปาง. ดุษฎีนิพนธ์ (กศ.ด.) บริหารการศึกษา. ชลบุรี: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยบูรพา.

สุพัตรา คำสุข และคณะ. (2556). ผลการสอนโดยวิธีการทางประวัติศาสตร์ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดวิเคราะห์เรื่องประวัติศาสตรือาเซียนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านปราสาท จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิจัย มข. ฉบับบัณฑิตศึกษา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(2), 55-62. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/gskkuhs/article/view/30424

สุวรรณ รัตนธรรมเมธี. (2544). ตำราการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น. สุรินทร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยโครงงาน. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.

สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2529). คู่มือค่านิยม. กรุงเทพฯ: กราฟิกอาร์ต.

สำนักพัฒนาการศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม เขตการศึกษา 10. (2542). การพัฒนาหลักสูตรตามความต้องการของท้องถิ่น. อุบลราชธานี: กลุ่มพัฒนามาตรฐานคุณภาพการศึกษา เอกสารลำดับที่ 19/2542.

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2549). แนวทางการจัดทำสาระการเรียนรู้ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรท้องถิ่นกับการจัดการเรียนรู้ในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักวิทยบริการ และสาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ คณะวิทยากรสารสนเทศ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. (2546). เอกสารประกอบการสัมมนาเรื่อง “สารสนเทศท้องถิ่นกับการพัฒนาการศึกษา วันที่ 24-25 กรกฎาคม 2546. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

อาลัย จันทร์พาณิชย์. (2558). ท้องถิ่นศึกษา. บุรีรัมย์: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.

เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2546). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการจัดการความรู้. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.

อัจฉรา ภาณุรัตน์. (2549). เอกสารคำสอนรายวิชาท้องถิ่นศึกษา. สุรินทร์: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.

อุดม เชยกีวงศ์. (2545). หลักสูตรท้องถิ่น: ยุทธศาสตร์การปฏิรูปการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

อุทุมพร (ทองอุไทย) จามรมาน. (2545). การพัฒนาหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานและหลักสูตรท้องถิ่น การสอนที่เน้นนักเรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์พันท์.

Downloads

Published

2024-12-27

How to Cite

Sararat, T., Viriyasoonthon, K. ., Soda, C. ., Rojanasang, C. ., Thaklong, N. ., Makhakvun, C. ., Tonpaiboon, C. ., Sawatpong, C. ., & Chokchairatchada, K. . (2024). Guidelines for integrating local wisdom through the social engineering process in the operations of Ban Prasat School, Village No. 1, Ban Prasat, Prasat Subdistrict, Huai Thap Than District. Sisaket Province. Mahachulagajasara Journal, 15(2), 67–84. retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/gajasara/article/view/272311

Issue

Section

Research Articles