Sustainable Tourism Community Development Based on Value Chain under BCG Concept: A Case Study of Ban Nong Sat Community
Keywords:
Community development, Linking value chains to become a model, Sustainable tourism community, BCG frameworkAbstract
Sustainable Tourism Community Development Based on Value Chain under BCG Concept: A Case Study of Ban Nong Sat Community. The objectives are: 1) to study products and wisdom and analyze the systemic potential of Nong Sat community; 2) to develop products of Nong Sat community to become a model of sustainable tourism community under the BCG concept; 3) to determine the of community development according to the value chain linkage to become a model of sustainable tourism community under the BCG concept. The research tools are interviews, questionnaires and lessons learned. The target group is the "Bor Wor" network of Nong Sat community, totaling 60 people and interviews of 10 people, by specific selection. The statistics used are mean, standard deviation and descriptive. The results of the study found that:
1) Products and wisdom and analysis of the systemic potential of Nong Sat community found that the upstream stage (source of raw materials) can be divided into 2 types: normal harvest and seasonal harvest. Types that can be harvested normally, such as oyster mushrooms, catfish, lemons, roselle, etc. and types that can be harvested in season, such as termite mushrooms, puffball mushrooms, bitter bee mushrooms, bamboo shoots, red ant eggs, cicadas, beetles, and water bugs, etc. The middle stage (process or knowledge that can be processed) is the skill of cooking Isan food, the skill of making dumplings, the skill of making roselle and other fruit juices, the skill of making mushroom sausage, the skill of making sun-dried pork, the skill of making pounded pork, and the skill of making artificial waterfalls, etc. The downstream stage (when the product or service reaches the hands of consumers or marketing) is the Facebook page of Nong Sat Non Charoen School, shops in the community, and personnel with computer skills.
2) The results of the study of Nong Sat Community towards becoming a model of a sustainable tourism community under the BCG concept are at a high level overall ( = 4.21, S.D =0.66)
3)Developing a prototype community based on the value chain linkage towards becoming a model of a sustainable tourism community under the BCG concept consists of 5 main organizations: Nong Sat Non Charoen School, Nong Sat Community, and Nong Sat Temple. The group of schools, the Stable Creative Framework, and the University, the 5 main organizations, have a joint duty to drive the Nong Sat community network towards becoming a model for sustainable tourism communities under the BCG concept framework
Downloads
References
ประทับใจ สุวรรณธาดา. (2561). การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนโดยใช้ทุนทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญา : ในเขตพื้นที่ภาคอีสานตอนบน. วารสารวิชาการ ศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 9(2): 137-155.
พรพจน์ ศรีดัน .(2564). รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการนวัตกรรมทางสังคมกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเพื่อการพัฒนาผลิตภัณฑ์สู่การแข่งขันเชิงพาณิชย์ภายใต้ แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy). กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาวิณี ศิริโรจน์. (2564). การศึกษาอัตลักษณ์ชุมชนจังหวัดนครศรีธรรมราช เพื่อการออกแบบผลิตภัณฑ์ของประดับตกแต่งบ้าน. วารสารศิปกรรมบูรพา, 24(2): 11-23
วรดาภา พันธ์เพ็ง. (2024). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจแบบองค์รวม (BCG Economy Model). วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(5): 294–306.
วิมล จันทร์แก้ว. (2555). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานีเขต 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรังสิต.
สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว. (2022). การพัฒนาชุมชนท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ22 มกราคม 2568 จาก https://planning.dusit.ac.th/main/wp-content/uploads
Ghosh, S., Kumar, A., & Singh, R. (2020). Development of local products through circular economy and value addition: Exploring the role of local knowledge and techniques. International Journal of Sustainable Development, 28(3): 115-130.
Lave, J., & Wenger, E. (1991). Situated Learning: Legitimate Peripheral Participation. New York: Cambridge University Press.
Murray, A., Skene, K., & Haynes, K. (2017). The Circular Economy: An Interdisciplinary Exploration of the Concept and Application in the Tourism Industry. Tourism Management, 58: 183-194.
Nielsen, M. R., Sørensen, K. H., & Pedersen, M. R. (2020). Bioeconomy and sustainable development in tourism: Creating economic value through local resources. Journal of Rural Studies, 76: 299-311.
Porter, M. E. (1985). Competitive Advantage: Creating and Sustaining Superior Performance. New York: Free Press.
Sachs, J. D. (2015). The Age of Sustainable Development. New York: Columbia University Press.
United Nations World Tourism Organization (UNWTO). (2020). Tourism and the Sustainable Development Goals – Journey to 2030. UNWTO. สืบค้นเมื่อ 22 มกราคม 2568 จาก https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/publications/UNWTO_UNDP
United Nations Environment Programme (UNEP). (2013). Tourism and Sustainability: Development of the Tourism Industry and its Environmental Impacts. UNEP. สืบค้นเมื่อ 22 มกราคม 2568 จากhttps://wedocs.unep.org/bitstream/handle/20.500.11822/8607/-UNEP.
