ปัญหาในการเรียนภาษาจีนและกลวิธีการเรียนรู้ด้วยตนเองนอกห้องเรียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาจีน ในมหาวิทยาลัยเขตพื้นที่อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา

Main Article Content

ฐปนี รัตนเลิศ
วริฏฐา เทพนิมิตร

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและเปรียบเทียบปัญหาในการเรียนภาษาจีนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาจีน ในมหาวิทยาลัยเขตพื้นที่อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา 2) ศึกษาและเปรียบเทียบกลวิธีการเรียนรู้ภาษาจีนด้วยตนเองนอกห้องเรียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาจีน ในมหาวิทยาลัยเขตพื้นที่อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยนี้ คือนักศึกษาระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 3 สาขาวิชาภาษาจีน ในมหาวิทยาลัย เขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา จาก 3 สถาบัน จำนวน 92 คน ดำเนินการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และค่าความแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เชิงพรรณนา ผลการวิเคราะห์พบว่า ด้านปัญหาในการเรียนภาษาจีนในภาพรวมนักศึกษาจากทั้ง 3 สถาบัน มีระดับปัญหาแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยนักศึกษาจากสถาบันการศึกษาที่ 3 มีระดับปัญหาสูงกว่านักศึกษาจากสถาบันการศึกษาที่ 2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และเมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จำนวน 4 ประเด็น ได้แก่ ผู้เรียนมีพื้นฐานทางภาษาจีนน้อย ปัญหาการไม่มีโอกาสได้เรียนกับเจ้าของภาษา ชั่วโมงเรียนแต่ละสัปดาห์น้อยเกินไป และการไม่กล้าใช้ภาษาจีนในการสื่อสาร นอกจากนี้ ผลการสัมภาษณ์เชิงลึกสะท้อนเพิ่มเติมว่า หลักสูตรยังอยู่ในระดับพื้นฐานและขาดความต่อเนื่องในชั้นปีที่สูงขึ้น ขาดอาจารย์เจ้าของภาษา อุปกรณ์การเรียนการสอนและห้องปฏิบัติการเฉพาะทางไม่พร้อมใช้งาน รวมถึงชั่วโมงเรียนที่ยาวนานเกินไปทำให้ลืมเนื้อหาได้ง่าย และสำหรับด้านกลวิธีการเรียนรู้ภาษาจีน นอกห้องเรียนด้วยตนเองในภาพรวมนักศึกษาจากทั้ง 3 สถาบันมีระดับการใช้กลวิธีไม่แตกต่างกัน แต่เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จำนวน 2 ประเด็น ได้แก่ การใช้อินเทอร์เน็ตด้วยภาษาจีน และการเข้าห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือที่เป็นภาษาจีนนอกเหนือจากตำราเรียน และผลการสัมภาษณ์เชิงลึกชี้ว่า นักศึกษานิยมใช้สื่อออนไลน์และสื่อบันเทิงเป็นเครื่องมือสำคัญ เช่น การดูซีรีส์ ฟังเพลง รับชมคลิปผ่าน YouTube, TikTok, Facebook และแอปพลิเคชันเรียนภาษา (เช่น HelloChinese, SuperChinese, HSK Online) รวมถึงการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่อย่าง Google และ ChatGPT ในการค้นคว้าข้อมูลด้วยตนเองเมื่อไม่เข้าใจเนื้อหาบทเรียน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รัตนเลิศ ฐ., & เทพนิมิตร ว. (2026). ปัญหาในการเรียนภาษาจีนและกลวิธีการเรียนรู้ด้วยตนเองนอกห้องเรียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาจีน ในมหาวิทยาลัยเขตพื้นที่อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 15(2), 1–19. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/hsudru/article/view/296336
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2556). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้ภาษาจีนตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551. กรุงเทพ: โรงพิมพ์ สกสค.

กระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๐ – ๒๕๗๙. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

จตุพล ดวงจิตร. (2564). การประยุกต์ใช้การสอนแบบออนไลน์ร่วมกับการจัดการเรียนรู้ด้วยแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้ปรากฏการณ์เป็นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(3), 1-10.

ธัญญารัตน์ มะลาศรี. (2563). การศึกษาปัญหาและข้อเสนอแนะในการจัดการเรียนการสอนวิชาภาษาจีน ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า, 7(1), 33-39.

ภาณุวิชญ์ เวียงสาม, กรวรรณ พรหมแย้ม และ ชัยวัฒน์ นันทศร. (2568). การศึกษากลวิธีการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาจีนในแอปพลิเคชันสอนภาษาจีน: กรณีศึกษาแอปพลิเคชัน SuperTest HelloChinese และ ChineseSkill. Journal of Sinology, 19(2), 138-157.

เมิ่งหลัน หลัว และ จิระพร ชะโน. (2561). การพัฒนาความสามารถในการสื่อความหมายและเจตคติต่อการเรียนภาษาจีนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยการจัดการเรียนรู้ภาษาที่เน้นภาระงานเป็นฐาน. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 24(1), 226-242.

วิภาณี เพ็ชร์์มาก. (2559). กลวิธีการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาชั้นปีที่่ 3 ในสังกัดกรุงเทพมหานครที่มีผลสัมฤทธิ์ในการเรียนรู้ภาษาอังกฤษต่างกัน. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาศาสตร์เพื่อการสื่อสาร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ศันสนีย์พร ภูพันนา. (2562). การศึกษาสภาพปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนของนักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาจีน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (รายงานการวิจัย). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

อรณิชชา ทศตา, สิรินาถ จงกลกลาง และ นาตยา ปิลันธนานนท์. (2567). การเรียนรู้ด้วยตนเอง. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(3), 375-387.

Knowles, M. S. (1975). Self-Directed Learning: A Guide for Learner and Teacher. New York: Association Press.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining size for research activities. Education and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.

Oxford, R. (1990). Language Learning Strategies: What Every Teacher Should Know. Boston: Heinle & Heinle Publishers.

Zhong, B. (2019). Chinese Communication Skills of Secondary School Students in Thailand. e-Journal ofEducation Studies, Burapha University, 1(5), 1-15.