การพัฒนาทักษะการสื่อสารผ่านกระบวนการจัดการองค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอนุรักษ์ผ้าตีนจกโบราณโหล่งฮอด–ดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีเป้าหมายเพื่อการพัฒนาทักษะการสื่อสารผ่านกระบวนการจัดการองค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอนุรักษ์ผ้าตีนจกโบราณโหล่งฮอด–ดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ เป็นการวิจัยแบบผสมผสานตามขั้นตอนกระบวนการจัดการความรู้ ผลปรากฏว่า ขั้นตอนที่ 1 การรวบรวมข้อมูลและจัดระเบียบของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอนุรักษ์ผ้าตีนจกโบราณโหล่งฮอด–ดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 50 คน โดยใช้แบบตรวจสอบรายการที่ได้ตรวจสอบความถูกต้องเหมาะสมจากผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่านใช้ค่า IOC มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.759 มีการตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้าและเวทีสาธารณะโดยกำหนดให้มีความเห็นชอบร่วมกันไม่ต่ำกว่าร้อยละ 60 ปรากฏข้อมูลซิ่นตีนจกลายโบราณจัดอยู่ในกลุ่มลาย 4 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มลายขันโคม กลุ่มลายโคมหลวง กลุ่มลายกูด และกลุ่มลายเครือ ขั้นตอนที่ 2 การพัฒนาสารสนเทศ คือ ระบบสารสนเทศฐานข้อมูลลายผ้าตีนจกลายโบราณ โดยผ่านผู้ประเมิน 5 ท่าน อยู่ในระดับดีมาก โดยมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.614 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.157 ผลการประเมินความพึงพอใจต่อระบบสารสนเทศฐานข้อมูลลายผ้าตีนจกลายโบราณของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอนุรักษ์ผ้าตีนจกโบราณโหล่งฮอด–ดอยเต่า ปรากฏว่า มีความพึงพอใจต่อระบบสารสนเทศฐานข้อมูลลายผ้าตีนจกลายโบราณ ในภาพรวม มีค่าเฉลี่ย 4.096 อยู่ในระดับดี ซึ่งแบบระบบฐานข้อมูลได้ผ่านผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.793 ขั้นตอนที่ 3 การแลกเปลี่ยนและการประยุกต์ใช้ เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงเป็นเป้าหมายในการพัฒนานวัตกร คือ ประธานกลุ่มทอซิ่นตีนจกลายโบราณ จำนวน 5 คน ได้แก่ ประธานกลุ่มทอซิ่นบ้านสันบ่อเย็น ตำบลทุ่งโป่ง ประธานกลุ่มทอซิ่นบ้านไร่ ตำบลดอยเต่า ประธานกลุ่มทอซิ่นบ้านแปลงแปด ตำบลท่าเดื่อ ประธานกลุ่มทอซิ่นบ้านแอ่น ตำบลบ้านแอ่น อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ และประธานกลุ่มทอซิ่น ตำบลนาคอเรือ อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อเข้าสู่กิจกรรมกระบวนการแลกเปลี่ยนและการประยุกต์ใช้จำนวน 3 กิจกรรม เป็นเครื่องมือในการพัฒนานวัตกรโดยได้รับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญจำนวน 3 ท่าน มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.871 และใช้แบบประเมินทักษะการสื่อสารนวัตกรชุมชนตาม Scoring Rublic 3 ด้าน ได้แก่ ด้านทักษะการพูดด้านทักษะการคิด และด้านทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต ซึ่งผ่านการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือจากผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.819 ผลปรากฏว่า การพัฒนาทักษะการสื่อสารผ่านกระบวนการจัดการองค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอนุรักษ์ผ้าตีนจกโบราณโหล่งฮอด–ดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ ของนวัตกรทั้ง 5 ราย มีค่าเฉลี่ยรวมอยู่ที่ 4.177 คะแนน อยู่ในระดับดีมาก จึงกล่าวได้ว่างานวิจัยชิ้นนี้สามารถสนับสนุนและส่งเสริมให้ชุมชนเกิดความเข้มแข็งเพื่อพัฒนาความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นให้แก่คนในพื้นที่ได้ตามนโยบายและยุทธศาสตร์ชาติ