นวัตกรรมสื่อสร้างสรรค์เพื่อสร้างความตระหนักและรู้เท่าทันความรุนแรงในกลุ่มนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
คำสำคัญ:
นวัตกรรม, สื่อสร้างสรรค์, ความตระหนัก, การรู้เท่าทัน, ความรุนแรงบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาประเด็นความรุนแรงในกลุ่มนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 2) เพื่อศึกษากลยุทธ์การสร้างสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์ ผ่านนวัตกรรมสื่อจากกระบวนการวิจัยและทดลองเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมกับกลุ่มนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed method) ประกอบด้วย การวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) และการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative research) เครื่องมือวิจัย ได้แก่ การประชุมกลุ่มย่อย การสัมภาษณ์ แบบสอบถาม การสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม ใช้กระบวนการ Design Thinking ในการดำเนินกิจกรรม และใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research : PAR) ที่เน้นให้กลุ่มเป้าหมาย คือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนดาวนายร้อย สงขลา และโรงเรียนการศึกษาคนตาบอดธรรมสากลหาดใหญ่ เข้ามามีส่วนร่วมในทุกกระบวนการ
ผลการวิจัยพบว่า 1) ประเด็นความรุนแรงในมุมมองของโรงเรียนดาวนายร้อย สงขลา ประกอบด้วย การทะเลาะวิวาท การกลั่นแกล้ง การล้อเลียน การรีดไถเงิน การรุมรังแก การทำร้ายร่างกาย การทำร้ายจิตใจ ประเด็นความรุนแรงในมุมมองของโรงเรียนการศึกษาคนตาบอดธรรมสากลหาดใหญ่ ประกอบด้วย การล้อเลียน การกลั่นแกล้ง คำรุนแรง การโดนเหยียด การทะเลาะวิวาท การถูกปฏิเสธด้วยคำว่าไม่เป็นไร 2) กลยุทธ์การสร้างสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์ผ่านนวัตกรรมสื่อ เป็นการมุ่งเน้นการมีส่วนร่วมของกลุ่มเป้าหมายในทุกกระบวนการ ประกอบด้วย การคัดเลือกนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ที่เป็น Change Agent ในการขับเคลื่อนกิจกรรม การจัดกิจกรรมค้นหาประเด็นความรุนแรง จัดกิจกรรมเสริมสร้างความรู้ (Empower) การคัดเลือกประเด็นความรุนแรง การสร้างสรรค์และออกแบบสื่อ การผลิตสื่อ การพัฒนาสื่อ การประเมินผลสื่อ รวมทั้งการขยายผลองค์ความรู้สู่กลุ่มเป้าหมายใหม่ผ่านเวทีถอดบทเรียนในทุกภูมิภาค
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2549). ความรุนแรงของวัยรุ่นไทย : พฤติกรรมเสี่ยงต่อสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท บียอนด์ พับลิสชิ่ง จำกัด.
ซาอีดะห์ เกศา และศรีสมภพ จิตร์ภิรมย์ศรี. (2558). วัยรุ่นกับความรุนแรงเชิงวัฒนธรรมในอำเภอเมือง จังหวัดสตูล. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 28(3), 154 - 167.
ธาม เชื้อสถาปนศิริ. (2558). เล่าเรื่องข้ามสื่อ (TRANSMEDIA : STORY-TELLING). วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมนิด้า, 2(1), 59 - 88.
พิมพวัลย์ บุญมงคล และคณะ. (2557). สื่อดิจิตอลออนไลน์ของเยาวชน : นวัตกรรมสื่อสร้างสรรค์เพื่อลดความรุนแรง (รายงานการวิจัย). โครงการวิจัยมหาวิทยาลัยแห่งชาติ กลุ่มสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหิดล.
รดี ธนารักษ์, ธัญญา จันทร์ตรง, อุษณีย์ มากประยูร และจักภพ พานิช. (2564). การพัฒนาต้นแบบนวัตกรรมสื่อประเภทละครเร่แบบมีส่วนร่วมเพื่อการรู้เท่าทันความรุนแรงในเด็กและเยาวชน จังหวัดอุตรดิตถ์. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(6), 271 – 291.
ศรัญญา อิชิดะ. (2553). การศึกษาพฤติกรรมความรุนแรงของนักเรียนวัยรุ่น. วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สกุลศรี ศรีสารคาม. (2561). การพัฒนานวัตกรรมเชิงเนื้อหาด้วยกลยุทธ์การเล่าเรื่องข้ามสื่อสำหรับรายการโทรทัศน์.วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 12(1), 193 - 225.
สิริภิญญ์ อินทรประเสริฐ. (2556). อิทธิพลของสื่อที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมความรุนแรงของเด็กและเยาวชนในกรุงเทพมหานคร. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานสตรีแห่งชาติ. (2542). นโยบายและแผนงานในการพัฒนาครอบครัว: กรุงเทพมหานคร, 27-28.
องค์การอนามัยโลก. (2545). กรอบแนวคิดและนิยามการกระทำความรุนแรง. https://www.hiso.or.th/hiso/picture/reportHealth/report2_11_3.pdf
Dogruel, L (2014). What is so special about Media Innovations? A Characterization of the Field. The Journal of Media Innovations 1.1 (2014): 52-69.
Reca, A. A. (2006). Issues in Media Product Management. In A. B. Albarran, S. M. Chan-Olmsted & M. Wirth (eds.), Handbook of Media Management and conomics (pp. 181- 201). Mahwah: Lawrence Erlbaum Associates.