แนวทางการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครู โรงเรียนคลองบางปิ้ง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครูโรงเรียนคลองบางปิ้งและ 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครูโรงเรียนคลองบางปิ้ง การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ บุคลากรทางการศึกษาของโรงเรียนคลองบางปิ้ง จำนวน 34 คน เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่แบบสอบถามความเห็นเกี่ยวกับการเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครู โดยมีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับเท่ากับ 0.925 และแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างเกี่ยวกับแนวทางการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครู สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ มัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) การเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครูโรงเรียนคลองบางปิ้ง โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) แนวทางการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครูโรงเรียนคลองบางปิ้ง พบว่า มีทั้งหมด 8 ขั้นตอนหลัก 24 แนวทาง ได้แก่ 1) การรวมกลุ่มและลักษณะของกลุ่ม ควรจัดโครงสร้างพื้นฐาน กำหนดเวลาทำกิจกรรม และจำกัดสมาชิกให้เหมาะสม 2) บทบาทของบุคคลในชุมชนการเรียนรู้ ควรใช้ระบบ ICT และคลังความรู้ดิจิทัลในการแลกเปลี่ยนข้อมูล 3) การร่วมกันคิดปัญหาการเรียนรู้ ควรวิเคราะห์ปัญหาจากข้อมูลเชิงประจักษ์และร่องรอยการเรียนรู้ 4) การวิเคราะห์สาเหตุของปัญหา ควรมุ่งวิเคราะห์พฤติกรรมการสอนและกระบวนการจัดการเรียนรู้ของครู 5) การหาแนวทางแก้ไขปัญหา ควรเลือกแนวทางที่มีงานวิจัยรองรับและสอดคล้องกับทฤษฎีการเรียนรู้สมัยใหม่ 6) การสรุปและจัดทำแนวทางแก้ไข ควรจัดทำแผนปฏิบัติการและเกณฑ์วัดผลที่ชัดเจน 7) การนำแนวทางไปใช้ในการปฏิบัติ ควรดำเนินการอย่างต่อเนื่องและเปิดเผยผลการดำเนินงานตามจริง และ 8) การสะท้อนผลและการปรับปรุงพัฒนา ควรสรุปบทเรียนและเผยแพร่ผลงานเพื่อพัฒนามาตรฐานวิชาชีพของโรงเรียน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553 และ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
ขวัญจิรา แตงทอง และคณะ. (2566). การศึกษาปัญหาการดำเนินงานชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุพรรณบุรี เขต 3. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 6(2), 170–181.
ชนันท์ธิดา ประพิณ และสมคิด สกุลสถาปัตย์. (2567). การเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของสถานศึกษาในเครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาดอยน้ำทิพย์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลำพูน เขต 1. วารสารศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 4(1), 44–53.
ภัชมาน วรินทรเวช. (2564). แนวทางการพัฒนาความเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 1 (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ภานุพงศ์ แกมเงิน. (2565). สภาพและแนวทางในการส่งเสริมความเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 2. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2564). หลักเกณฑ์และวิธีการประเมินวิทยฐานะครูและบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
Best, J. W. (1981). Research in education. (4th ed.). Englewood Cliffs: Prentice Hall.
Cronbach, L. J. (1974). Essentials of psychological testing. New York: Harper & Row Publisher.
DuFour, R., et al. (2022). Revisiting professional learning communities at work. (2nd ed.). Bloomington, IN: Solution Tree Press.
Likert, R. (1967). The human organization. New York: McGraw-Hill.
UNESCO. (2020). Education in a post-COVID world: Nine ideas for public action. Paris: UNESCO.
