การออกแบบภายในเพื่อส่งเสริมอัตลักษณ์ท้องถิ่น อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง

Main Article Content

ขัตติพงษ์ ด้วงสำราญ
บุญเรือง สมประจบ

บทคัดย่อ

          บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญา ท้องถิ่นของอำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง 2) เพื่อออกแบบแนวทางการออกแบบภายในที่สะท้อนอัตลักษณ์ของอำเภอวิเศษชัยชาญ และ 3) เพื่อพัฒนาแนวทางการนำเสนออัตลักษณ์ท้องถิ่นผ่านงานออกแบบภายในที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้จริง การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ 1.การสัมภาษณ์ (Interview) 2.การสนทนากลุ่ม (Focus Group Discussion) 3.การวิเคราะห์เอกสาร (Document Analysis) จากกลุ่มเป้าหมายได้แก่ นายอำเภอที่ว่าการอำเภอวิเศษชัยชาญ และประชากรที่เข้ามาติดต่อราชการที่ว่ามาอำเภอวิเศษชัยชาญ นำข้อมูลที่ได้ข้างต้นมาสร้างอัตลักษณ์ในพื้นที่ในการสร้างกระบวนการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่าง 3 อัตลักษณ์ เข้าสู่การบูรณาการในการออกแบบภายใน เพื่อสร้างงานต้นแบบโมเดลจำลองในการสร้างพื้นที่ ผลการวิจัย พบว่า 1) มีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นที่เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างคนกับพื้นที่ อัตลักษณ์ของพื้นที่มีองค์ประกอบที่เชื่อมโยงกันทั้งด้านกายภาพ ประวัติศาสตร์ สังคม วัฒนธรรม และภูมิปัญญา 2) วิเคราะห์กระบวนการแปลงความหมายอัตลักษณ์เป็นองค์ประกอบทางกายภาพ แปลงค่าสู่ภาษาการออกแบบร่วมสมัย โดยการประมวลอัตลักษณ์สำคัญ 3 มิติ อันได้แก่ มิติทางกายภาพและนิเวศวิทยา มิติทางประวัติศาสตร์และจิตวิญญาณ และมิติด้านสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น 3) การเปลี่ยนพื้นที่รับบริการทางธุรการแบบเดิม ให้กลายเป็น พื้นที่แห่งประสบการณ์เชิงสัญลักษณ์ ที่บูรณาการคุณค่าทางประวัติศาสตร์ นิเวศวิทยา และวิถีชีวิต เข้ากับฟังก์ชันการใช้งานในชีวิตประจำวัน คือ คุณประโยชน์ใช้สอย ในการรองรับประชาชนที่มาติดต่อราชการฝ่ายทะเบียนสร้างความรู้สึกใหม่ให้กับพื้นที่ราชการ และ2.การออกแบบภายในที่สะท้อนให้เห็นถึงทุนวัฒนธรรม ผ่านการจัดวาง Furniture Layout Plan และการสร้างรูปทรงของเฟอร์นิเจอร์

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

อนุชา แพ่งเกสร.(2566). Dharma-Ja-Ti Appropriated Interior Environment Design. คณะมัณฑนศิลป์. มหาวิทยาลัยศิลปากร:กรุงเทพฯ.

เอกพงษ์ ตรีตรง.(2566). ความเชื่อ ความศรัทธา ความหวัง สู่การออกแบบพื้นที่ปรับเปลี่ยนรูปแบบได้ เพื่อสันติสุข. (ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศิลปะการออกแบบเชิงวัฒนธรรม). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

กอบกิจ จำจด.(2566). แนวทางการออกแบบอัตลักษณ์ตราสินค้าสำหรับวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานฤมิตศิลป์). บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬางกรณ์มหาวิทยาลัย.

องค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง. (2566). ร่วมวางพวงมาลาเนื่องในงานวันรำลึกขุนรองปลัดชู “วีรชนคนกล้าแขวงเมืองวิเศษไชยชาญ” อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 22 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.angt.go.th/content-50-450.html

เอกชาติ จันอุไรรัตน์ สุวิญ รักสัตย์ และสุเชาน์ พลอยชุม. (2565). สุนทรียภาพสภาพแวดล้อมภายในที่อยู่อาศัยภายใต้แนวคิดปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 10(5), 2012-2022

เอกพงษ์ ตรีตรง.(2564). Design + 4 DNA : ศาสตร์การถอดรหัสเพื่อการออกแบบ (เล่มพิเศษ). คณะมัณฑนศิลป์. มหาวิทยาลัยศิลปากร: กรุงเทพ.

สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. (2563). ข้อมูลทั่วไป วิเศษชัยชาญ. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 16 พฤษภาคม 2568. จาก http://www.angthong.go.th/2564

กระทรวงวัฒนธรรม. (2563). ประวัติขนนเกสรลำเจียก. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 23 พฤษภาคม 2568จาก https://www.m-culture.in.th/album/view/193287/

ผู้ว่าราชการจังหวัดอ่างทอง. (2554). ประวัติศาสตร์จังหวัดอ่างทอง. อ่างทอง: จัดพิมพ์เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554.

C. MATLACK PRICE. (2023). What is interior Decoration? An Inquiry and a Synthesis.Arts & Decoration (1910-1918), 8(4), 157-160

RICHARD W. HAYES. (2023). The Aesthetic Interior as Incubator of Health and Well-Being. Architectural History, 60, 277-301.

Kellert, S. R. (2008). Biophilic Design: The Theory, Science, and Practice of Bringing Buildings to Life. Wiley.