มงคลชีวิตในพระพุทธศาสนากับการประกอบอาชีพ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกี่ยวกับมงคลชีวิตในพระพุทธศาสนากับการประกอบอาชีพ พบว่า “มงคล” คือ การกระทำที่ชอบด้วยกุศลนำมาซึ่งความสุขความเจริญ ผู้ใดปฏิบัติตนตามหลักมงคลชีวิตเริ่มต้นจากการไม่คบคนพาลจนถึงท้ายที่สุดคือการทำจิตใจให้ผ่องใส ความสุขความเจริญและความมั่นคงแห่งโภคทรัพย์ย่อมบังเกิดมี มงคลชีวิตแบ่งเป็น 2 ส่วนคือ 1) มงคลที่เป็นข้อปฏิบัติในการพัฒนาตน คือ การฝึกฝนปฏิบัติพัฒนาตนให้มีประโยชน์ทั้งต่อตนเอง ครอบครัว และสังคม และ 2) มงคลที่เป็นการพัฒนาจิตใจ คือ การแสวงหาธรรมและฝึกปฏิบัติตนจนสามารถขจัดกิเลสให้สิ้นไปในที่สุด การกระทำ 38 ประการนี้ จึงได้ชื่อว่าเป็นมงคลอย่างสูงสุดตามที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงตรัสไว้ สอดคล้องกับการประกอบอาชีพของคนในสังคมที่ต้องพัฒนาศักยภาพในการทำงานอยู่เสมอ โดยหากผู้ใดปฏิบัติตนตามหลักมงคลชีวิตทั้ง 38 ประการ ก็จะเป็นการพัฒนาทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจไปโดยลำดับ มีหลักธรรมเป็นเครื่องที่ยึดเหนี่ยวจิตใจในการดำเนินชีวิต และจะพบความสุขความเจริญในการประกอบอาชีพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2553). มนุษย์กับสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทรงศิริ วิชิรานนท์ และคณะ. (2551). การพัฒนาคุณภาพชีวิตและสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ บริษัท ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
ประยุทธ์ หลงสมบุญ. (2518). พจนานุกรม มคธ-ไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ร้านเรืองปัญญา.
พนมไพร ไชยยงค์. (2550). ลักษณะสำคัญของหลักธรรม. เข้าถึงได้จาก http://www.ipesp.ac.th
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2553). พจนานกุรม เพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ “คำวัด”. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ธรรมสภาและสถาบันบันลือธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ : บริษัท เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). ธรรมนูญชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 119). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์พระพุทธศาสนาของธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557 ก). พุทธธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 39). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557 ข). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 27). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2550). ชุดกิจกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
วศิน อินทสระ. (2548). พุทธวิธีในการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ธรรมดา.
สุนทร สุขทรัพย์ทวีผล และคณะ. (2561). การศึกษาวิเคราะห์แนวคิดและการพัฒนาตนเองตามหลักมงคลสูตร ที่ปรากฏในสุภาษิตพระร่วง. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 7(1), 223-231.
