การศึกษาแรงจูงใจที่มีผลต่อการเรียนภาษาจีนของนักเรียน โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจแรงจูงใจในการเรียนภาษาจีนของนักเรียนโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นการวิจัยแบบผสมซึ่งมีกลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ที่เรียนภาษาจีน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 210 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามเกี่ยวกับแรงจูงใจและการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย พบว่า จากการจำแนกปัจจัยที่มีผลต่อแรงจูงใจในการเรียนภาษาจีนเป็น 7 ด้าน พบว่า ด้านที่มีความสำคัญในระดับมาก ได้แก่ ด้านสถานศึกษา ค่าเฉลี่ย () = 4.04, ค่า S.D. = 0.97 ด้านเหตุผลส่วนตัว ค่าเฉลี่ย (
) = 3.80, ค่า S.D. = 1.03 ด้านสังคม ค่าเฉลี่ย (
) = 3.74, ค่า S.D. = 1.11 และด้านความต้องการ ค่าเฉลี่ย (
) = 3.65, ค่า S.D. = 1.17 ตามลำดับ ด้านที่มีความสำคัญในระดับปานกลาง ได้แก่ ด้านความสนใจ ค่าเฉลี่ย (
) = 3.43, ค่า S.D. = 1.20 ด้านครอบครัว ค่าเฉลี่ย (
) = 3.05, ค่า S.D. = 1.31 และด้านบุคคลที่เกี่ยวข้อง ค่าเฉลี่ย (
) = 2.58, ค่า S.D. = 1.41 ตามลำดับ ในส่วนของปัจจัยด้านสถานศึกษาซึ่งมีค่าเฉลี่ยมากที่สุดนั้น เมื่อพิจารณาโดยละเอียดจะพบว่า ความเป็นกันเองระหว่างครูกับนักเรียน วิธีการสอนของครูผู้สอน และบุคลิกภาพของครูผู้สอน นอกจากจะมีค่าเฉลี่ยมากที่สุดเป็นสามอันดับแรก คือ
= 4.37, S.D. = 0.84, = 4.32, S.D. = 0.89 และ
= 4.30, S.D. = 0.86 ตามลำดับแล้ว ยังเป็นปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับครูผู้สอนโดยตรงอีกด้วย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). อว. ผลักดันการพัฒนาเรียนการสอนภาษาจีนในไทยเพื่อเชื่อมมิตรภาพและความร่วมมือระหว่างไทย-จีน. เข้าถึงได้จาก https://www.mhesi.go.th/index.php/en/news-and-announce-all/news-all/ executive-ps-news/5354-2021-12-17-07-23-06.html
กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. (2565). ซีรีส์วายกับช่องทางในการขับเคลื่อนความหลากหลายทางเพศ. เข้าถึงได้จาก https://www.thaimediafund.or.th/20220609-2/
ขวัญดาว มาอยู่, นภัสสรณ์ เหลืองศักดิ์ศรี, โชติวัน แย้มขยาย และมุทิตา สัตถุศาสน์. (2563). การสร้างแรงจูงใจในการเรียนรายวิชาการแปลภาษาจีนเป็นภาษาไทยของผู้เรียนระดับอุดมศึกษา, วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 7(2), 200-208.
จุรี สุขชนวนิช. (2557). Hello AEC จีน. กรุงเทพฯ : พิมพ์ดีการพิมพ์.
ชวิศา พิศาลวัชรินทร์ และกษมา สุวรรณรักษ์. (2563). การศึกษาแรงจูงใจของผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในการเรียนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนกวดวิชา. วารสารสุทธิปริทัศน์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, 34(110), 92-94.
ชัยวุฒิ คูอาริยะกุล และพีรพงศ์ ทิพนาค. (2558). คุณลักษณะที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในการบริหารจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในสถานศึกษาเอกชน เขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 4(2), 224-235.
ถาวร สิกขโกศล. (2558). ภาษา อักษร และคำคม สุภาษิตจีน. กรุงเทพฯ: แสงดาว.
ทัศนีย์ จันติยะ, สุภิญญา ปัญญาสีห์ และจิราภรณ์ กาแก้ว. (2560). การศึกษาแรงจูงใจในการเรียนภาษาอังกฤษของนิสิตสาขาวิชาภาษาอังกฤษศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ครั้งที่ 14: ตามรอยพระยุคลบาท เกษตรศาสตร์กำแพงแสน (น. 1078-1087). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ไทยรัฐออนไลน์. (2567). Black Myth: Wukong สัมผัสตำนานไซอิ๋วผ่านเกมแอ็กชันฟอร์มยักษ์. เข้าถึงได้จาก https://www. thairath.co.th/lifestyle/life/2809168
ปุนญิศา คงทน. (2561). สภาพและปัจจัยที่ทำให้เกิดผลกระทบต่อแรงจูงใจในการเรียนภาษาจีนของนักเรียนไทยที่ประเทศจีน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 8(1), 23-29.
เผิง ลี่ถิง. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการเรียนวิชาภาษาจีนของนักศึกษามหาวิทยาลัยสยาม. วารสารกระแสวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยสยาม, 15(28), 27-38.
พรพรรณ จันทโรนานนท์. (2550). มังกรก๊าก เรียนภาษาจีนจากเรื่องชวนหัว. กรุงเทพฯ : วิทยพัฒน์.
โพสต์ ทูเดย์. (2562). เข้าใจความต่างคน 4 เจเนอเรชั่น. เข้าถึงได้จาก https://www.posttoday. com/lifestyle/587633
ภาสิต ศิริเทศ และณพวิทย์ ธรรมสีหา. (2562). ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถของตนเองกับพฤติกรรมการดูแลสุขภาพของผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลทหารบก, 20(2), 58-65.
โมลี สุทธิโมลิโพธิ. (2543). ลักษณะของบุคคลที่มีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์. วารสารพุทธิจิตวิทยา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 5(2), 14-15.
ยุพกา ฟูกุชิม่า, กนกพร นุ่มทอง และสร้อยสุดา ณ ระนอง. (2556). ความนิยมในการเรียนภาษาญี่ปุ่นและภาษาจีนของนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์: แรงจูงใจต่างกันอย่างไร. วารสารญี่ปุ่นศึกษาธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 40(1), 27-40.
สุภัสสรา จตุโชคอุดม. (2564). ทฤษฎีการเรียนรู้ทางสังคม:การเรียนรู้ผ่านตัวแบบ (Modeling). เข้าถึงได้จาก https://anyflip.com/kpjos/qavc/basic
อุดม รัตนอัมพรโสภณ. (2567). การใช้การจูงใจในการออกแบบการสอน. เข้าถึงได้จาก https://udom2.fortune city.ws/motivation%26design.htm
Berlitz. (2566). The most spoken languages in the world 2023. Retrieved from https:// berlitzthailandonline.com/th/blogs/exclusive-articles/most-spoken-languages
Dörnyei, Z. (1994). Motivation and motivating in the foreign language classroom. Modern Language Journal, 78(3), 273-284.
Gardner, R. C. & Lambert, W. E. (1972). Attitudes and motivation in second language learning. Rowley, MA: Newbury House Publishers.
Internetworldstats. (2020). Usage and Population Statistics. Retrieved from https:// www.internetworldstats.com/stats7.htm
McClelland, D.C. (1985). Human motivation. Chicago: Scott Foresman.
Newman, B. M., & Newman, P. R. (2007). Theories of Human Development. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Spaulding, C. L. (1992). Interactive effects of computer network and student characteristics on students’ writing and collaborating. Chicago: American Educational Research Association.
