การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของบุคลากรสายบริการ มหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่ง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของบุคลากรสายบริการมหาวิทยาลัยราชภัฏฯ และ 2) ศึกษาผลการใช้รูปแบบส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของบุคลากรสายบริการมหาวิทยาลัยราชภัฏฯ เป็นการวิจัยแบบผสานวิธีทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ประชากรในการศึกษา คือ บุคคลากรสายบริการของมหาวิทยาลัยราชภัฏฯ จำนวน 32 คน คำนวณขนาดของกลุ่มตัวอย่างด้วยโปรแกรม G*Power 3.1 ค่าระดับความเชื่อมั่น 0.05 (α =0.05) การศึกษาประกอบด้วย 2 ส่วน ได้แก่ 1) การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงาน และ 2) ผลการใช้รูปแบบการส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงาน เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการสร้างพลังเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัย ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ได้รับโปรแกรมดังกล่าว การวัดผลดำเนินการแบบวัดผลก่อน-หลัง
เป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ ผลการวิจัย พบว่า 1) รูปแบบส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของบุคลากรสายบริการมหาวิทยาลัยราชภัฏฯ ที่พัฒนาขึ้นจากการศึกษาสภาพปัญหาปัจจุบัน การรวบรวมข้อมูลพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงาน และข้อมูลจากสัมภาษณ์เชิงลึกผู้บริหาร ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ (1) หลักสูตรฝึกอบรมความรู้ความปลอดภัยในการปฏิบัติงาน (2) แบบสังเกตพฤติกรรมความปลอดภัย (3) สื่อคลิปวิดีโอทบทวนความรู้ความปลอดภัย และ (4) การจัดหาอุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคลตามลักษณะความเสี่ยงของงาน และ 2) ผลการใช้รูปแบบส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของบุคลากรสายบริการมหาวิทยาลัยราชภัฏฯ พบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความรู้ การรับรู้ ความตระหนัก และพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ซึ่งแสดงให้เห็นว่ารูปแบบที่พัฒนาขึ้นนี้สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงเชิงบวก ทั้งในด้านการปฏิบัติงานที่ปลอดภัย การลดพฤติกรรมเสี่ยง และการสร้างวัฒนธรรมความปลอดภัยในองค์กรได้อย่างมีประสิทธิผล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ วรปัญญา, ศรีรัตน์ ล้อมพงศ์ และนันทพร ภัทรพุทธ. (2563). ผลของโปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเพื่อความปลอดภัยที่มีต่อพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานทำความสะอาดในโรงพยาบาลตติยภูมิแห่งหนึ่งของจังหวัดปทุมธานี. วารสารสาธารณสุขล้านนา, 16(1), 94–105.
กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม. (2568). รายงานสถานการณ์การประสบอันตรายหรือการเจ็บป่วยอันเนื่องมาจากการทำงาน พ.ศ. 2563–2567. กรุงเทพฯ : กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม.
กิตติยาวดี พุทธก้อม, ศรีรัตน์ ล้อมพงศ์ และนันทพร ภัทรพุทธ. (2566). การรับรู้และทัศนคติด้านความปลอดภัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตหมึกพิมพ์แห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรสาครในช่วงการระบาดของโควิด-19. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 18(1), 131–142.
ศิรินทร์ พฤกษ์พนา และคณะ. (2564). ผลของโปรแกรมกิจกรรมส่งเสริมความปลอดภัยด้วยเทคโนโลยีการสื่อสารผ่านสมาร์ทโฟนของพนักงานแปรรูปไม้ยางพารา. วารสารสาธารณสุขและวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 4(3), 49–66.
Ajmal, M., Isha, A. S. N., Nordin, S. M. & Al-Mekhlafi, A.-B. A. (2022). Safety-management practices and the occurrence of occupational accidents: Assessing the mediating role of safety compliance. Sustainability, 14(8), 4569. https://doi.org/10.3390/su14084569
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Englewood Cliffs, NJ : Prentice Hall.
Cooper, M. D. (2000). Towards a model of safety culture. Safety Science, 36(2), 111–136. https://doi.org/10.1016/S0925-7535(00)00035-7
Geller, E. S. (2001). The psychology of safety handbook. Boca Raton, FL : CRC Press.
Green, L. W. & Kreuter, M. W. (2005). Health program planning: An educational and ecological approach. (4th ed.). New York : McGraw-Hill.
Navarro Claro, G. T., Bayona Soto, J. A. & Arévalo Ascanio, J. G. (2025). Impact of the occupational health and safety management system (OHSMS) on people management and organizational performance in the construction sector. Frontiers in Built Environment, 11, 1618356. https://doi.org/10.3389/fbuil. 2025.1618356
Neal, A. & Griffin, M. A. (2006). A study of the lagged relationships among safety climate, safety motivation, safety behavior, and accidents at the individual and group levels. Journal of Applied Psychology, 91(4), 946–953. https://doi.org/10.1037/0021-9010.91.4.946
Zhang, S., Li, Y., Liu, C., Wang, M. & Liu, J. (2022). How does leadership in safety management affect safety performance? A Case Study from Mining Enterprises in China. International Journal of Environmental Research and Public Health, 19(10), 6187. https://doi.org/10.3390/ijerph19106187
Zohar, D. (2010). Thirty years of safety climate research: Reflections and future directions. Accident Analysis & Prevention, 42(5), 1517–1522.https://doi.org /10.1016/j.aap.2009.12.019
