The Participation of Temples and Communities in Long Boat Racing Conservation in Phichit Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research paper were 1) to study the comparison of the general condition and participation of temples and communities in conserving long boat racing traditions in Phichit Province classified by personal factors; and 2) to present a model of participation of temples and communities in preserving long boat racing traditions in Phichit Province. This study was a mixed methods research. For quantitative research, data were collected by distributing questionnaires to a sample of 395 people. The statistics used in the research were t-values, f-values, one-way analysis of variance. For qualitative research, data were collected by in-depth interviews with 18 key informants using a structured interview. A focus group discussion with 10 experts was done using descriptive content analysis techniques. The results were as follows: 1) the results of a comparative analysis of opinions on participation in conserving long boat racing traditions of temples and communities in Phichit province classified by personal factors were found that the respondents with different gender, age, educational level, status, occupation and monthly income level had no different opinions; and 2) the participation patterns of temples and communities in conserving long boat racing traditions in Phichit province found that there were 3 components of the “PMS. Model”: 2.1) P (Participation), participation in conserving long boat racing traditions consisted of 4 aspects: participation in preventing errors; joining the action to fix; taking care to develop and create and sharing succession to maintain stability; 2.2) M (Management), management process consisted of clear policies, good plans, having methods of action, coordinating inspection, and setting up a remedial framework; 2.3) S (Stakeholders), the role of the stakeholders consisted of the temple as a promoter of participation, the community as a supporter to get involved and government agencies as participating through the state mechanisms according to the authority of own agencies.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
ขวัญทอง สอนศิริ. (2564). เรือยาว มรดกวัฒนธรรมแห่งสายน้ำ. เข้าถึงได้จาก https://www. trueplookpanya.com/learning/detail/20068
ญาณิศา บุญจิตร์ และสุชาติ มีสมบัติ. (2554). การอนุรักษ์และสืบสานประเพณีแห่พระแข่งเรือยาวขึ้นโขนชิงธงอำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (รายงานการวิจัย). กระทรวงวัฒนธรรม: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชุมพร.
นวมณฑ์ อุดมรัตน์. (2558). การศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ประเพณีตักบาตรพระร้อยทางเรือ: กรณีศึกษาชุมชนเลียบคลองมอญ แขวงทับยาว เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 10(2), 301-310.
รัตนา จันทร์เทาว์. (2559). พลวัตของบทบาทหน้าที่ประเพณีการแข่งเรือยาวในภาคอีสาน. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์, 33(3), 115-134.
ศรคม เผือกผิววงศ์ และคณะ. (2560). แนวทางการสร้างความร่วมมือในชุมชนด้วยพุทธสันติวิธี: กรณีศึกษาชุมชนวัดคู้บอน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 6(ฉบับพิเศษ), 134-145
สุพัตรา คงขำ และเครือวัลย์ คงขำ. (2561). แนวทางการอนุรักษ์ภูมิปัญญาพื้นบ้านการชักแห่เรือพระบกของตำบลเขาใหญ่ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย, 10(2), 277-288.
