Buddhadhamma and Highly Trustworthy Organizational Theory for the Development of Organizational Consciousness
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aimed to enhance the understanding of organizational consciousness based on Karl E. Weick's highly reliable organizational theory, which described organizational consciousness as the collective consciousness of organizational members that worked together to develop awareness of the environment both inside and outside the organization. This made it possible to bring that collective consciousness to control the team's behavior when faced with a crisis event. It consisted of 5 key elements: 1) anticipation of potential risks, 2) not taking it easy, 3) sensitivity to abnormal things around you, 4) determination to return to normal quickly, and 5) a focus on experts. This element of consciousness at the organizational level was necessary for every organization. This was especially true in highly trustworthy organizations or organizations that faced complex and high-risk situations and there was a need for reliability and trust that they will be able to perform their job well without errors. This article presented Buddhadhamma that were linked to consciousness at the organizational level, namely Satipatthana 4, Sampajanya, Appamadadhamma, yonisomanasikara, and Sappurisadhamma 7. If these Buddhist principles were applied in the organization, it will be possible to create and develop consciousness at the organizational level in every organization. It will reduce errors and damages that may occur in the event that the organization was faced with unexpected circumstances which made the organization sustainable and will further affect the economic and social sustainability of the country.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2554). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 34). นนทบุรี : เอส.อาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (ชําระ-เพิ่มเติม ช่วงที่ 1). (พิมพ์ครั้งที่ 27). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสมพงษ์ ฐิตจิตโต และคณะ. (2562). การประยุกต์ใช้หลักสติปัฏฐาน 4 ในการบริหารองค์กร. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 6(2), 97-108.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Brown, K. W., & Ryan, R. M. (2003). The benefits of being present: Mindfulness and its role in psychological well-being. Journal of Personality and Social Psychology, 84(4), 822–848.
Dierynck, B., Leroy, H., Savage, G. T., & Choi, E. (2016). The role of individual and collective mindfulness in promoting occupational safety in health care. Medical care research and review, 74(1), 79-96.
Gopinath, G. (2020a). The Great Lockdown: Worst Economic Downturn since the Great Depression. The Daily Tribute. Retrieved From https://www.scirp.org/ %28S%8vtj3fa45qm1ean45vvffcz55%29%29/reference/referencespapers.aspx?referenceid=3020618
Gunaratana, B.H. (2011). Mindfulness in plain English. Retrieved From https://www. theravada.gr/wp-content/uploads/2021/05/Mindfulness-in-Plain-English_ Gunaratana.pdf
Kabat-Zinn, J. (2003). Mindfulness-based interventions in context: Past, present, and future. Clinical Psychology: Science and Practice, 10(2), 144-156.
Langer, E. J., & Moldoveanu, M. (2000). Mindfulness research and the future. Journal of social issues, 56(1), 129-139.
Langer, E.J. (1989). Minding matters: The consequences of mindlessness-mindfulness. Advances in Experimental Social Psychology, 22, 137-173.
Linnenluecke, M. K. (2017). Resilience in Business and Management Research: A Review of Influential Publications and a Research Agenda. International Journal of Management Reviews, 19(1), 4-30.
Roberts, K. H. (1990). Managing High Reliability Organizations. California Management Review, 32(4), 101–113.
Sutcliffe, K.M., Vogus, T.J., & Dane, E. (2016). Mindfulness in organizations: A cross-level review. Annual Review of Organizational Psychology and Organizational Behavior, 3, 55-81.
Vogus, T.J. & Sutcliffe, K.M. (2012). Organizational mindfulness and mindful organizing: A reconciliation and path forward. Academy of Management Learning & Education, 11(4), 722-735.
Vogus, T.J., Cooil, B., Sitterding, M., & Everett, L.Q. (2014). Safety organizing, emotional exhaustion, and turnover in hospital nursing units. Medical Care, 52, 870-876.
Wamsler, C. (2018). Mind the gap: The role of mindfulness in adapting to increasing risk and climate change. Sustainability Science, 23, 1121-1135.
Weick, K.E. & Putnam, T. (2006). Organizing for mindfulness, Eastern wisdom and Western knowledge. Journal of Management Inquiry, 15(3), 275-287.
Weick, K.E. & Robert, K.H. (1993). Collective mind in organizations: Heedful interrelating on flight decks. Administrative Science Quarterly, 38(1993), 357-381.
Weick, K.E., & Sutcliffe, K.M. (2001). Managing the unexpected. New Jersey : Jossey-Bass.
Weick, K.E., Sutcliffe, K.M., & Obstfeld, D. (1999). Organizing for high reliability: Processes of collective mindfulness. Research in Organizational Behavior, 1, 81–123.
