Development of English Communication Skills for Monks and Novices
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to study the development of English communication skills for monks and novices. The results of the study found that English has been important for communication since the past until the present because it is an important element in education and career, as a medium and a tool for learning about cultures and visions of a diverse world, which will create peace and friendship among countries. Besides, it helps develop learners to be aware of differences in language and culture, society, politics and economy. In addition, it also helps them to easily access various knowledge and have a better vision for life. With the current roles of temples as tourist attractions in the form of historical, archaeological and religious objects, monks and novices in these temples must adapt, especially in terms of knowledge of English, which will be used as a medium to create correct understanding and be more reliable than general tour guides. It also creats a good image for the temple, the country and Buddhism.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ปิยพงษ์ พรมนนท์. (2558). การศึกษาพัฒนาการความสามารถในการอ่าน การเขียนภาษาอังกฤษเชิงสร้างสรรค์และความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ 5 ที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา รูปแบบที่ 3. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาการทางการศึกษาและการจัดการเรียนรู้). คณะศึกษาศาสตร์ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ภาคิน แจ้งกิจ. (2564). การพัฒนาความสามารถการอ่าน การเขียนภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้รูปแบบ DR-TA ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบเน้นสมองเป็นฐาน. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาการทางการศึกษาและการจัดการเรียนรู้). คณะศึกษาศาสตร์ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วีรยุทธ พงษ์ศิริ. (2560). รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนากับชาวต่างชาติของพระสงฆ์ ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวารสารพุทธศาสตร์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 8(2), 34-43.
สันติ เล็กสุขุม. (2538). ศิลปะภาคเหนือ: หริภุญชัย-ล้านนา. กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ.
สุจิณณา พานิชกุล.(2549). บทบาทของพระสงฆ์ต่อการท่องเที่ยว : กรณีศึกษากิจกรรมการสนทนาระหว่าง พระสงฆ์กับนักท่องเที่ยว. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุรศักดิ์ ศิลาวรรณา. (2550). การท่องเที่ยวและการเผยแผ่พระพุทธศาสนา บทบาทของวัดในเขตกรุงเทพมหานคร กรณีศึกษาวัดบวรนิเวศวิหารและวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม. (สารนิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต). วิทยาลัยศาสนศึกษา : มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุวรรณา มีวัฒนะ. (2554). การศึกษาความสามรถในการปฏิบัติอย่างอิสระตามตารางกิจกรรมของเด็กปถมวัยที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาระดับเล็กน้อยโดยใช้ตารางกิจกรรมที่มีภาพประกอบร่วมกับเบี้ยอรรถกร. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาพิเศษ). คณะศึกษาศาสตร์ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
